Masukตอนที่ 118 รัก..และรู้สึก“ดูสิครับน้ำ เผลอแป๊บเดียว เด็กๆ จะสองขวบแล้ว”ปัณจธรจับมือธารารินพากันออกมาเดินเล่นหน้าหาดส่วนตัวของวิลล่าหลังใหญ่ ซึ่งครั้งหนึ่งเขากับเธอได้มาฮันนีมูนกันหลังจากแต่งงานใหม่ๆครั้งนี้ เขาพาเธอกับลูก รวมถึงเพื่อนของเขาและเพื่อนของเธออีกสองครอบครัวมาพักผ่อนในช่วงวันหยุดยาวด้วยกัน ซึ่งปล่อยให้เด็กๆ ทั้งสามคนในวัยกำลังน่ารักเล่นทรายอยู่กับพี่เลี้ยง ส่วนพ่อแม่ก็ปลีกตัวออกมาสวีทกันตามประสา ซึ่งน้อยครั้งจะได้ทำแบบนี้“จริงด้วยค่ะ เด็กๆ โตไวมากเลย น้ำรู้สึกว่าเพิ่งคลอดไปไม่นานนี้เอง”“นานแล้วครับ ลูกของเราก็โตแล้ว เรามีลูกคนที่สองเลยดีไหม”ปัณจธรพาเธอมาหยุดยืนที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งห่างจากตัวบ้านออกมาไกลแล้ว เขาหันหน้าเข้าหาเธอ ใช้มือเกลี่ยปอยผมไปทัดหูให้อย่างอ่อนโยน มองสบตาภรรยาคนสวยด้วยความรักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง“คุณปั้นอยากมีแล้วใช่ไหมคะ”“ครับ ผมอยากมีแล้ว น้ำเลิกกินยาคุมได้ไหม”เธอมองสบตาเขาแล้วพยักหน้า แม้จะอยู่กินกันมาหลายปี เขาก็ทำให้เธอเขินอายได้เสมอ ดวงตาคมกริบแสนมีเสน่ห์คู่นั้น มันคอยสะกดจิตเธออยู่ร่ำไป แถมใบหน้าหล่อเหลาก็เอาแต่คอยทำให้เธอหัวใจเต้นแรง“ได้ค
ในขณะที่พ่อแม่มือใหม่อีกคู่ที่กำลังสาละวนอยู่กับการชงนมให้ลูกเพราะคนเป็นแม่ตัวเล็กเกินไป ผลิตน้ำนมให้ไม่ทันความต้องการของลูกชายที่กินเก่งยิ่งกว่าใคร“พี่เชน เสร็จหรือยังคะ ลูกร้องใหญ่แล้ว”แม้ปากจะเข้าเต้า แต่ด้วยปริมาณน้ำนมที่ไหลออกมาเพียงน้อยนิดไม่ทันใจพ่อเจ้าประคุณก็แหกปากร้องลั่น ทำคุณพ่อมือใหม่วิ่งวุ่น“เสร็จแล้วครับ มาแล้ว มาแล้ว”ทันทีที่นมเด็กคุณภาพดีราคาแพงเข้าปาก เด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าก็เงียบลงทันที ดวงตาที่ยังมีน้ำตาเอ่อคลอหน่วยมองพ่อกับแม่ตาแป๋ว“กินเก่งจัง นมหนูก็ออกน้อยลงทุกที ต่อไปคงต้องชงอย่างเดียวแล้วมั้งคะ”“นั่นสิ ดูตัวสิ ใหญ่ที่สุดในรุ่นแล้ว โตมาต้องสูงยาวหล่อหุ่นดีเหมือนพ่อแน่ๆ”คนเป็นพ่อที่แสนจะภาคภูมิใจที่ลูกชายออกมาหน้าตาหล่อเหลาเหมือนตัวเองทุกกระเบียดนิ้ว แถมโครงร่างยังใหญ่โตเหมือนตัวเองอีก“น่าน้อยใจ หนูอุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน แพ้ท้องแทบตาย ตอนคลอดก็ปวดท้องเกือบสลบ แต่ลูกออกมาไม่เหมือนหนูเลย แม้แต่เพศก็ไม่เหมือน”คนเป็นแม่ย่นจมูกใส่ลูกชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพ่อของลูกด้วยความแง่งอน เลยถูกพ่อของลูกบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว“ก็หนูไม่ได้เป็นคนทำนี่ พี่ก็ทำแทบตาย เ
“คุณปั้น เป็นยังไงบ้างคะ”ผ่านไปเป็นเดือนแล้ว แต่อาการแพ้ท้องของเขายังรุนแรงเหมือนเดิม ทุกเช้าตอนตีห้า เขาจะลืมตาขึ้นมาแล้ววิ่งไปอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงทั้งที่ไม่มีอะไรออกมาเลยนอกจากน้ำย่อยและภรรยาของเขาก็จะต้องเดือดร้อนลุกขึ้นมาลูบหลังให้เขาทุกครั้ง ทั้งที่เขาสั่งห้ามทุกวันว่าไม่ให้เธอลุกขึ้นมา เพราะเขาไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าการอาเจียนวันละหลายๆ ครั้งเท่านั้น“ไม่เป็นไรครับ น้ำไม่น่าลุกมาเลย”ปัณจธรล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ประคองภรรยาที่หน้าท้องนูนเด่นกลับมานั่งพิงหัวเตียง