Semua Bab Whispers of Forbidden Desire: Bab 271 - Bab 280

Liam’s POVAng mundo ay tila tumigil sa pag-ikot nang magtama ang aming mga mata ni Isabela. Ang lahat ng ingay ng mga batang naglalaro sa paligid ng MUBA ay biglang naglaho, na tila kaming tatlo lang ang natira sa ilalim ng kalangitan ng Milan.Si Isabela. Narito na siya. At sa tabi niya... ang isang cute na batang babae na napakaganda na repleksyon ko.Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa maliit na batang nakahawak sa kanyang kamay. Isang matinding adrenaline rush ang gumapang sa buo kong pagkatao, kasunod ng isang emosyong hindi ko pa naramdaman kailanman, isang halo ng kaba, pananabik, at wagas na pagmamahal.Ang aking anak. Ang aking Maeva.Tulala akong napatingin sa kanila. At bigla,

Isabela’s POV“Please, Mommy?”Ang maliliit na bisig ni Maeva na nakayakap sa binti ko ay parang mga kadenang hindi ko kayang kalasin. Sa bawat higpit ng yakap niya, unt-unting nadudurog ang pader na pilit kong itinayo sa loob ng anim na taon.Huminga ako nang malalim. Dahan-dahan akong lumapit sa kanila. Bawat hakbang ko ay parang paglakad sa ibabaw ng nagbabagang uling,  masakit, nakakapaso, pero kailangan para sa anak ko. Nang makalapit ako, mabilis na kinuha ni Maeva ang kamay ko at ang kamay ni Liam. Pinag-isa niya ang mga ito sa gitna ng mga kumukutitap na ilaw ng museum.“Look, we’re all blue! We look like the sky!” masayang tili ni Maeva.

Isabela’s POVKinagabihan, abala ako sa pag-iimpake. Kaunti lang ang dinala ko dahil hindi pa ako sigurado kung magtatagal ba kami. Bukod doon, sinabi na rin ni Liam na may inihanda na siyang mga gamit para kay Maeva... at para sa akin.“Sigurado ka na ba, anak?”Napatigil ako nang marinig ang boses ni Mommy Selene. Nakasandal siya sa pinto, hawak ang paboritong unan ni Maeva.“Kailangan, My. Para kay Maeva. Nakita ko kanina sa museum... iba ang saya niya. Hindi ko kayang ipagkait sa kanya ang pagkakataong makasama ang daddy niya.”Lumapit si Mommy at naupo sa tabi ko sa sahig. Hinawakan niya ang nanginginig kong kamay. “Paano naman ang sa

Liam’s POVNaramdaman ko ang mabilis na pag-init ng aking katawan, isang pamilyar na sensasyong dahan-dahang gumigising matapos ang anim na taong pagkakahimbing. At ang tanging mitsa nito ay si Isabela. Sa isang sulyap ko lang sa kanya, tila nagising ang isang gutom na leon na matagal na naitago.“Control, Liam...” bulong ko sa sarili.“Shit,” bulong ko sa hangin.Hindi ko mapigilang mapangiti nang pilyo habang pinapanood siyang mabilis na nag-panic at halos madapa pabalik sa loob ng kwarto. Damn, she is hot, yet she’s still so cute when she’s flustered.

Isabela’s POV“And there’s more,” dagdag niya, sabay turo sa isang mesa sa dulo ng closet.Lumapit ako at nakita ang isang mamahaling drafting table. Sa ibabaw nito ay may mga bagong sketchpads, isang set ng professional charcoal pencils, at isang high-end digital tablet para sa fashion illustration. Sa tabi niyon ay may isang maliit na frame, ang lumang sketch ko ng isang gown na iniwan ko pala nang hindi ko namalayan nung umalis ako ng mansyon.Naramdaman ko ang biglang panunubig ng aking mga mata. Hindi ang mga mamahaling damit o ang marangyang kwarto ang tumatama sa puso ko ngayon, kundi ang katotohanang itinago niya ang pirasong iyon ng nakaraan ko, isang simpleng sketch na akala ko ay matagal nang naging abo.Baon ang aking mga kuko sa palad ko, pilit kong pinipigilan ang emosyong gustong kumawala sa dibdib ko. Ayaw kong magmukhang mahina sa harap niya. Ayaw kong isipin niyang dahil lang sa isang lumang papel ay bibigay na ako.“Bakit, Liam?” tanong ko, ang boses ko ay nangingin