บทที่ 11 เสียชื่อเด็กศิลป์

ทิศเหนือลงมาถึงชั้นล่างของผับ เขาต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ดูเหมือนว่าตอนนี้อรัณย์กำลังเคลียร์กับลูกค้าคนหนึ่งที่ดูท่าทางเมาหนัก

“อะไรกันวะ แตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้รึไง”

ลูกค้าหนุ่มโวยวายเสียงดัง

“ผมต้องขอโทษด้วยครับคุณวิน แต่คุณแพมมี่เป็นผู้จัดการร้านไม่ใช่เด็กนั่งดริ๊งก์ ยังไงให้ผมเรียกเด็กคนใหม่มาให้ดีกว่านะครับ”

อรัณย์พูดในขณะที่คนเมายังคงกอดคอแพมมี่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“กูไม่เอา กูถูกใจคนนี้ จะเอาคนนี้”

ลูกค้าหนุ่มไม่ยอมฟังที่อรัณย์พูดพร้อมทั้งยืนยันคำเดิมว่าจะให้แพมมี่บริการตัวเอง 

ตอนแรกทิศเหนือไม่ได้สนใจมากนัก แต่พอได้รู้ว่าลูกค้าที่กำลังเมาหนักและกำลังลวนลามหญิงสาวภายในร้านคือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของสุดาวรรณ ภรรยาใหม่ของผู้เป็นพ่อ เขาถึงกับโมโหจนเลือดขึ้นหน้า สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์อย่างอัตโนมัติ

 เขาสาวท้าวเข้าใกล้เมธาวินอย่างรวดเร็ว แล้วปล่อยหมัดหนัก ๆ ลอยเข้าที่ใบหน้าของคนเมาจนร่างเซไปกองกับพื้น

ผลัวะ!

“ไอ้เหนือ อย่า”

อรัณย์เข้าห้ามพร้อมกับล็อกตัวเพื่อนรักเอาไว้ เขาไม่อยากให้เป็นเรื่องไปมากกว่านี้ แค่นี้คนในผับก็ตื่นกลัวกันไปหมด

ส่วนเมธาวินเมื่อตั้งหลักได้ก็เงยหน้าขึ้นมามอง เขาแสยะยิ้มมุมปากเมื่อรู้ว่าคนที่ต่อยเขาคือทิศเหนือ เขาอาศัยจังหวะที่ทิศเหนือถูกล็อกตัวไว้ ต่อยกลับไปหนึ่งหมัด

“ไอ้เหนือ”

ผลัวะ!

ร่างสูงเซเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดตัวออกจากการล็อกของอรัณย์แล้วพยายามพุ่งตัวเข้าใส่เมธาวิน การ์ดของผับต้องช่วยกันเข้าล็อกตัวเขาเอาไว้อีกครั้ง ส่วนเมธาวินก็โดนการ์ดล็อกตัวแยกไปอีกฝั่งเช่นกัน ก่อนที่คนเมาจะถูกหามออกไปนอกผับในที่สุด

แพมมี่รีบเข้ามาดูทิศเหนือด้วยท่าทางเป็นห่วง เธอรู้สึกปลื้มใจไม่น้อยที่เขาช่วยเธอ

“เหนือเป็นไงบ้าง”

เธอจับหน้าเขาเบา ๆ เพื่อสำรวจดูร่องรอยที่ถูกต่อย

“อย่ามายุ่ง”

ชายหนุ่มปัดมือของหญิงสาวออกอย่างแรงแล้วรีบเดินออกไปจากผับ 

ทางด้านของลูกน้องคนสนิทอย่างกล้า เมื่อรู้ว่าในผับเกิดเรื่องก็รีบโทรไปรายงานหัวหน้าอย่างสันติให้ทราบทันที

[ว่าไงวะไอ้กล้า]

“คุณเหนือเกิดเรื่องที่ผับครับ”

[เกิดเรื่องอะไร คุณเหนือเป็นอะไร]

“คุณเหนือมาเจอคุณวินที่ผับแล้วซัดกันนัวเลยครับ”

[แล้วคุณเหนือเป็นไงบ้าง พวกมึงได้เข้าไปช่วยไหม]

“คุณเหนือโดนต่อยไปหนึ่งทีครับ แต่พวกผมไม่ได้เข้าไปช่วย”

พูดเสียงเบาลงในประโยคหลัง

[แล้วทำไมพวกมึงไม่เข้าไปช่วยวะ]