โดยมีเขานอนหนุนตักเธอด้วยใบหน้าซีดเซียวอย่างออดอ้อน“วันหลังน้ำไม่ต้องลุกมาแล้วนะ ผมแค่อ้วกเอง มีแค่น้ำย่อยกับลม ไม่มีอะไรเลย เสร็จแล้วก็โล่ง กลับมานอนได้เหมือนเดิม“ไม่ลุกไปดูได้ยังไงคะ น้ำเป็นห่วงคุณ”“ผมก็เป็นห่วงน้ำเหมือนกัน”“แต่น้ำลุกขึ้นช้าๆ ค่ะ เดินก็ช้าด้วย”“อย่ามาขี้โม้เลยครับ ผมเห็นนะ น้ำลุกพรวดเดียวก็ถึงห้องน้ำแล้ว นี่ไง ผมถึงเป็นห่วงน้ำ”คุณแม่ยังสาวที่ร่างกายยังคล่องแคล่วเหมือนเดิมส่งยิ้มแหย เธอก็อยากจะทำอะไรช้าๆ แบบที่เขาสั่ง แต่มันลืมตัวทุกที“ขอโทษค่ะ น้ำจะตั้งสติให้ดีกว่านี้นะคะ พรุ่งนี้เอาใหม่”“โธ่ น้
งานประกวดการออกแบบเครื่องประดับผ่านไปร่วมเดือน โฮมสเตย์ที่ก่อสร้างโดยเงินส่วนตัวของปัณจธรก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมเปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่ชื่นชอบการมาพักผ่อนแบบวิถีชาวบ้านท่ามกลางธรรมชาติของเกาะที่ยังไม่ค่อยมีคนรู้จักหน้าป้ายชื่อของโฮมสเตย์ ปัณจธรยืนซ้อนหลังภรรยา ใช้มือทั้งสองปิดตาเธอเอาไว้ เขายังไม่ยอมเปิดเผยโฮสเตย์แห่งนี้ให้เธอได้เห็นอีกหลังจากที่มีเรื่องราวในครั้งนั้น“เปิดตาได้หรือยังคะ คุณปั้น”“ครับ”มือใหญ่ค่อยๆ คลายออกมาอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าเป็นป้ายชื่อของโฮมสเตย์ที่สลักอยู่บนแผ่นไม้ขนาดใหญ่รายล้อมไปด้วยไม้ดอกสีสันสดใสดูโดดเด่นธาราริน โฮมสเตย์ คือชื่อที่สลักอยู่บนแผ่นไม้นั้น เจ้าของชื่อยิ้มทั้งน้ำตา มองแผ่นป้ายด้วยความตื้นตันใจ“คุณปั้น”“ชอบไหมครับน้ำ”“ชอบค่ะ ทำไมเป็นชื่อน้ำ”“ที่นี่เป็นของน้ำ ผมตั้งใจสร้างให้น้ำตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เงินที่สร้างก็เป็นของผมเองไม่ใช่เงินบริษัท”“น้ำไม่เห็นรู้เรื่องนี้”คราแรกที่เขาอยากได้ที่ดินผืนนี้ เขาตั้งใจสร้างเป็นรีสอร์ตของบริษัท แต่เมื่อพ่อเธอยกที่ดินให้ด้วยเงื่อนไขมากมาย บริษัทจึงไม่กล้านำเงินมากมายมาลงทุนกับที่ดินที
“ปิดบ่อนของเราให้หมด เก็บกวาดให้เกลี้ยง โรงงานยาด้วยอย่าให้เหลือ เรากำลังจะเกม”ทัดเทพโทรหาลูกน้องมือขวาที่ใช้เป็นตัวกลางในการจัดการธุรกิจผิดกฎหมายทั้งหมด ให้ทำลายหลักฐานทุกอย่างทิ้งไม่ให้สาวมาถึงตัวเขาและลูกชายได้ เพราะลำพังคดีจ้างวานฆ่าลูกชายของเขาก็คงติดคุกหลายปีแล้ว“ครับ นาย ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ จะปิดถาวรหรือชั่วคราวดีครับ”ด้วยความที่ครั้งนี้ คู่กรณีคือคนตระกูลอธิพัฒน์โภคิน อาจมีการพยายามขุดคุ้ยเรื่องอื่นๆ ของเขามาอีก และคงจะเป็นที่จับตามองอีกนาน เพราะฉะนั้นเขาควรจบเรื่องทุกอย่างเอาไว้แค่นี้ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาเริ่มต้นใหม่ อย่างไรเส้นสายสีเทาก็มีมากมาย มันไม่มีอะไรยากเกินไปสำหรับคนอย่างเขา“ทำลายทิ้งถาวรไปเลย อย่าให้สาวมาถึงฉันกับลูกได้อีกก็พอ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยว่ากันใหม่”“ครับนาย ไม่ต้องเป็นห่วงครับ”เขากดวางสายไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เรื่องนี้เขารีบร้อนไปหน่อย แถมยอมให้ลูกทำโดยพลการกับผู้หญิงคนนั้นที่ลูกชายของเขาคิดว่าจะควบคุมมันได้ แต่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปหมดเมื่อถึงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือ พวกคนใหญ่คนโตที่เขาเคยส่งส่วยให้ไม่ขาดก็ไม่มีใครยื่นหน้ามาให้ความช่วยเหลือสักค
