Alle Kapitel von The Mute Billionaire's Personal Maid: Kapitel 21 – Kapitel 30

Sa malayo pa lang ay rinig na rinig ko na ang iyak ng kapatid ko. Bumilis ang tibok ng aking dibdib at binilisan ko ang aking mga hakbang. Saktong pagkapasok ko sa loob ng bahay ni Belinda ay nakita ko si Aling Norma na naglalakad pababa ng hagdanan.“Yael!”Mabilis kong dinaluhan ang kapatid kong humihikbi ngayon sa sulok. Binalingan ko ng masamang tingin ang madrasta naming kakababa pa lang ng hagdanan.“Anong ginagawa mo rito?!” asik ko sa kanya habang yakap si Yael. “Lumayas na kami katulad ng gusto mo. Anong ginagawa mo rito?!”“Pera.” Lumapit ito sa amin at nilahad ang kamay. “Kailangan ko ng pera, Asli. May bill na kami sa kuryente at tubig. Wala na rin kaming—”“At kailan ko pa naging problema ‘yan?” Hinaplos ko ang ulo ni Yael at mahinang bumulong dito. “Ayos ka lang? Kaya mo ba magpunta sa kwarto? Doon ka muna. H’wag ka na umiyak baka mapano puso mo.”Sunod-sunod na tumango si Yael at agad na tumakbo papuntang pangalawang palapag, sa kwarto na tinutuluyan namin. Saka pa lang

“Ayos ka lang ba?” agad na tanong sa akin ni Belinda nang makabalik akong ng ospital. “Narinig ko mula kay Buknoy. Ano? Magpapabarangay ba tayo?”Agad akong umiling. “Mas lalo lang lalaki ang gulo. Ayoko na ring mag-aksaya pa ng oras sa kanila. Mas kailangan ako ni Yael. Si Yael muna ang aatupagin ko.”Tumango ito at muling hinimas ang braso ko. “Malalampasan mo rin itong lahat. H’wag kang mag-alala. Kung sakaling magpadala ang kano ko, magbibigay ako sa ‘yo kahit kaunting tulong.”“H’wag na, Belinda.” Pilit akong ngumiti. “Pera mo ‘yan. Susubukan ko pa si Sir Ethan kung papayag siya. O baka magpo-post ako sa social media para manghingi ng tulong.”“Ano ka ba? Hindi lang kita bastang kaibigan, kapatid na rin ang turing ko sa ‘yo kaya magbibigay pa rin ako sa ayaw at sa gusto mo. At tungkol diyan sa plano mo, mas maganda. Pero subukan mo muna si Sir Ethan mo. Mukhang mabait naman ‘yon. Para kay Yael, magpakatatag ka.”Pinilit ko ang sariling tumango at ngumiti, kahit sa loob-loob ko ay

Para akong lumulutang sa hangin habang naglalakad patungo sa building kung saan nakatirik ang penthouse nito. Hindi ko alam kung tama itong gagawin ko. Pero… paano ako tatanggi?A million?Kahit yata magtrabaho ako bilang waitress sa loob ng sampung taon, hindi ko makukuha ang ganoon kalaking halaga ng pera, e. At isa pa, handa na akong kumapit sa kahit anong patalim para sa kapatid ko.Pero… kung sakaling totoo ang sinabi nitong kaya nitong magbigay sa ‘kin ng isang milyon, handa ba akong gawin ang kung ano mang kapalit ang gusto nito?Hindi kami masyadong close ni Mr. Axton. Nagkikita nga kami pero hindi naman kami palaging nag-uusap. Parang nagtitipid nga sa words itong si Mr. Axton, e. Pakiramdam ko tuloy ay bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay may bayad sa sobrang ikli at tipid.Nang makarating ako sa elevator sa mismong lobby ng building, hindi ko maiwasng mapabuntong hininga. Humigpit ang kapit ko sa aking tote bag. Pinindot ko ang button sa gilid at naghintay kung kailan

Pagdating ko sa loob ng silid ni Yael ay parang nawalan ng lakas ang aking mga tuhod. Wala sa sarili akong napaluhod sa sahig at sunod-sunod na tumulo ang luha sa aking mga mata.Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak. Wala na dapat akong problemahin pa, ‘di ba?May pera na. Sabi ni Mr. Oliver sa ‘kin, siya na raw ang bahalang mag-settle ng bill sa ospital para sa surgery ng kapatid ko. At sa totoo lang hindi ko alam kung paano ko siya mapapasalamatan. Sila ni Mr. Axton.Pinilit ko ang sariling tumayo sa kabila ng panginginig ng mga tuhod ko. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi at nagtungo sa kama kung saan natutulog ang kapatid ko. Naghila ako ng isang stool at nilagay ito sa tabi ng kama ni Yael.Hinawakan ko ang kamay niya. Maingat dahil may turok ito dextrose. Bahagya pang nanginig ang daliri ko nang mahawakan ito.“Yael…” I whispered. “Maliligtas ka na.”Kapag naging successful ang surgery na ito, malaki ang possibility na makakapasok ulit si Yael sa paaralan. Magiging isang

Kamuntikan na akong matalisod kakamadali habang papunta sa meeting location namin ni Sir Oliver. Hindi ako mapakali. Kinakabahan ako sa kung ano ang pag-uusapan namin. Paano ba naman kasi, sobrang seryoso ng boses ni Sir kanina habang nagsasalita. Sinong ‘di kakabahan doon?Naglibot ako ng tingin para masigurong hindi ako nagkakamali sa ‘king daan na tinahak. Nang makita ang pangalan ng café ay agad akong pumasok sa loob. Agad ko rin namang nakita si Sir Oliver na kalmadong humihigop ng kape habang abala sa laptop nito.Lumapit ako sa kanyang pwesto at agad naman itong nag-angat ng tingin nang mamataan ako. Gumihit ang isang ngiti sa kanyang labi.“Miss Bernardo, I’m sorry for rushing you to come over. I hope I am not meddling with any important things you have to do right now,” nakangiti nitong sambit.Grabeng English naman ‘yan. Nakakaintindi naman ako, pero feeling ko magdudugo yata ang ilong ko kapag siya ang kausap ko palagi.Hilaw akong ngumiti sa kanya. “Ayos lang, Sir Oliver.