“ก็ลูกพี่สั่งให้พวกผมตามดูอยู่ห่าง ๆ ก็เลยไม่ได้เข้าไป”

[โธ่ ไอ้พวกโง่]

สันติด่าลูกน้องอย่างอารมณ์เสียแล้วกดวางสาย

เวลาต่อมา

รถซูเปอร์คาร์ราคาแพงขับมาจอดที่หน้าหอพักแห่งหนึ่ง ร่างสูงนั่งอยู่ในรถอย่างชั่งใจ ก่อนจะมองขึ้นไปยังชั้นสามของหอพักแล้วนับไปทางฝั่งซ้ายห้องที่ห้า เมื่อเห็นว่าไฟห้องยังเปิดอยู่จึงตัดสินใจเดินลงจากรถ

ทางด้านของขวัญ หญิงสาวกำลังนั่งวาดรูปเหมือนตามที่อาจารย์สั่งงาน เธอต้องทำให้เสร็จภายในคืนนี้เพราะกำหนดส่งมันคือพรุ่งนี้เช้า

นึกโทษตัวเองในใจที่หลงผู้ชายจนไม่ลืมหูลืมตา เลือกคณะที่ตัวเองไม่ถนัดเพียงเพราะรู้ว่าผู้ชายที่ตัวเองชอบเรียนอยู่ ถ้ารู้ว่าพี่ทิศเหนือที่แสนดีความจริงเป็นคนแบบนี้เธอคงไม่ชอบให้โง่ ใบหน้าสวยงองุ้มอย่างอารมณ์เสียเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ของขวัญรู้สึกแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าดึกป่านนี้จะมีคนมาหา อดคิดไม่ได้ว่าจะเป็นพวกโรคจิตที่ชอบมาเคาะห้องป่วนตอนดึก ๆ

เธอลุกจากเก้าอี้ด้วยใจที่เต้นตึกตัก แอบกลัวอยู่บ้างแต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับมีมากกว่า

“ใครคะ”

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะห้องดังอีกครั้ง แต่ไม่มีเสียงขานตอบว่าเป็นใคร

หญิงสาวเดินไปหยิบไม้กวาดมาถือไว้ในมือ เธอตั้งท่าจะตีคนเคาะทันทีที่ประตูเปิด

มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปลดกลอนประตู ก่อนจะค่อยๆ บิดลูกบิดเพื่อเปิดออก ส่วนมืออีกข้างทำหน้าที่ง้างไม้กวาดเอาไว้เตรียมพร้อม

เมื่อประตูห้องเปิดออกกว้างหญิงสาวก็รัวไม้กวาดใส่คนหน้าห้องไม่ยั้ง เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าต้องไม่ใช่คนดีไม่อย่างนั้นคงไม่มาเคาะห้องคนอื่นดึก ๆ ดื่น ๆ

“โอ๊ย! เดี๋ยว โอ๊ย!”

เสียงอีกคนร้องอุทานด้วยความเจ็บ เขาจับไม้กวาดของหญิงสาวเอาไว้ด้วยสองมือ

เมื่อใช้ไม้กวาดตีไม่ได้เธอจึงเปลี่ยนมาใช้มือตีแทน หญิงสาวง้างมือแล้วฟาดไม่ยั้ง ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนนักหนา

เมื่อสบตาเข้ากับชายหนุ่ม มือที่ง้างไว้ก็หยุดค้างกลางอากาศ หญิงสาวตกใจตาลุกวาว ก่อนจะอุทานขึ้นมา

“คุณ”

“เออ! ฉันเอง”

ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจใส่หญิงสาว ก่อนจะโยนไม้กวาดลงบนพื้นอย่างแรงด้วยความโมโห 

ของขวัญยิ้มเจื่อนให้เขาอย่างรู้สึกผิด ใครจะไปคิดว่าเขาจะมาหาเธอดึก ๆ ดื่น ๆ ขนาดนี้ ทั้งที่เรื่องระหว่างเขาและเธอมันก็จบไปแล้วนี่นา หญิงสาวรู้สึกสงสัยขึ้นมาจึงเอ่ยถามเขา

“มีอะไรหายอีกคะ ฉันไม่ได้เอาอะไรของคุณมาแล้วนะ ที่เอามาก็คืนให้หมดแล้ว”

“ฉันไม่ได้มาเอาอะไร ฉันแค่จะมาคุยอะไรกับเธอนิดหน่อย”

“คุยอะไรคะ”

