All Chapters of Uncensored รักต้องร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

เมื่อพายุสวาทสงบลงแล้ว ปัณณธีก็ปิดประทุนแล้วถอดถอนท่อนเนื้อออกจากความสาวของชิดจันทร์ทันที น้ำรักมากมายไหลกองบนเบาะหนังของรถยนต์สุดหวง แต่เขากลับคว้าทิชชูเช็ดทำความสะอาดให้ส่วนอ่อนไหวของคู่หมั้นสาวก่อนเธอเม้มปากก้มหน้างุด ขยับตัวกลับไปนั่งที่เบาะของตัวเองดังเดิม ก้มควานหากางเกงชั้นในแต่ก็หาไม่เจอ เขาจึงเปิดไฟในรถให้“เรากลับกรุงเทพฯ กันเลยดีไหม ดึกมากแล้ว”เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาราวกระซิบทำคนที่เขินอายอยู่แล้วทำตัวไม่ถูก แค่คำแทนตัวที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันก็จะปรับตัวไม่ทันอยู่แล้ว ไหนจะสายตา คำพูดและน้ำเสียงของเขาที่เธอไม่ชินเอาเสียเลยนั่นอีกล่ะ แค่นี้ก็สับสนมากพอแล้ว“แล้วเอ่อ พี่ปัณณ์ขับไหวเหรอคะ”ตอนนี้สติของเธอกลับมาเต็มร้อย จึงกระดากอายนิดหน่อย แต่เมื่อออกปากเรียกเขาว่าพี่แล้ว ก็ควรจะเรียกต่อไปตามนั้น“ไหวสิ พี่ไม่เหนื่อยสักนิด ลูกจันนอนหลับไปได้เลยนะ ถึงคอนโดแล้วพี่จะปลุก”“ลูกจันไม่ได้ง่วงค่ะ แค่มึน ๆ”เขาพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก แต่พอออกตัวไปได้สัก คนตัวบางก็นั่งสัปหงกจนหัวแทบทิ่มปัณณธีตีไฟเลี้ยวจอดข้างทาง เขาเอนเบาะแล้วนำผ้าคลุมไหล่มาห่มให้ ก่อนจะออกตัวอีกครั้ง รถยน

หนุ่มสาวก้าวลงจากรถตู้ กางแขนสูดอากาศบริสุทธิ์ริมทะเลของคฤหาสน์หลังใหญ่บนชายหาดส่วนตัวที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา“โห อากาศดีมาก นี่บ้านหรือวังเนี่ย นอนคนละห้องยังเหลือเลย”เพียงขิมเอ่ยติดตลก ทำทุกคนหัวเราะขำ นาน ๆ ทีได้มาเที่ยวในบรรยากาศผ่อนคลายทำให้ความตึงเครียดที่มีหายวับไปกับตา“เข้าบ้านไปเก็บของกันก่อนเถอะจ้ะเด็ก ๆ แม่เตรียมอาหารเช้าไว้รอแล้ว”ทอฝันเดินออกมาต้อนรับลูก ๆ หลังเดินทางล่วงหน้ามาก่อนเพื่อจัดเตรียมทุกอย่าง เมื่อเข้าไปในบ้าน ปัณณธีก็ต้องตกใจเมื่อพ่อแม่ของตัวเองนั่งพูดคุยกับพ่อของชิดจันทร์อยู่ที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น“อ้าว พ่อแม่ มาด้วยเหรอครับ”“มาสิ วันเกิดลูกสะใภ้ทั้งที ว่าแต่แกเถอะ เก็บเงียบเลยนะเจ้าปัณณ์ ถ้าน้าฝันไม่บอกแม่ก็คงไม่ได้รู้ว่าแกจะมาด้วย หมู่นี้ไม่เคยโผล่หน้ากลับบ้านเลย จนแม่จะลืมหน้าลูกชายตัวเองเสียแล้ว”ประโยคสุดท้ายทำทอฝันและคิมหันต์หันหน้ามองกัน แววตาติดกังวลเพราะกลัวว่าปัณณธีจะทำลูกสาวตัวเองเสียใจด้วยการนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าอีก“อ้าว ไม่กลับบ้าน แล้วปัณณ์ไปไหน”ความสงสัยไม่ถูกเก็บเอาไว้นาน ทอฝันจึงโพล่งถามออกมาทันที“หอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่คอนโดสิ จะไปไหนได้

“เป็นไงบ้าง ไปเดินเล่นชายหาดมา สนุกไหมจ๊ะเด็ก ๆ”เมื่อกลับเข้าบ้าน ทอฝันก็ร้องถามสามสาวที่เดินก้มหน้างุดด้วยใบหน้าแดงซ่านทันที“เอ่อ สนุกค่ะแม่”ชิดจันทร์ตอบแม่ของตัวเองโดยไม่วายเหลือบค้อนคู่หมั้นหนุ่มตาคว่ำหลังจากที่เพื่อนรักเดินกลับมานั่งรวมตัวกัน ทุกคนก็มีท่าทีกระอักกระอ่วน ยกเว้นเพียงชายหนุ่มหน้าด้านทั้งสามคนที่แค่มองท่าทีของสาว ๆ ก็รู้แล้วว่าที่แยกตัวกันออกไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง“ขึ้นไปพักผ่อนกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวเที่ยงแม่ให้คนขึ้นไปตาม”“ลูกจันขอตัวนะคะ เพิ่งกินของที่แม่จัดให้ไปปิกนิก อิ่มมากเลยค่ะ”“อ้าว แล้วคนอื่น ๆ ล่ะจ้ะ”“เหมือนกันค่ะแม่ ขิมกับมัสก็ไม่ไหว ขอนอนพักสักหน่อยดีกว่าค่ะ แดดร้อนมากจนเพลีย”เพียงขิมส่งสายตาเชือดเฉือนไปยังลูกชายคนโตของบ้านหลังนี้ ที่ทำให้เธอเกือบเป็นลมกลางชายหาด“แล้วหนุ่ม ๆ ล่ะ”“ผมก็ขอตัวครับคุณน้า”สองหนุ่มที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วยกับปัณณธี ตอนนี้ก็อยากอาบน้ำนอนเช่นเดียวกัน“โอเค งั้นแม่ให้เด็กขึ้นไปเคาะห้องเรียกตอนมื้อเย็นเลยแล้วกันนะจ๊ะ จะจัดโต๊ะที่สวนหน้าบ้านข้างสระว่ายน้ำนะ เด็ก ๆ สนุกกันได้เต็มที่เลย ไม่ต้องเกรงใจพ่อแม่”“ขอบคุณมากค่ะแม่”หนุ่มสาวแย

