《Whispers of Forbidden Desire》全部章節：第 251 章 - 第 260 章

Liam’s POVNang makita ko ang biglang pagwala ng kulay sa mukha ni Isabela, may kung anong humaplos sa dibdib ko, isang pamilyar na kaba na matagal ko nang ibinaon. Ang mapanuri at malamig kong maskara ay tila natunaw sa tindi ng takot na rumehistro sa kanyang mga mata. “I will use the car,” mabilis kong sabi, halos mahablot ang susi sa ibabaw ng mesa.“Liam! Saan ka pupunta?!” rinig kong sigaw ni Hudson, ngunit tila naging malabong ugong na lang iyon sa pandinig ko. Hindi ko maintindihan kung bakit sinisigaw ng aking isipan na sundan si Isabela.Tanging malinaw sa akin ay ang kailangang malaman kung bakit ganoon ang itsura ni Isabela. At alam kong may nangyari. At kailangan ko siyang sundan.Kumaripas ako ng takbo patungo sa parking lot. Maswerte kong naabutan ang taxi na sinakyan niya. Hindi ko hinayaang mawala sa paningin ko ang sasakyang iyon. Habang nagmamaneho, ang mga kamay ko sa manibela ay nanginginig sa hindi maipaliwanag na tensyon. Bakit siya nagmamadali? Sino ang nasa

Casey’s POV"Hudson, halika dali! Habulin natin si Liam!"Halos maubos ang hininga ko sa pagmamadali. Ang kaba sa dibdib ko ay tila tambol na lalong bumibilis ang pagtibok. Ito na... ito na ang sandaling matagal ko nang kinatatakutan. Sumusubo pa si Hudson nung hilain ko siya. Muntik pa siyang matumba dahil sa lakas ng pagkakaladkad ko sa kanya palabas ng restaurant."Ano ba ang nangyayari, Babe? Bakit ba tayo nagmamadali?" takang tanong ni Hudson, bakas ang pagkalito sa kanyang mukha."Basta, kailangan nating silang mahabol!" tanging naisagot ko habang nanginginig ang mga kamay na pumapara ng taxi. Agad kong kinalikot ang cellphone ko. Tinatawagan ko si Isabela pero hindi siya sumasagot. My God, Isabela... sumagot ka, baka mahabol ka ni Liam, baka malaman na niya lahatSa desperasyon, si Tita Selene ang tinawagan ko. Sa nakalipas na mga taon, naging maayos ang relasyon namin dahil kay Maeva at Isabela."Ho? Si Maeva? Nasa ospital po? Okay lang po ba siya?" Halos maglupasay ako sa k

Isabela’s POVFlashback (6 Years Ago)Noon ko unang naramdaman ang tunay at nakabibinging pangungulila. Iyon ang mga araw na mag-isa akong naglalakad patungo sa ospital para sa aking prenatal check-up. Habang ang ibang mga buntis doon ay inaalalayan ng kanilang mga asawa, hinahaplos ang kanilang mga tiyan at masayang pinag-uusapan ang pangalan ng sanggol, ako ay nakaupo lang sa isang sulok, mag-isa, yakap ang sariling bag, at pilit na nilulunok ang bara sa aking lalamunan.Dahil abala si Mommy sa pagtatrabaho para may makain kami sa Paris, wala akong choice kundi harapin ang lahat nang mag-isa.Naaalala ko ang isang gabi, nakatayo ako sa harap ng salamin habang hinihimas ang bahagya nang lumalaking tiyan ko. Umiyak ako nang gabing iyon, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa isang klase ng galit na humahati sa puso ko.Galit ako dahil sa kabila ng sakit na nakita ko sa mansyon, ang eksena nila ni Celeste na magkatabi sa kama, may bahagi pa rin ng tanga kong puso na umaasang sana... san

Celeste’s POVPara akong binuhusan ng nagyeyelong tubig habang nakatitig sa batang nakayakap sa binti ni Isabela. Ang maliliit na mata ng bata, ang kurba ng kanyang labi... My God. Hindi ako pwedeng magkamali. Parang nakikita ko ang batang bersyon ni Liam sa harap ko."May anak ka?" halos pabulong kong tanong, ang boses ko ay nanginginig sa matinding gulat. "May anak kayo ni Liam?"Hindi ako pinansin ni Isabela. Nanatili siyang kalmado, masyadong kalmado para sa isang babaeng biglang hinarap ng multo ng nakaraan. Humawak siya sa magkabilang balikat ng bata at ngumiti nang malambing."The Barbie is on my office table, you left it there yesterday," malambing na sagot ni Isabela sa bata.Habang pinapanood ko silang dalawa, tila may malaking bato na dumagan sa dibdib ko. Anim na taon. Ibig sabihin, bago pa umalis si Isabela, bago pa mangyari ang lahat, may bunga na ang pagmamahalan nila.Bigla kong naisip si Liam. Isang matinding awa ang humaplos sa puso ko, isang pakiramdam na hindi ko

Liam’s POVMilan. Ang lungsod na dapat ay simbolo ng sining at ganda, pero para sa akin, isa lang itong malamig na paalala ng panahong nasayang sa aming dalawa ng anak ko.Seryoso akong nakatingin sa labas ng bintana ng restaurant. Ang repleksyon ko sa salamin ay tila isang estranghero, matigas ang anyo, nanlilisik ang mga mata, at punong-puno ng awrang kayang magpalamig sa kahit anong mainit na usapan.Ang bawat tao sa paligid ay nagpapakasaya sa kanilang espresso, pero ako, heto, binibilang ang bawat segundo ng pagtataksil ng oras.Ngayon ang araw na itinakda ko. Isang pagkakataon. Isang huling babala."Darating siya, Liam. Magtiwala ka," bulong ng isang bahagi ng isip ko, pero agad itong nilunod ng reyalidad.