Semua Bab Whispers of Forbidden Desire: Bab 241 - Bab 250

Isabela’s POVMabilis ang bawat hakbang ko, halos tumakbo na ako sa kahabaan ng pasilyo ng hotel. Ang tunog ng aking mga takong sa karpet ay tila ba habol ng isang multong hindi ko matakasan. Pagpasok ko sa loob ng aking kwarto, mabilis kong isinara ang pinto at sumandal doon.Hingal na hingal ako. Nanginginig ang aking mga kamay habang pilit kong hinahawakan ang aking dibdib na tila sasabog sa tindi ng kaba."Bakit... bakit ka bumigay, Isabela?" bulong ko sa sarili ko, kasabay ng pag-unahan ng mga luha sa aking mga mata.Napapikit ako at naalala ko pa rin ang init at ang paraan ng titig ni Liam. Bakit ba ang hina ko, akala ko nagbago na ako. Pero sa harap ni Liam isa pa rin akong walang m

Isabela’s POVNang maramdaman ko ang init ng balat niya laban sa akin, biglang nawala ang lahat ng sakit. Nawala ang pagod. Nawala ang galit. Ang tanging natira ay ang mabilis na tibok ng puso ko na sumasabay sa mahinang hikbi ng anak ko.“Maeva...” bulong ko habang hinahaplos ang maliliit niyang daliri. “Welcome to the world, my Maeva.”Tumingin ako kay Mommy na umiiyak na rin habang nakahawak sa balikat ko. Sa sandaling iyon, sa gitna ng banyagang lupain, naramdaman ko na sa wakas, nahanap ko na ang tunay kong tahanan.Sa loob ng tatlong taon, ang buhay ko ay naging isang walang katapusang siklo ng puyat, pagod, at pag-asa. Habang ang ibang mga estudyante sa Paris

Isabela’s POVExcited akong gumising nang maaga. Ngayong araw, hindi lang basta trabaho ang kakaharapin ko, isang malaking kliyente ang darating at kailangang maging perpekto ang lahat. Bilang isang designer, ang sarili ko ang nagsisilbing unang portfolio ng aking galing, kaya hindi pwedeng "pwede na" lang ang itsura ko.Ilang beses akong nagpalit ng damit sa harap ng salamin. Gusto ko ng balanseng awtoridad at pagiging malikhain, ang tinatawag na effortless chic. Sa huli, pinili ko ang isang tailored cream-colored pantsuit na ako mismo ang nagdisenyo. Ang blazer nito ay may kakaibang istraktura sa balikat na nagbibigay ng matikas na tindig, haban

Casey’s POVHindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o kiligin, pero jusko, ang tensyon sa pagitan ng dalawang ito, pwede nang hiwain ng kutsilyo!Kunwari ay busy ako sa pakikipag-usap kay Hudson tungkol sa mga tela, pero ang totoo, ang mga mata ko ay nakapako kina Liam at Isabela. Nakatayo sila sa gitna ng silid. Si Liam, tuwid na tuwid ang tayo, parang isang estatwa na hindi man lang kumukurap habang nakatitig kay Isa. At si Isa naman, kahit halatang nanginginig ang mga daliri, pilit na pinapanindigan ang pagiging "professional designer" niya.Nang ilabas ni Isa ang measuring tape, parang tumigil din ang hininga ko.Dahan-dahang lumapit si Isa kay Liam. Nang magsimula siyang itapat ang

Liam’s POVKatahimikan ang namayani sa akin habang pinagmamasdan ko ang bawat galaw ni Isabela kay Hudson. Ngunit hindi ang mga sukat ni Hudson ang nakikita ko. Ang paulit-ulit na imahe ng batang babae sa polaroid ang tila multong naglalaro sa isipan ko.Anim na taon. Ang bata sa litrato ay mukhang nasa lima o anim na taong gulang na rin. Ang bawat piraso ng puzzle ay nagsisimulang mabuo sa utak ko, at ang bawat anggulo ay tumuturo sa iisang direksyon."You okay, Liam? Para kang nakakita ng multo," untag sa akin ni Casey.Sinubukan niyang magbiro pero bakas sa kanyang mga mata ang pag-aalala—o marahil, pagbabantay. Alam kong may alam siya. Hindi nakaligtas sa akin ang bawat palitan nila ng tingin ni Isabela kanina.