All Chapters of Uncensored รักต้องร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่ยุตม์โทรบอกพวกแกแล้วใช่ไหม เรื่องไปเที่ยววันเกิดฉัน พวกแกสะดวกกันหรือเปล่า ไปตั้งสามวัน”ชิดจันทร์เอ่ยขึ้นเมื่อมัสลินยกต้มยำทะเลน้ำข้นชามใหญ่มาเสิร์ฟที่โต๊ะอาหาร วันนี้ชิดจันทร์นัดเพื่อนให้ออกมาเจอกันเพื่อคุยเรื่องไปเที่ยว เพียงขิมที่ไม่อยากกลับไปนอนคอนโดมิเนียมของตัวเองจึงเจ้ากี้เจ้าการนัดเพื่อนให้มารวมตัวกันที่ห้องของมัสลิน แถมยังเซ้าซี้จนพี่ชายและชิดจันทร์ยอมนอนค้างที่ห้องของมัสลินอีกต่างหาก“สะดวกสิ พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกันตั้งนานแล้วนะ พวกฉันน่ะยังไงก็ได้ ว่างเสมอ แต่แกนี่แหละที่ไม่มีเวลา นี่อุตส่าห์ลากองถ่ายได้ทั้งทียังไงพวกฉันก็ไม่พลาด ใช่ไหมขลุ่ย มัส”คนอยากเที่ยวพูดยาวเหยียด ทั้งยังหันไปถามพี่ชายที่นั่งข้าง ๆ และเพื่อนอีกคนที่นั่งตรงข้ามกับพี่ชายอีกต่างหาก ซึ่งสองคนนั้นก็สะดุ้งเล็กน้อยเหมือนคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แล้วหันมาส่งยิ้มพยักหน้าเออออ“อืม ใช่ ๆ ไปสิ ตื่นเต้นจะแย่แล้ว”เพียงขิมขมวดคิ้ว ไม่ต่างจากชิดจันทร์ เพราะคำพูดพวกนี้ไม่น่าจะออกจากปากของมัสลิน แต่เพลงขลุ่ยกับทำเพียงแค่นยิ้มขำด้วยรู้ดีว่าที่มัสลินเป็นแบบนี้เพราะใคร“แกแปลก ๆ นะยัยมัส มีอะไรหรือเปล

ดาราสาวชะงักไปกับความจริงตรงหน้า แม้เธอจะเคยรักรัฐปกมาก แต่ก็แปลกที่เธอไม่เคยมีความรู้สึกหึงหวงหรือหวาดระแวงเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ความเป็นจริงมันไม่ใช่ปกติวิสัยของผู้หญิง ซึ่งถ้าเรารักใครก็มักจะอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำอะไร หรือต้องคอยถามไถ่ อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้เขาออกนอกลู่นอกทางหรือออกไปหาความสุขตามประสาผู้ชายลับหลังส่วนเขาเอง นอกจากพูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไป เขาก็ไม่เคยหวงห้าม ไม่เคยงี่เง่าชวนทะเลาะ หรือไม่เคยมีข้อแม้ให้เธอต้องปฏิบัติตามกฎสักข้อเดียวซึ่งก็อย่างที่เพียงขิมพูด ไม่รู้ว่าเขาไว้ใจเธอมากหรือเขาไม่ได้สนใจใยดีเธอมากมายเหมือนอย่างที่ปากพูดออกมาก็สุดรู้ เพราะทุกค่ำคืนระหว่างที่เธอกับเขาคบกันในระยะไกล เขาก็มีผู้หญิงข้างกายคอยนอนกอดก่ายให้ความสุขสมอยู่อีกทั้งคนแต่กับผู้ชายหน้ามึนที่ตีกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทุกคำพูดและการกระทำของเขา มันทำให้เธอรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจแปลก ๆ อยากที่จะเถียง อยากที่จะดื้อ อยากที่จะโดนเขาบ่นและอยากที่จะเชิดใส่เขาในบางครั้งที่เขาทำอะไรเธอไม่ได้ตามที่ปากพูดน่าแปลกที่ตลอดเวลาที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมา เธอไม่เคยรู้สึกขยะแขยงสัมผัสของเขาเลยสั

“สองคนนั้นยังไม่ตื่นอีกเหรอ สงสัยเมามากแน่เลย”ชิดจันทร์กับเพียงขิมที่ตื่นมาช่วยกันเก็บกวาดห้องอยู่พักใหญ่กลับไม่เห็นวี่แววของสองคนที่ถูกกดดันให้นอนห้องเดียวกัน ทั้งที่ปกติมัสลินไม่ใช่คนตื่นสาย และมักจะตื่นมาทำข้าวต้มร้อน ๆ รอพวกเธอเสมอ แต่วันนี้ประตูห้องนอนกลับปิดเงียบกริบ“นั่นสิ”เพียงขิมตอบรับ เงยหน้าจากกองจานชามที่กำลังล้างหันมองบานประตู“ปลุกดีไหมขิม หรือปล่อยให้นอนจนกว่าจะฟื้นดีล่ะ”เมื่อมัดปากถุงขยะเสร็จก็เดินมาช่วยเพื่อนล้างจานต่อ ใจยังคงห่วงสองคนนั้นอยู่ดี“อย่าเพิ่งเลย เดี๋ยวเราทำข้าวต้มกันเองดีกว่า เสร็จแล้วค่อยไปปลุก ดีไหม”“อืม เอางั้นก็ได้”กว่าที่สองสาวจะช่วยกันทำข้ามต้มกุ้งสูตรพิเศษตามที่มัสลินเคยสอนได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก ลำพังทำอาหารก็พอจะทำได้ แต่จะให้อร่อยเทียบเท่าฝีมือเจ้าของร้านอาหารคงยากอยู่“เสร็จแล้ว เราไปปลุกสองคนนั้นกันเถอะ”เมื่อปิดแก๊สเสร็จก็พากันเดินไปยังห้องนอนใหญ่ ปรากฏว่าห้องล็อกทั้งที่ปกติมัสลินไม่เคยล็อกประตูนอน จึงหันหน้ามองกันด้วยความแปลกใจ“ห้องล็อก ฉันเคาะนะ”“อืม”“มัส ขลุ่ย ตื่นได้แล้ว สายมากแล้วนะ”เสียงเคาะประตูและเสียงเรียกของเพื่อนรักที่ดังอย