ทิศเหนือจ้องหน้าหญิงสาว ก่อนที่สายตาจะเหลือบเข้าไปภายในห้อง เห็นภาพที่เธอกำลังวาดอยู่จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปดู เขาถึงกับหลุดขำเมื่อเห็นฝีมือห่วย ๆ ของเธอ

“อย่าไปบอกใครนะ ว่าเป็นเด็กศิลป์อะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น”

“อย่ามาบูลลีงานศิลปะของคนอื่นสิ ตัวเองวาดดีนักรึไง”

“วาดดีกว่าเธอละกัน”

“แน่จริงก็โชว์ฝีมือให้ดูหน่อยสิคะ อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะวาดดีสักแค่ไหน ชิ!”

หญิงสาวมุ่ยหน้าใส่แล้วพูดท้าทาย

ทิศเหนือมองเธอแล้วลอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับดินสอที่วางอยู่ขึ้นมาวาดต่อจากที่หญิงสาววาดเอาไว้ เขาใช้เวลาไม่นานรูปวาดก็เสร็จสมบูรณ์ เส้นของเขาคมสวยเทียบกับภาพต้นแบบแล้วเหมือนเป๊ะทุกองศา

ของขวัญมองภาพวาดของเขาถึงกับนิ่งอึ้ง ดวงตาเป็นประกายลุกวาวขึ้นพร้อมกับอ้าปากค้าง เธอรู้สึกทึ่งในพรสวรรค์ของเขาจนอยากจะขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ว่าแล้วก็หันกลับไปมองหน้าเขาแล้วกะพริบตาปริบๆ สองสามครั้ง

“อะไร?”

“สอนหน่อยได้ไหมคะ”

“ไม่มีทาง”

แท่งดินสอในมือถูกเคาะลงที่กลางหน้าผากมนสวย ร่างสูงลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินหนีไปนั่งที่เตียงนอนของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ เขาทำตัวราวกับว่าเป็นเจ้าของห้องอีกแล้ว

เธอมุ่ยหน้าเดินไปยืนอยู่ใกล้ ๆ แล้วเอ่ยถาม

“แล้วที่มานี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ”

ทิศเหนือลืมจุดประสงค์ของตัวเองไปเสียสนิท แต่จะให้พูดขึ้นมาตอนนี้มันก็รู้สึกยังไง ๆ อยู่ เขาทำหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับเจ้าของห้อง

“ลืมไปแล้วว่าจะพูดอะไร เดี๋ยวนึกออกจะมาบอก”

เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องโดยไม่บอกไม่กล่าว 

“อะไรของเขา”

หญิงสาวพึมพำเบา ๆ 

ทิศเหนือเดินออกจากหอพักของหญิงสาวอย่างอารมณ์ดี เขาเข้าไปนั่งในรถได้สักพักก็เพิ่งสังเกตว่ามีคนขับรถสะกดรอยตาม ปรายตามองแป๊บเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกลูกน้องของตัวเอง ทิศเหนือลงจากรถแล้วมุ่งไปที่รถกระบะคันหนึ่ง เขาเปิดประตูรถคันนั้นแล้วพูดอย่างหงุดหงิด

“พวกมึงตามกูมาทำไม”

“พี่สันติให้พวกผมตามมาดูคุณเหนือครับ เห็นคุณเหนืออารมณ์เสียกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น”

กล้าตอบเสียงเบา

“กลัวเกิดเรื่องไม่ดี หรือว่ากลัวกูไปก่อเรื่อง”

“โธ่! คุณเหนือ พวกผมก็แค่...”

“ไม่ต้องพูด”

กล้ารีบหุบปากอย่างรวดเร็ว

“คราวหลังถ้าเห็นกูมาที่นี่ไม่ต้องตามมา”

“หมายถึงที่หอนี้น่ะเหรอครับที่ไม่ต้องตามมา แล้วคุณเหนือมาที่นี่ทำไมครับ”

กวาดสายตามองเข้าไปในหอพัก แล้วถามเจ้านายออกไปเรื่อยเปื่อยโดยไม่ได้คิด ก่อนสายตาจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าดุดันของเจ้านาย กล้าต้องหุบปากอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องรอให้ทิศเหนือพูดย้ำอีกครั้งก็เข้าใจในทันที ว่าให้ทำตามที่สั่งอย่าแส่อยากรู้

“ครับ”

กล้ารับคำสั่ง

ทิศเหนือเดินกลับไปที่รถของตัวเองแล้วรีบขับกลับบ้าน