All Chapters of Whispers of Forbidden Desire: Chapter 211 - Chapter 220

Isabela’s POVHindi na muna kami pumasok sa loob ng bahay. Sa halip, iginiya ako ni Miguel pabalik sa dalampasigan.“Ang ganda ng resort niyo,” basag ko sa katahimikan habang nililibot ng tingin ang paligid. Ramdam ko ang sariwang hangin na humahaplos sa aking mukha.“Thank you,” nakangiting sagot niya.“Ikaw ba ang nag-design ng lahat ng ito?” tanong ko. Habang nag-uusap kami, dahan-dahang lumulubog ang haring araw, nag-iiwan ng mga bahid ng kulay rosas at kahel sa kalangitan. Kahit pangatlong beses ko na itong nasasaksihan sa islang ito, hindi pa rin ako nagsasawang pagmasdan ang ganda nito.“Part of it, pero si Daddy talaga ang nagplano ng buong resor

Isabela’s POVHindi ko alam kung gaano ako katagal umiyak kagabi. Ang huling alaala ko na lang ay ang marahang pagtapik ni Miguel sa balikat ko habang unti-unting namamatay ang huling kislap ng fireworks sa langit.Pagkagising ko kinaumagahan, sinalubong ako ng maliwanag na sikat ng araw na tumatagos sa bintana ng kwarto ko. Pasko na. Imbes na bigat ng loob, isang kakaibang pakiramdam ng "pagtanggap" ang namayani sa akin. Pero pagpasok ko sa banyo, bumungad sa akin ang pamamaga ng aking mga mata.Dali-dali akong naligo at naghilamos. Ayokong makita ito ni Mommy, lalo na ni Tita Amanda. Buti na lang, pagkatapos kong mag-ayos at maglagay ng kaunting makeup, hindi na masyadong halata ang mugto kong mga mata. Imbes na contact lenses, mas pini

Isabela’s POVAng bawat salita ni Liam ay tila mga palasong tumatama sa mga sariwang sugat ko. Gusto kong maniwala. Gusto kong magpadala sa pamilyar na init ng yakap niya, pero tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang boses ni Mommy ang naririnig ko, ang katotohanang sumira sa bawat pangarap na binuo namin."Sabi niya bitawan mo siya," mariing ulit ni Miguel.Ramdam ko ang tensyong namumuo sa hangin. Ang mga kamao ni Liam ay nakakuyom, ang kanyang mga mata ay nandidilat sa halo-halong galit at desperasyon. Halos mag-apoy ang paligid sa talim ng titigan nila."Hindi ikaw ang kinakausap ko, Miguel! Huwag kang humarang!" bulyaw ni Liam. Akmang susugod siya pero mabilis siyang hinarangan ni Miguel. Nagpang-abot ang kanilang mga braso, at alam kong isang maling galaw na lang ay mauuwi na ito sa madugong suntukan."Tama na!" sigaw ko. Nanginginig ang boses ko pero sapat ang awtoridad nito para patigilin silang dalawa. "Liam, tumigil ka na. Miguel... ayos lang."Hinarap ko si Liam, pilit

Selene’s POV"Oh, heto, tingnan mo. Bagay na bagay ito sa’yo, tiyak na lalong lilitaw ang ganda mo rito."“ Oo nga ang ganda Amanda.. Mas maganda siguro kung pupunta tayo sa store at sukatin yan..”“ Yeah, I like that.. After the new year, let’s go to Paris para magshopping..”  Abala kami ni Amanda sa pag-scroll sa isang online shop, sinisikap na aliwin ang sarili habang tinatapos ang aming tanghalian. We decided to eat our lunch sa labas ng bahay. Presko, maaliwalas, ang ganda ng lugar..Maaliwalas ang panahon, at ang bawat simoy ng hangin ay tila humahalik sa balat, isang kapayapaang pilit naming pinanghahawakan. 

Beatrice’s POVTumayo siya, hapo at nanginginig ang buong katawan. He looked like a wounded animal backed into a corner."Pwede ba, Ma?! Stop meddling with my life!” ulong niya, ang boses ay pumiyok sa tindi ng sakit na tila ba unti-unti siyang pinupunit nang buhay. “Sawang-sawa na ako! Nawala siya sa akin! Naiintindihan mo ba? Nawala ang tanging bagay na nagparamdam sa akin na buhay ako, at ang lahat ng ito ay dahil sa lintik na larong ito na pinasok ko!”“Sa lintik na kasinungalinang pinaniwala ko” Napaatras ako. Ang galit niya ay hindi lang nakatutok sa akin, ito ay isang pagpapakamatay ng kanyang kaluluwa. Nakatayo lang ako roon, nanginginig, habang napagtatanto na ang anak na nakilala ko ay wala na. Ang malambing at masunurin kong anak, ay tila naging isang galit at mabagsik na Leon na tila handa akong kainin. “Hindi ko alam ang pinagsasabi mo,” nalilitong tanong ko. Ang bawat salitang binitawan niya ay tila isang puzzle na hindi ko mabuo-buo.Bigla siyang tumawa, isang tuyo a