บทที่ 133

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงเชียว”

เมื่อเห็นมู่หนิงเพียงสะบัดมือ รถม้าสองคันก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า มุมปากของบุรุษผู้นั้นก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์อันชั่วร้าย

“มู่หนิง เจ้าช่างทำให้ผู้คนรู้สึกดูลึกลับและน่าค้นหาเสียจริง”

บุรุษผู้นั้นหรี่ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งลงเล็กน้อย พึมพำด้วยความสนใจ ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาเหาะจากไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

โม่จิ่นยวนบังคับรถม้าออกไปได้ไม่ทันไร ก็สัมผัสได้ว่าในมุมมืดดูเหมือนจะมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องพวกเขาอยู่ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบความผิดปกติใด ๆ

คิ้วกระบี่อันองอาจของโม่จิ่นยวนขมวดเข้าหากัน เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตนเอง เมื่อครู่เขาต้องรู้สึกไม่ผิดแน่

หากมีคนแอบดูพวกเขาอยู่ในที่ลับจริงโดยที่เขาไม่สามารถตรวจจับได้ วรยุทธ์ของคนผู้นั้นต้องสูสีทัดเทียมกับเขาเป็นแน่

การถูกยอดฝีมือระดับนี้ลอบจับตามองย่อมเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อครู่มู่หนิงเพิ่งนำรถม้าออกมาจากมิติ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาสีรัตติกาลของโม่จิ่นยวนก็ฉายแววอำมหิตวาบหนึ่ง มือที่กุมบังเหียนเร่งความเร็วในการบังคับรถม้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แต่เขาก็ไม่กล้าเร่งความเ