“ขลุ่ย มัส”เสียงเรียกที่ไม่เบานักทำให้หนุ่มสาวที่กำลังอยู่ในห้วงฝันอันแสนหวานสะดุ้งตื่น เพลงขลุ่ยหันมองหน้ามัสลินนิดหน่อยแล้วขยับตัวลุก ส่วนมัสลินเองก็เบิกตาตกใจดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเช่นกัน“อ้าว ขิม กลับมาแล้วเหรอ”เพลงขลุ่ยทักน้องสาวแล้วบิดกายอย่างเมื่อยขบ ใบหน้าไม่แสดงพิรุธ ทำราวกับนี่คือเรื่องปกติทั้งที่ความจริงแล้วเพียงขิมเห็นเขานอนกอดกับเพื่อนรักเต็มตา“กลับมาแล้ว แล้วแกล่ะ มาทำอะไรห้องนี้ ฉันเห็นแกนอนกอดมัส”มัสลินเบิกตากว้างอ้าปากค้างนึกคำแก้ตัวไม่ออก เป็นเพลงขลุ่ยเองที่แต่งเรื่องแก้ตัวแทน“เอ่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจ น่าจะละเมอ ก็ฉันมาหาแก นั่งรอตั้งนานแกก็ไม่กลับ ง่วงก็เลยเผลอหลับไปไม่รู้ตัว ตื่นอีกทีก็ตอนที่แกมาเรียกนี่แหละ หายไปไหนมา”คนมีชนักติดหลังอ้าปากค้าง เหลือบมองมัสลินเพราะเธอเคยโกหกว่าจะไปนอนกับชิดจันทร์ แล้วรีบตอบไปตามนั้น พยายามอย่างยิ่งให้ไม่มีท่าทีพิรุธ“พอดีไปคุยอะไรกับลูกจันนิดหน่อย แล้วง่วงก็เลยหลับกันไป เพิ่งตื่นกลับห้องมาเนี่ยแหละ”“ตอนฉันมา มัสหลับไปแล้ว ก็เลยไม่ได้ปลุกมาถาม นึกว่าแกไปเดินเล่นแล้วจะกลับมา ฉันก็เลยรอ”คนเป็นพี่ชายตีเนียนรับสมอ้าง ซึ่งเขาทำได้ดี

“ลูกจัน มัส เราไปเล่นน้ำกันไหม”เพียงขิมเขย่ามือเพื่อนรักทั้งสอง อยากให้ไปเล่นน้ำด้วยกัน เพราะเมื่อตอนเช้าพวกเธอพลาดการเล่นน้ำ มัวแต่เสียพลังงานไปกับการถูกพวกผู้ชายจับกินริมหาด“ไปสิ”มัสลินตอบตกลงทันที“ฉันไปด้วย”ชิดจันทร์เองก็เช่นกัน เพราะปกติมาทะเลทีไรพวกเธอไม่เคยพลาดการเล่นน้ำทะเลเลยสักครั้ง“มันดึกแล้ว พวกเธอจะไปเล่นน้ำได้ยังไง มันอันตราย”เพลงขลุ่ยดับฝันสามสาวทันที“แกก็ไปด้วยกันสิ จะได้ดูแลพวกฉันได้”คนเป็นน้องออดอ้อนคนเป็นพี่ แต่เขากลับไม่ยอมใจอ่อนเหมือนอย่างเคย“ฉันขี้เกียจ ว่ายน้ำที่สระแทนได้ไหม”“แต่ฉันอยากไปเล่นน้ำทะเล นี่อุตส่าห์มาถึงทะเลทั้งทีจะให้ว่ายน้ำในสระเหรอ พรุ่งนี้กว่าจะตื่นก็คงสาย แดดร้อนก็ไม่ได้เล่นอีก”“ขลุ่ยขี้เกียจไปก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ดูแลให้ พี่ว่ามาทะเลได้ลงน้ำทะเลสักหน่อยก็คงจะดีเหมือนกัน ขึ้นไปเปลี่ยนชุดสิ เดี๋ยวพี่นั่งรอตรงนี้”ชยุตม์อาสาดูแลให้ ทำเอาสามสาวยิ้มรื่นเริง แต่แล้วชิดจันทร์ก็ต้องหุบยิ้มฉับเมื่อว่าที่สามีไม่อนุญาต“ไม่ไปนะครับลูกจัน นั่งดื่มรอเพื่อนตรงนี้นี่แหละ ดึกแล้ว เล่นน้ำได้ยังไง เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”คนสวยนิ่วหน้า อ้าปากจะเถียงแต่ก็ต้อง