บททั้งหมดของ Contracted To Pleasure My Billionaire Uncle (SPG): บทที่ 21 - บทที่ 30

"May sakit ka ba? Namumutla ka!" anito na parang nag-aalala habang titig na titig pa rin sa leeg ko. Sana lang ay wala itong nakita. At sana lang talaga walang marka ang leeg ko. Hindi man lang pumasok sa isip kong tignan ito kanina sa salamin. Pilit akong ngumiti kahit sobrang bilis na ng tibok ng puso ko dahil sa kaba. "W-wala, Scythe. M-masama lang siguro ang gising ko." saad ko. Nakita ko namag parang sumang-ayon nalang siya. Sigh. Salamat naman at parang wala namang siyang nakita. "Okay, sabi mo eh." Saad nito, "Anyway, my husband cooked for breakfast. Join us." aya nito. Kahit bahay ito ni Scott ay dito narin tumira si Scythe hanggang sa umalis ito papuntang states, kaya hindi talaga siya iba sa bahay na to. Iiling na sana ako nang biglang tumunog ang tiyan ko, napatingin si Scythe. Nakita kong tumaas ang kilay niya pero agad ding napawi at napalitan ng ngiti. "Come on." saad niya. Hinila ang kamay ko kaya hindi na ako nakatangi pa. Sa kusina, sumalubong sa amin ang masa

"Kaya ka ba umuungol ka kagabi? Kumakain? Serously?" Sandali kong hinawakan ang parte ng leeg kong iyon, I ententionally scatched it. "L-Love... it's not what you think—" Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang biglang tumunog ang cellphone niya. Mabilis niya akong binitawan, pero hindi niya inalis ang matalim niyang tingin habang kinukuha ito sa bulsa niya. Tinignan niya sandali ang caller, pagkatapos tumingin ulit sa 'kin. "Hindi pa tayo tapos!" matigas na saad nito at lumabas ng balcony. Napaupo ako sa kama, hawak hawak ko parin ang leeg ko habang hinahabol ang aking paghinga. Shit! Shit! I have to think kung ano ang i-aalibi ko. I have to make an excuse about this fucking Logan's mark. Pumikit ako kasabay ng paghugot ko muli ng malalim na paghinga. Ibinuga ito kasabay ng mahinang pag scratch na ibang parte ng balat ko sa braso hanggang sa mamula ang mga ito. Perfect. Ilang saglit pa, natapos na si Scott sa pakikipag-usap sa cellphone niya kaya muli itong pumasok

Mabilis akong umatras mula sa pader nang marinig ko ang pagbukas ng pinto. Si Logan. ​Ngumiti siya—isang ngiting hindi umaabot sa mata, just a playful smile na talagang hindi ko maintindihan. Para akong yelo na natunaw sa init ng titig niya. Alam niyang nakikinig ako. And I think alam niya kung bakit ako nakikinig, because I am afraid that they talked about me. But luckily, it's not about me —Pero tungkol naman sa kumpaya. Not just simple thing about company but Logan wants to buy a company! How the fuck a mere employee five years ago can afford a company itself now. Ano bang hindi ko alam noon sayo, Logan? ​“Think about it, Scott. I’m giving you a way out. Just sign the papers, and I’ll save your company,” marinig kong huling banat niya bago siya tuluyang lumabas ng office ni Scott. ​“I’m not selling anything to you! Get out!” sigaw ni Scott. ​Nasa tapat ko na si Logan, nakatitig pa rin. Walang emosyon. Parang binabasa ang bawat kaba ng dibdib ko. ​“Eavesdropping, Ara

​Biglang nanlambot ang tuhod ko, at napasandal ako sa swivel chair. Napakagat ako ng labi para pigilan ang tili na gustong kumawala. How the fuck did this happen? ​MR. LOGAN CASTELLANO. ​Logan?! Ang bayaw ko?! Alam ba 'to no Scythe?! ​Para akong sinasampal ng katotohanan. Alam kong may balak bilhin ang kumpanya! Hindi lang niya binili—kinuha niya ang posisyon! Paano? Bakit? ​Muli akong napatanong sa isip ko. How the fuck a mere employee five years ago can afford a company itself now. At bakit niya ginagawa to? ​Nagmamadali akong tumayo, pakiramdam ko, lalabas ang puso ko sa sobrang kaba. Kailangan kong sabihin ito kay Scott. Pero bago pa ako makatayo, biglang bumukas ang pinto ng elevator. ​Pumasok si Logan, hindi na nakasuot ng black office suit. Nakasuot na siya ng custom-made suit na mas elegante, may kasama siyang dalawang security guards at isang executive assistant. Ang aura niya, nag-iba. ​"Good afternoon, everyone," matigas niyang bati, ang boses, hindi na ang b

​"Please... Gusto kita palaging makasama, please be my secretary, Ara..." ​Ang boses niya ngayon ay puno ng lambing, puno ng pakiusap. Ang boses niyang parang banayad na haplos sa puso ko. Shit! I must stop this! ​Napapikit ako, pilit kumawala sa pagitan ng matigas na pinto at ng katawan niya. ​"S-stop this, Logan," pilit kong sabi kasabay ng paulit-ulit na paglunok. Ito na naman ang bawal na pintig ng puso ko at ang mga pasaway na paru-paro sa sikmura ko. ​"Why not, Ara?" Hinawakan niya ang beywang ko ng dahan-dahan. Mas lalong uminit ang mukha ko. Hindi ko alam kung anong klaseng feelings ang bumabalot sa katawan ko— takot ba 'to? Dahil alam kong mali o takot dahil alam kong posible na naman akong bumigay. No! Not again! Hindi na dapat pang madagdagan ang kasalanan ko kay Scott lalo na ngayong, malaking probrlema ang kinakaharap ng asawa ko. "Just get off me... stop this... please. Tama na," mahinang bulong ko. Ako lang halos ang nakarinig sa sinabi ko, nanginginig na din ang