รสสุคนธ์ปิดปากหัวเราะร่วน เขินอายกับจินตนาการเรื่องผู้ใหญ่ที่ดาราสาวในสังกัดจอมดื้อโดนผู้กำกับหนุ่มสุดฉาวลงโทษด้วยการทรมานเจียนจะขาดใจบนเตียง“พี่รส...”“พอ ๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งเข้าตัวเนอะ แล้วเดือนนี้ประจำเดือนมาหรือยังคะ มันต้องมาช่วงนี้นี่ ใช่ไหม”คนตัวบางเบิกตาโต ประจำเดือนของเธอเลื่อนไปสองวันแล้ว ทั้งที่ปกติจะมาตรงเวลาตลอด“ยังไม่มาเลยค่ะพี่รส เลยไปสองวันแล้วด้วย ลูกจันมัวแต่ยุ่งจนลืมไปเลย”รสสุคนธ์เองก็ตกใจ หันซ้ายหันขวาไม่มีผู้คนแล้วจึงกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น“ตั้งแต่วันที่พี่ซื้อยาคุมฉุกเฉินไปให้ คุณปัณณ์เขาได้ทำแบบนั้นอีกไหม”ดาราสาวหน้าแดงซ่าน เขินอายที่ต้องมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้ แต่รสสุคนธ์คือผู้ที่ดูแลเธอทุกเรื่อง เพราะฉะนั้นถ้ามีปัญหาอะไร รสสุคนธ์จะเป็นคนแก้ไขให้เธอได้หมด จึงยอมเปิดปากพูด“หมายถึงมีอะไรกันหรือคะ”“ไม่สิ มีอะไรกันนั่นมันของแน่อยู่แล้ว เขาขนข้าวขนของไปอยู่กับลูกจันขนาดนั้น เขาคงนอนจับมือลูกจันของพี่เฉย ๆ หรอกนะ แต่ที่พี่ถามนั่นหมายถึงเค้าปล่อยข้างในน่ะ”แม้จะมีลูกสาวแล้วหนึ่งคน แต่พอต้องมาพูดเรื่องแบบนี้อย่างเป็นทางการก็รู้สึกอายไม่น้อยเช่นกัน

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือนข้อความเข้า แต่คนที่กำลังมีสมาธิจดจ่อกับการแสดงบนหน้าจอมอนิเตอร์กลับไม่ได้ใส่ใจจบฉากของนางร้าย ปัณณธีก็สั่งให้พระรองเข้าฉากต่อทันทีในฉากเดียวกันเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เพราะป่านนี้คู่หมั้นของเขาคงรอแย่แล้วทางด้านคู่หมั้นสาว เมื่อส่งข้อความไปแล้วเขาไม่กดอ่าน ก็ไม่กล้าโทรไปเซ้าซี้ด้วยรู้ดีว่าเขาคงกำลังเร่งทำงานให้เสร็จโดยเร็วที่สุดอยู่ แต่เธอไม่อาจเสียเวลารอเขาได้อีกแล้วดาราสาวถอนใจพรืด ทอดสายตามองออกไปยังข้างทางที่เริ่มจะออกสู่นอกตัวเมือง อยู่ ๆ หัวใจดวงน้อยก็รู้สึกวูบโหวงแปลก ๆ“คัต เยี่ยมมากจอม ทำได้ดี ขอบคุณทุกคนมากครับที่เหนื่อยด้วยกัน วันนี้เลิกกอง”ปัณณธีวางอุปกรณ์ต่าง ๆ ลงแล้วเดินไปตบบ่าผู้ช่วยคนสำคัญ“พี่ไปก่อนนะกฤษ วันนี้รีบ”“ครับ พี่ปัณณ์”เมื่อเดินออกมายังที่จอดรถตู้ของชิดจันทร์ก็ต้องขมวดคิ้วแปลกใจ เมื่อตอนนี้มันว่างเปล่า จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นดูปรากฏว่าเธอส่งข้อความหาเขาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วว่าจะล่วงหน้าไปก่อนเพราะทางลูกค้าโทรมาเร่ง“โธ่เว้ย แล้วทำไมไม่มาตามฉัน”เขาหงุดหงิด ถอนหายใจพรืด เสยผมลวก ๆ แล้วกดโทรหาเ