บททั้งหมดของ Bound to the Billionaire's Desire: บทที่ 61 - บทที่ 70

Tahimik ang mansyon ng pamilya Arguelles pagdating ni Nathan. Wala ang usual na mga tauhan sa paligid, at parang mas malamig ang hangin kaysa dati. Habang papasok siya sa hallway, ramdam niyang bumibigat ang sikmura niya—hindi dahil sa takot, kundi dahil alam niyang hindi na niya puwedeng palampasin ang nangyari.Hindi na puwedeng palampasin si Elena ulit ang masasaktan… lalo na dahil sa nanay niya.Pagbukas niya ng pinto sa lounge area, nakita niya agad si Mrs. Arguelles—nakaupo nang elegante, may hawak na tea, parang laging nasa magazine cover. Katabi nito ang ama niya, nakakunot-noo nang bahagya, halatang may idea sa mangyayari.“Nathan?” tanong ng ina, bahagyang nagulat. “You didn’t say you were coming.”Lumapit si Nathan nang walang ngiti, walang yakap, walang tradisyonal na ‘good evening’.Diretso.Matigas.Pero kalmado.Sa unang tingin.“We need to talk,” sabi niya, mababa pero matalim.Nagkatinginan ang parents niya.“Tungkol sa alin, anak?” tanong ng ina, subo ang tono na par

Matapos ang mahabang dinner sa hotel, si Elena ay unti-unting huminga nang malalim habang naglalakad palabas ng private dining room. Ang gabi ay malamig, ang ilaw mula sa mga lampara ng hotel ay nagbibigay ng warm glow na parang kaunting paalala: kahit gaano man kabigat ang nakaraan, may pagkakataon para magsimula muli.Ang pag-uusap nila ng mother ni Nathan ay hindi perfect para sa kanya, hindi pa rin ok para kay Elena lahat dahil hindi naman madali alisin yung sakit ng panghuhusga sa buhay niya. Para kay Elena, isang malaking hakbang na rin ito para sa kanya. Isang hakbang para makita niya ang nanay ni Nathan bilang taong may puso at hindi lamang tagapangalaga ng pangalan ng anak.Habang naglalakad sa hotel lobby, tiningnan niya ang eleganteng bag na natanggap niya kanina. Hindi ito tungkol sa halaga—mas mahalaga ang mensahe: pagbibigay ng pagkakataon at pagtanggap. Napangiti siya ng bahagya habang iniisip kung paano siya papasok muli sa mundo ng trabaho bukas, dala ang liwanag at c

Tahimik at focused ang opisina ni Elena habang nakaupo sa malaking conference table kasama si Aiden. Ang table ay punong-puno ng prototype sketches, color swatches, at laptop screens na nagpapakita ng latest design proposals para sa bagong collaborative project nila.“Okay, Elena, kung susuriin natin ang layout ng space, maaari nating iposisyon ang interactive displays dito sa central area para mas madaling ma-access ng clients. At doon sa right wing, mas magandang ipakita ang limited-edition collections natin,” paliwanag ni Aiden, naka-focus sa screen ng kanyang laptop.Tumango si Elena, sinusuri ang bawat detalye. Ramdam niya ang excitement—ang project na ito ay isa sa pinakamalaking collaborations ng E.A. Designs ngayong taon, at bawat line, color, at feature ay kailangang perfect.“Exactly. At gusto ko ring magdagdag tayo ng interactive touchpoints, para mas engaging sa users. I’ll draft the concept tonight,” sagot ni Elena, confident, habang nagta-type ng notes sa tablet niya.Ng

Tahimik ang apartment ni Elena sa umagang iyon. Ngunit hindi ito karaniwang umaga—nararamdaman niya ang kakaibang excitement sa hangin, kahit hindi niya masabi agad kung bakit.Habang inaayos niya ang kanyang buhok sa salamin, tumunog ang phone niya. Nakita niya ang pangalan sa screen.Nathan Arguelles.Ngumiti siya, bahagyang napahinto sa pag-aayos ng lipstick. “Hello?” sagot niya, may halong curiosity at kilig.“Elena…” mababang boses ni Nathan sa kabilang linya, malinaw na hindi tipikal na business call. “Happy Valentine’s.”Napangiti siya, bahagyang nahihiya. “Thank you… Nathan. Ano ba, may surprise ka ba?”“Maybe,” sagot nito, may liit na tawa. “I was thinking… tonight, just you and me. No work, no media, no stress. Just dinner. Are you free?”Tumango siya, kahit hindi niya nakikita si Nathan. “Yes… I’d love that.”---7:30 PM — The DatePagdating ng gabi, nakasuot si Elena ng elegant, midnight blue dress na humihigpit sa tamang lugar, sapat para ipakita ang sophistication at con

Pagkatapos ng TV reveal ay hindi pa rin kumalma ang dibdib ni Elena. Kahit nagpatuloy siya sa trabaho, ramdam niya ang tensyon na parang humahaplos sa batok niya—ang uri ng presensyang alam mong hindi mawawala hangga’t hindi mo harap-harapan na kinakalaban. Nakatulala siya sa sketchbook habang nakabukas pa rin ang TV sa mute mode. Naroon pa rin ang replay ng interview ni Veronica. Sa gilid nito ay kita si Vanessa, nakangiti, parang inaangkin ang spotlight na hindi naman para sa kanya. Huminga si Elena nang malalim. “This isn’t over,” bulong niya sa sarili. At parang tugon ng tadhana— Nag-vibrate ang phone niya. Unknown Number. Pero may kutob na siya kung sino. Dahan-dahan niyang sinagot. “Hello?” Isang pamilyar, nakakainis na boses ang agad pumasok. “Well, well, well… Elena Arguelles. Or should I say… Top 2?” Halatang may ngisi sa tono ni Vanessa, parang sinasayaw ang salita para lang masaktan siya. Nanlamig si Elena, pero hindi siya nagpahalata. “Vanessa.”