Bound to the Billionaire's Desire のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

Hindi agad dumating ang lindol.At iyon ang mas lalong nagpapakaba sa lahat—maliban kay Elena.Pagsikat ng araw, nagising siya na may kakaibang gaan sa dibdib. Hindi saya. Hindi rin kaba. Isa itong malinaw na pakiramdam na parang alam na ng katawan niya ang susunod na hakbang kahit hindi pa ito binibigkas ng isip. Tahimik siyang bumangon, nagkape, at muling tumayo sa bintana. Sa ibaba, tuloy ang daloy ng trapiko. Mga taong papasok sa kani-kanilang laban, walang ideya na may mas malaking banggaan na unti-unting binubuo sa itaas ng kanilang mga ulo.Hindi niya binuksan agad ang phone. Isa iyon sa mga bagong disiplina niya—ang hindi pagbibigay ng unang sandali ng araw sa ingay ng iba.Pagdating niya sa opisina, sinalubong siya ng kakaibang katahimikan. Hindi na ito yung kaba ng team. Isa na itong alertong katahimikan—parang lahat ay nakaabang sa isang senyas.“Ma’am,” bulong ni Mia habang naglalakad sila sa hallway, “may tatlong media outlets na nag-follow up kagabi. Hindi pa rin sila hu

Hindi agad sumabog ang mundo matapos pindutin ni Elena ang send.At iyon ang mas nakakatakot.Sa unang limang minuto, iilang notifications lang ang pumasok. Mga neutral reactions. Mga simpleng shares. Walang hysterical outrage, walang instant celebration. Parang hinihintay ng lahat kung may kasunod pa. Parang sinusukat muna ng industriya kung gaano kabigat ang binitawang salita.Tahimik na nakaupo si Elena sa sofa, hawak ang phone pero hindi nagmamadaling i-refresh. Sanay na siya sa ingay. Ang katahimikang ganito ang mas mahirap basahin—dahil dito mo makikita kung sino ang tunay na nag-iisip at sino ang basta lang sumusunod.Makalipas ang ilang minuto, unti-unting nagbago ang ritmo.May isang malaking business page ang nag-post ng analysis. Hindi headline, hindi tsismis—kundi breakdown. Pinag-usapan ang tono ng pahayag ni Elena, ang timing, ang kawalan ng emosyon, at ang bigat ng mensahe. Sinundan ito ng isa pang media outlet, pagkatapos ay isa pa. Hindi sila nag-uulit ng content—laha

May mga laban na hindi sumisigaw. Hindi umaalingawngaw sa social media, hindi umiilaw sa headlines, at hindi hinahabol ng camera. Ngunit iyon ang mga laban na tunay na nagdidikta ng kapalaran. At doon eksaktong naroon si Elena.Lumipas ang mga araw na tila masyadong tahimik para maging normal. Walang bagong patutsada, walang pasaring, walang biglaang press statement mula kina Veronica at Vanessa. Sa halip, may mga subtle shifts—mga tahimik na pagkilos na mas ramdam ng mga taong marunong makiramdam kaysa ng mga naghahanap lang ng ingay.Sa opisina, ramdam ni Elena ang pagbabagong iyon. May mga emails na mas maingat ang tono. May mga meeting requests na dati’y diretso, ngayon ay may delay at may konsultasyon muna. Hindi iyon kawalan ng interes—iyon ay pag-iingat.Habang nagre-review siya ng mga proposal sa tablet niya, napansin niyang may tatlong pangalan ng firms na dati’y lantaran ang suporta kina Veronica at Vanessa, ngayon ay sabay-sabay na nagpadala ng neutral inquiries sa team niy

May mga umagang hindi agad nagsisimula sa ingay ng alarm o sa sunod-sunod na notifications. May mga umagang tahimik, pero mabigat. At iyon ang uri ng umaga na sinalubong ni Elena.Nagising siya bago pa tumunog ang alarm. Nakatitig sa kisame, ramdam ang mabagal na tibok ng puso—hindi mabilis, hindi kinakabahan, kundi alerto. Parang may paparating, pero hindi pa nagpapakita. Ang ganitong pakiramdam ang mas delikado kaysa sa lantad na gulo. Dahil ang katahimikan, kapag masyadong mahaba, kadalasan ay may dalang bagyo.Tumayo siya at nagbukas ng kurtina. Kumalat ang liwanag ng araw sa loob ng kwarto. Sa ibaba, abala na ang lungsod—mga taong may kanya-kanyang destinasyon, walang ideya na sa ilang boardroom at tahimik na opisina, may mga desisyong ginagawa na kayang magpabago ng direksyon ng maraming buhay.Sa kusina, nadatnan niya si Nathan. Nakasuot ng simpleng polo, hawak ang tasa ng kape, at tahimik na nakatingin sa tablet. Hindi niya kailangang magsalita para malaman ni Elena—may iniisi

Hindi agad dumating ang sagot matapos ipadala ni Elena ang Set the terms.At iyon ang eksaktong inaasahan niya.Ang mga taong sanay magkontrol ng sitwasyon ay hindi komportableng hinahamon. Kailangan muna nilang timbangin kung paano babawiin ang kapangyarihang akala nila ay hawak pa rin nila. Sa pagitan ng katahimikan at paghihintay, doon nasusukat kung sino ang unang kakurap.Sa loob ng tatlong araw, walang mensahe. Walang follow-up. Walang kahit anong indikasyon ng direksyon. Ngunit sa mundo ni Elena, ang kawalan ng sagot ay sagot na rin.Sa ikaapat na araw, dumating ang imbitasyon.Isang pribadong dinner. Walang press. Walang entourage. Neutral ground—isang bagong bukas na restaurant sa itaas ng isang gusali na tanaw ang buong siyudad. Hindi iyon basta pagpupulong; isa iyong pahayag. Isang pagtatangkang ilagay ang lahat sa parehong mesa, sa parehong ilaw, sa parehong distansya ng kapangyarihan.Binasa ni Elena ang detalye nang walang pagbabago sa mukha. Isinara niya ang tablet at t