All Chapters of My Stepbrother is Obsessed with Me (SPG): Chapter 171 - Chapter 180

Stella's POV Nakatulala lang ako habang inuulit sa isip ko ang lahat ng sinabi ni Randall. Para akong napako sa kama habang ramdam ko ang pagbigat ng dibdib ko. Hindi ko alam kung paano ko ipopriseso lahat nang sabay-sabay. Parang ang dami niyang ibinuhos sa isang iglap. Pinagmasdan ko siya habang hawak pa rin niya ang ulo niyang may benda. Huminga ako nang malalim at umupo sa tabi niya. "Randall… lahat ng sinabi mo, totoo ba talaga? Wala ka bang nilaktawan? Wala ka bang binago?" tanong ko sa mababang boses. Napatingin siya sa akin. "Kung pwede lang kitang ipanumpa sa korte ngayon, gagawin ko. Wala akong idinagdag. Wala akong binago. Lahat ng sinabi ko, 'yon ang totoo." Bumuntong-hininga ako bago muling nagsalita. "Bakit hindi mo sinabi agad? Bakit mo kinaya mag-isa? Limang taon, Randall. Limang taon kaming naghintay ni Elijah sa wala." Napayuko siya. "Akala ko noon kaya ko. Akala ko kaya kong tiisin ang sakit na hindi ko kayo nakikita. Pero bawat araw na lumilipas, lalo akong n

Stella’s POV Tuwang-tuwa sina Randall at Elijah nang tuluyang mag-walk out si Will. Hindi man lang siya lumingon. Hindi niya rin sinagot ang huli kong tawag. Tumigil na lang ako sa may pintuan, hawak pa ang cellphone ko, ramdam ang bigat sa dibdib ko. “Mommy?” tawag ni Elijah. Napalingon ako. Nakita ko siyang nakaupo sa sahig ng sala, kaharap si Randall. May hawak silang laruan, parehong nakangiti. Parang walang nangyaring tensyon ilang minuto lang ang nakalipas. “Mommy, he’s fun,” masiglang sabi ni Elijah. “He knows how to build robots.” Ngumiti si Randall. “Of course. I’m good at building things.” “Better than Will?” tanong ni Elijah nang diretsahan. Napasinghap ako. “Elijah—” “Yes,” mabilis na sagot ni Randall. “Way better.” “Randall,” mariin kong bulong. “What?” sagot niya. “He asked.” Umupo ako sa sofa, humarap sa kanila. “Elijah, you shouldn’t say things like that. Will is—” “Grumpy,” putol ng anak ko. “He doesn’t play with me. He just talks to you.” Natahimik si Ran

Randall’s POV Pinilit kong huwag puntahan si Stella. Araw-araw, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kailangan kong mag-focus sa mas mahalagang bagay—sa plano, sa paghihiganti, sa pagbubunyag ng lahat ng baho ng mga taong sumira sa buhay naming lahat. Hindi madali. Lalo na kapag alam kong ilang kilometro lang ang layo niya, kasama ang anak namin. Si Anastasia ang tumulong sa akin sa lahat. Siya ang utak ng plano. Siya ang nagsabi kung paano namin lalabas sa publiko, kung paano kami kikilos, kung anong mga salita ang dapat naming bitawan sa harap ng media at ng business world. Aminado ako—nakakairita, nakakahiya, at minsan gusto ko na lang umatras. Pero tiniis ko. Kailangan kong malaman kung may epekto pa rin ba ako kay Stella. Kung may pakialam pa rin ba siya. “Hold my hand tighter,” bulong ni Anastasia habang naglalakad kami papasok sa building. “Relax,” sagot ko. “Hindi ito fashion show, Anas.” “Hindi, pero this is García Elite Builders,” sabi niya. “Maraming mata. Maraming

Stella’s POV Napalingon ako kay Randall nang bigla siyang tumayo mula sa kinauupuan niya. Hindi na siya nagsalita. Tahimik lang niyang kinuha ang jacket niya at naglakad palabas ng restaurant. Sumunod agad si Anastasia sa kaniya, halatang naguguluhan at inis. Hindi na ako humabol. Wala na rin akong balak pigilan siya. Pareho na kaming engaged. “Stella…” bulong ni Will habang niyayakap ako ulit. “Thank you. You made me the happiest man tonight.” Hindi ako sumagot agad. Nakangiti lang ako, pero ramdam kong pilit. Si Elijah naman ay tahimik pa rin. Nakaupo lang siya sa upuan niya, hawak ang kutsara, pero hindi kumakain. “Baby,” tawag ko sa anak ko. “Okay ka lang ba?” Tumango siya, pero hindi tumingin sa akin. “Do you want dessert?” tanong ni Will sa kanya. Umiling si Elijah. “I’m tired.” Napabuntong-hininga ako. “Let’s go home na lang,” sabi ko kay Will. “Sure,” sagot niya agad. “We’ll go to your mom’s place, right? I want to tell them personally.” Tumango ako kahit may kaba s

Stella’s POV Napahinto kami ni Randall sa paghahalikan nang biglang gumalaw si Elijah sa tabi ko. Ramdam ko agad ang pag-angat ng dibdib niya, saka ang marahang pag-ungol. Mabilis kong itinulak si Randall palayo. “Randall, tumigil ka,” pabulong pero madiin kong sabi. Napaupo siya sa sahig at napaungol. “Shit—” Agad kong tinakpan ang bibig niya. “Huwag kang magmumura.” Dumilat si Elijah. Una’y malabo ang tingin niya, tapos unti-unting luminaw. Tumama ang mga mata niya kay Randall na nasa sahig, hawak ang tagiliran. “Mr. Stranger?” naguguluhan niyang sabi. Tapos bigla siyang umupo. “I mean… Daddy?” Nanlaki ang mga mata ko. Si Randall naman ay parang napako sa kinauupuan niya. “Daddy?” ulit ni Elijah, mas malinaw na ngayon ang boses. “Why are you on the floor?” Napamura ulit si Randall pero mahina na. Tumayo siya agad at inayos ang sarili niya. “H-Hi,” utal niyang sabi. “Good morning.” Tumingin siya sa akin. Kita ko sa mga mata niya ang takot at kaba. Para siyang humihingi ng tu