บททั้งหมดของ วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: บทที่ 801 - บทที่ 810

แต่ปลายน้ำเสียงกลับแผ่วลงนิดหนึ่ง ต่างจากตอนสั่งลูกน้องอย่างชัดเจน ไอมิเอะพยักหน้าหงึกหงัก รีบหยิบส้อมขึ้นมา แต่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้ามองเขา จินก็นั่งมองเธอเงียบ ๆ สายตาคมอ่อนลงโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว @โรงเรียนอนันต์พัฒนาวิทยาลัย เสียงพูดคุยจอแจดังระงมตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มคาบ นักเรียนแต่ละกลุ่มจับกลุ

“ช่วยไม่ได้ ใครบอกให้มึงสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบ” การจับคู่ของครู ไม่ได้สุ่ม แต่เลือกคนที่น้ำหนัก ส่วนสูง ใกล้กันสุด ให้ขึ้นชกกัน เพื่อความปลอดภัยและยุติธรรม ของนักมวยทั้งสองฝ่าย ซึ่งคนที่สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรในชุมนุมนี้ มีเพียงสามคนคือ ทิศเหนือ ไตเติล สหัสวัต ที่พอจะมีความสูงสูสีกับจิน

แล้วรีบก้มหน้าลงทันที ด้วยกลัวโดนจับได้ แต่ปลายหูกลับแดงขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ครูผู้หญิงเจ้าของชุมนุมขยับแว่นขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปทางต้นเหตุของความวุ่นวาย คุณครูมองนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ อย่างหมดคำจะพูด ก็รู้ดีว่าเด็กคนนี้เป็นใคร จะไล่ก็ไม่ได้ จะดุก็ไม่ค่อยมีผล สุดท้ายเลยเลือกปล

บทที่ 232 ไอมิเอะรีบยกมือไหว้ แล้วรับสร้อยคืนมา หัวใจก็เต้นแรงไม่หยุดด้วยความเขินอายและโล่งจนแทบไม่กล้าหายใจแรง แต่ถึงอย่างนั้น มือเล็กก็กำสร้อยเส้นนั้นไว้แน่น แน่นราวกับมันมีค่ามากที่สุด สายตาก็เผลอเหลือบกลับไปมองด้านหลังห้อง ทว่าก็เหมือนถูกจับได้ในวินาทีถัดมา จินที่นั่งเอนพิงเก้าอี้อยู่ปลายนิ้ว

จินเดินกลับเข้ามาพร้อมกับชุดเดรสสีขาวสะอาดตาในมือ เขาโยนมันใส่ร่างบางที่ยืนเปียกอยู่โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง แววตาคมกริบไล่มองร่องรอยสีแดงที่เขาตีตราจองไว้ทั่วตัวเธออย่างพอใจ “รีบใส่ อย่าให้รอนาน อาหารจะเย็น” พูดจบเขาก็เดินหันหลังออกไป ทิ้งท้ายด้วยความกดดันที่ทำเอาไอมิเอะต้องรีบเช็ดตัว แต่งตัวตามคำสั่ง