หลังจากที่พายุอารมณ์ของคนทั้งคู่สงบลงเขาก็ยอมถอดถอนตัวตนออกมาจากร่องรักของเธอ แต่ไม่ยอมลงไปจากตัวเธอง่ายๆ ยังคงคร่อมทับเธอในท่วงท่าล่อแหลมน่าหวาดเสียวเช่นเดิม“เสร็จแล้วก็ลงไปสิ มานอนทับฉันทำไม ฉันอึดอัด”“คุยกันก่อน คุณทำแบบนี้กับผมทำไม”“ฉันทำอะไร”“ก็หนีหน้าผมไง โทรไปก็ไม่รับ ผมตามคุณไปงานไหน คุณก็คอยแต่หนีผม กลับจากภูเก็ตคุณก็เปลี่ยนไป”“นี่คุณวายุ ถ้าคุณจะกรุณาไม่คิดเข้าข้างตัวเอง ก่อนไปภูเก็ต ฉันก็เป็นแบบนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพลาดมีอะไรกัน ฉันไม่เคยยินยอมจะนอนกับคุณอีก มีแต่คุณบังคับขู่เข็ญฉัน ไล่ก็ไม่ยอมออกจากห้อง ฉันสลัดคุณไม่หลุดไม่ได้แปลว่าฉันยินยอมให้คุณอยู่ด้วยนะ”“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้เต็มใจ แต่คุณเป็นเมียผมแล้ว คุณควรให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองสิ”“เพื่ออะไรคะ ยังไงเราก็ไปกันไม่รอด คุณไม่มีทางหยุดที่ฉัน และฉันไม่ได้ใจกว้างพอจะให้คุณมีบ้านเล็กบ้านน้อย”“ใครบอกคุณว่าผมจะเป็นแบบนั้น”“สัญชาตญาณของฉันมันบอก”“งั้นสัญชาตญาณของคุณมันก็ผิดแล้วครับ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น ไม่ได้คิดกับคุณแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีใครอีกนอกจากคุณ”“ฉันไม่เชื่อไง บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่เชื่อ คุณออกไปจาก
“พ่อครับ พรุ่งนี้ไอ้ปั้นมันกำลังจะไปสัมมนาที่ภูเก็ต ผมว่าผมจะส่งคนไปฆ่ามันหมกทะเลที่นั่นอย่างเงียบๆ ดีไหม”เทวาเข้ามาหาพ่อของตัวเองถึงห้องทำงาน หลังจากกนกรัตน์โทรมาบอกว่าแผนการที่จะไปสานสัมพันธ์กับปัณจธรล้มเหลวไม่เป็นท่าเมื่ออยู่ๆ วันนี้มันก็บอกกับเธอว่าจะพาธารารินไปด้วย“ใจเย็นสิ แล้วคนของเราที่ส่
เสียงหวานที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์ทำเอาภรรยาตัวจริงที่อยู่ปลายสายชะงักดินสอ เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอก็เห็นว่าเขาหันไปรับแก้วกาแฟจากผู้หญิงอีกคนของเขาที่บอกว่าเลิกยุ่งเกี่ยวกันในเรื่องชู้สาวแล้ว“ขอบคุณครับ”เขารับแก้วกาแฟนั้นแล้วหันกลับมามองที่หน้าจอ เห็นภรรยาของตนเองมองเขาอยู่ก็ส่งยิ้มให้เล็กน้
“น้ำ น้ำครับ ผมไม่ไหวแล้ว”“อื้อ คุณปั้น..”ทุกสิ่งเร่งเร้าให้ร่างบางหยัดเกร็งขึ้นเรื่อยๆ ร่องรักคับแคบตอดรัดท่อนเนื้อระรัวเป็นจังหวะคุ้นเคย ก่อนจะกระตุกเฮือกกรีดร้องเสียงหลงในขณะที่เขาตอกกระแทกสุดแรงเสียงดังสนั่นสามครั้งสุดท้ายแล้วขยับสะโพกชักสาวเบาๆ แตกกระจายความรักลงในผนังบอบบางของเธอจนร้อนวาบไป
“อืม พี่เอง ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย”เธอไม่ได้แค่ตกใจ แต่เธอวางหน้าไม่ถูก นี่คือการเจอกันครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่องไม่ดีไม่งามระหว่างเขากับเธอขึ้นเมื่อคืนก่อน“อะ เอ่อ พี่เชนมาได้ไงคะ”“มาพบลูกค้าแถวนี้ เลยแวะมาดู”มันคงจะแปลกๆ ถ้าบอกว่าเขาโดดประชุมและหนีงานเพื่อมาหาเธอ ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไร







