All Chapters of พลาดรักรุ่นพี่แสนร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ทางด้านธาดา หลังถูกลูกน้องล็อกตัวเอาไว้เขาก็พยายามดิ้นจนสุดแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม ก่อนที่หัวหน้าบอดี้การ์ดคนหนึ่งจะเดินเข้ามาหาเขาแล้วเอ่ยขึ้น“คุณท่านใจเย็น ๆ ก่อนครับ ถ้าโมโหมากเดี๋ยวอาการโรคหัวใจจะกำเริบเอาได้นะครับ”สันติ ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้กับธาดามานาน เขารักและดูแลทิศเหนือมาตั้งแต่ทิศเหนือยังเล็ก ๆ เรียกว่าให้ท้ายก็ว่าได้ ทุกครั้งที่ทิศเหนือทำผิดจะมีสันติคอยช่วยเหลืออย่างลับ ๆ เสมอ ทิศเหนือจึงให้ความเคารพยำเกรงเขาราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งแม้สันติจะทำงานภายใต้คำสั่งของธาดา แต่ทุกครั้งที่เห็นธาดาทำร้ายหรือดุด่าทิศเหนือ เขาก็จะเข้ามาช่วยเอาไว้ทุกครั้งทางด้านทางธาดา เมื่อเห็นว่าพูดกับลูกชายไปก็เท่านั้น นอกจากจะไม่ทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นยังทำให้แย่ไปกว่าเดิม เขาจึงยอมรามือ เดินออกจากบ้านของทิศเหนือไปด้วยท่าทีโมโหช่วงค่ำทิศเหนือขับรถซูเปอร์คาร์คันโปรดออกจากบ้านด้วยความเร็ว เขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก จนลูกน้องคนสนิทอย่างกล้ารู้สึกกังวล กล้าต่อสายหาสันติเพื่อรายงานให้ทราบว่าคุณชายของบ้านขับรถออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิด สันติจึงรีบสั่งให้ตาม

วันต่อมาหลังจากที่ส่งงานให้อาจารย์เสร็จเรียบร้อย ของขวัญก็ถูกอาจารย์เอ่ยชมไม่หยุดปาก พร้อมทั้งโชว์ผลงานของเธอให้เพื่อน ๆ ในห้องได้ดูเพื่อเอาเป็นแบบอย่าง เพื่อนในห้องต่างก็ปรบมือให้เธออย่างชื่นชมหญิงสาวยิ้มเจื่อนให้เพื่อนด้วยความลำบากใจ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เธอจะไม่เอางานที่ทิศเหนือวาดส่งอาจารย์เด็ดขาด“สุดยอดเลยอะ ภาพเหมือนที่ขวัญวาดลายเส้นอย่างกับศิลปินชื่อดังเลย ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย”เพลินตาเอ่ยชมสุดฤทธิ์ ของขวัญรู้สึกลำบากใจสุด ๆ กับคำชมของเพื่อนสาว จะบอกไปตรง ๆ ว่าไม่ได้วาดเองก็ไม่รู้จะบอกว่าใครเป็นคนวาดดีของขวัญเบือนหน้าหนีเพื่อนด้วยสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อยปิ๊ง!เสียงแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้น ของขวัญรีบหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นทิศเหนือส่งมาเธอจึงรีบเปิดอ่านทิศเหนือ : ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอยัยหัวขโมย : ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับคุณเหมือนกันค่ะทิศเหนือ : งั้นเย็นนี้จะไปหาที่หอยัยหัวขโมย : ทำไมต้องเป็นที่หอฉันด้วยล่ะคะ ที่อื่นก็มีตั้งเยอะแยะทิศเหนือ : ฉันไม่อยากไปที่อื่นยัยหัวขโมย : แต่ฉันไม่สะดวกจะคุยที่หอนี่คะทิศเหนือไม่ได้เปิดอ่านข้อความสุดท้ายจากหญิงสาว พอส่งข้อคว

ช่วงเย็นของขวัญนั่งรถแท็กซี่มาที่บ้านของทิศเหนือ เธอยืนชะเง้อคอมองเข้าไปด้านในรั้วสูงแต่ไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง หญิงสาวทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่นานจนน่าสงสัย ชายร่างสูงท่าทางน่าเกรงขามคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยถามเธอ“มาทำอะไรครับ”“คือหนูมาหาคุณทิศเหนือค่ะ”เอ่ยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ ชายร่างสูงมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เขาจำได้แม่นว่าเธอคือหญิงสาวที่เจ้านายเคยพาเข้าบ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน“คุณเหนือไม่อยู่หรอก น้องกลับไปก่อนเถอะ”“แล้วเขาไปไหนคะ อีกนานไหมกว่าจะกลับ”“ไม่รู้ครับ ไม่มีใครรู้ว่าจะกลับตอนไหน ดีไม่ดีคืนนี้ก็อาจจะไม่กลับ”“หนูขอเข้าไปรอข้างในได้ไหมคะ”“ไม่ได้ บ้านนี้ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้านอกจากคุณเหนือจะสั่ง ถ้าจะรอก็ต้องรออยู่ข้างนอกเท่านั้น”ของขวัญก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเงยขึ้นมองคนตรงหน้าแล้วเอ่ย“งั้นหนูรอข้างนอกก็ได้ค่ะ”“ไปรอตรงนู้นนะ อย่ามายืนเกะกะหน้าประตู”ชายร่างสูงชี้นิ้วไปที่ข้าง ๆ รั้ว ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่เพียงลำพังด้านนอกเวลาเดินมาจนใกล้เที่ยงคืน ของขวัญยืนหลับพิงรั้วอยู่ด้านนอกอย่างทุลักทุเล แต่จนแล้วจนรอดทิศเหนือก็ไม่กลับมาสักท

ของขวัญค่อย ๆ อ้าปากงับแท่งเนื้อที่จ่ออยู่ตรงหน้าแล้วอมรูดเข้าออกช้า ๆ “อย่าให้โดนฟันนะ” เขาเอ่ยสั่งอีกครั้ง หญิงสาวก็พยายามทำตามแม้จะเงอะงะอยู่บ้าง แต่ความไม่ประสีประสาของเธอกลับยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ดิบที่เขากักเก็บเอาไว้ ทิศเหนือจับล็อกศีรษะของหญิงสาวไว้มั่น แล้วระบายความกระสันเสียวด้วยการเป็นฝ่ายเด้งเอวใส่อุ้งปากของเธอเสียเอง “ดูดไว้ อืม~อย่างนั้น” สอนเธอพร้อมทั้งเด้งเอวไม่ยั้ง “อื้ม” เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง หญิงสาวตีเข้าที่หน้าขาของเขาอยู่หลายครั้งเพื่อท้วงให้หยุด แต่ทว่าคนเอาแต่ใจกลับเร่งให้เร็วและแรงขึ้นกว่าเดิม “อ๊า~เสียวดีฉิบหาย” เขาสบถออกมาด้วยอารมณ์เสียดเสียวพร้อมทั้งเปล่งเสียงครางดังระงมทั่วรถ ก่อนจะโหมซอยกระหน่ำในจังหวะสุดท้าย สองมือหนากดศีรษะเธอไว้แน่น ก่อนจะปล่อยน้ำรักของตัวเองพวยพุ่งเข้าไปในปากของหญิงสาว “อื้ม~อ๊า~” เงยหน้าขึ้นพร้อมกับครางเสียงกระเส่าออกมา แช่นิ่งชั่วครู่ก่อนจะปล่อยศีรษะของเธอให้เป็นอิสระ หญิงสาวถอยหน้าออกมา เธอรีบหยิบทิชชูที่อยู่บริเวณนั้นเพ

หลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อย ทิศเหนือก็ตามหญิงสาวเข้าไปยังห้องที่เธอนอนค้างเมื่อคืน เขาชี้แจงว่านี่เป็นห้องของเธอระหว่างมาอยู่ที่นี่ ก่อนจะชี้ไปฝั่งตรงข้ามแล้วบอกว่านั่นคือห้องของเขา ถ้าไม่มีอะไรเร่งด่วนห้ามเข้าไปรบกวนเขาเด็ดขาด หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจเขาเดินไปนั่งบนเตียงนอนขนาดกว้าง ตบมือลงข้างๆ ตัวเองเพื่อเรียกให้เธอไปนั่ง“ฉันอยากจะถามคุณอีกเรื่อง”“ว่ามาสิ”“คุณจะจ้างฉันไปถึงเมื่อไหร่คะ”ถามเขาเพื่อความแน่ใจ เธออยากให้เขาจ้างสามเดือนเพราะมันจะได้พอใช้หนี้ทั้งหมดของบ้าน หรือถ้าจะน้อยกว่านั้นก็สองเดือน อย่างน้อยก็ช่วยให้หนี้ลดลงไปเยอะ เดี๋ยวอีกหนึ่งแสนค่อยหาหนทางอื่นหญิงสาวยืนลุ้นรอฟังคำตอบจากเขา“อยู่ที่เธอว่าจะทำให้ฉันพอใจแค่ไหน ถ้าฉันพอใจก็จะจ้างเธอไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าเธองี่เง่าน่ารำคาญ ฉันก็จะเบื่อแล้วก็เลิกจ้างเธอทันที เพราะฉะนั้น ถ้าเธออยากให้ฉันจ้างเธอไปนาน ๆ ก็อย่าทำให้ฉันเบื่อ”พูดพร้อมกับเอื้อมมือมากระชากเธอลงบนเตียง หญิงสาวใจกระตุกวูบกับสิ่งที่เขาทำ มันรวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวหญิงสาวล้มลงบนที่นอนแสนนุ่ม ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นมาคร่อมทับเอาไว้มือสองข้างถูกตรึงเอาไว้ด้วยมือ