All Chapters of Mahal kita, Kuya: Chapter 61 - Chapter 70

Thinking of resigningAmara Masakit na masakit ang loob ko na parang ginawa na lang niya akong parausan. Na parang wala na akong silbi sa mundong ito kundi isang parausan na lang.Ganito na lang ba ang tingin niya sa akin? Hindi ba niya naiisip na sobrang nahihirapan na ako sa sitwasyon naming dalawa. Napaluha na naman ako. Ilang minuto pa akong nakatulala bago ko naisipang ayusin ang sarili ko. Naramdaman ko ang sakit sa pagitan ng mga hita ko. Gigil na gigil ba naman ito kung bumayo. Parang may humahabol sa kanya kaya malakas at mabilis ang pagsalpok niya sa lagusan ko. Hindi ko ramdam ang pag-iingat niya habang ginagamit niya ako. Nandoon ang galit at sakit. Kahit pa may kiliti at sarap akong naramdaman, mas nanaig pa rin ang sakit dahil sa marahas nitong paglabas-pasok sa pagkababaë ko. "God! Anong kasalanan ko?!" masakit na sambit ko. "Anong ginawa kong mali para ganito niya ako itrato?!" masamang-masama ang loob ko na sabi. "Paano ko maipagtatanggol ang sarili ko kung hind

Bumisita siya kay Lola Amara Maaga akong umuwi dahil maaga ko rin nagawa ang trabaho ko. Nagpaalam ako sa manager na masama ang pakiramdam ko. Pinahawak ko pa sa kanya ang leeg ko na may sinat talaga ako. Kaya pinayagan niya akong umuwi ng maaga. Siya na daw bahala magsabi sa HR. Busy kami ni Lola na nagluluto ng paborito kong pagkain nang may bumusina at huminto na sasakyan sa tapat ng bahay namin. Napatigil ako at agad na sinunod ang utos ni Lola na tingnan ang bumusina sa labas. Hindi na siya dapat pumunta pa dito. At ako na lang ang bahala na magpaliwanag kay Lola. Sumimangot akong lumabas ng bahay. Alam naman naming dalawa na hindi talaga kami maayos. Bakit pumunta pa siya? Para ano pa? Lumabas na ako agad ng bahay. Nakalabas na ito ng sasakyan niya at sandali kaming nagkatitigan. Seryoso ang mukha naming dalawa at walang kangiti-ngiti. Wala ring nagbatian, nagkatinginan lang. "You didn't have to come. Pwede naman akong magdahilan kay Lola," mahinang sabi ko na ma

Masakit na katutuhanan Tristan Pov Tahimik lang akong nagmaneho palabas ng street nila Amara. Hindi ko na nilingon si Amara kahit ramdam ko ang tingin niya sa likod ko. Mas madali kasing tumalikod kaysa harapin ang gulo na kami mismo ang gumawa. 'Kami? Hindi ba't ikaw lang ang gumawa ng gulo sa relasyon ninyong dalawa?' sita na tanong ng isip ko. "Fvck!" mura ko. Kung sinabi ko na ang dahilan, di sana naayos agad ito. 'Now what?' tanong ng utak ko. Umiling lang ako. "Hindi ko alam kung tama bang pumunta pa ako kanina sa bahay nila. Pero nung nakita ko si Lola, 'yung ngiti niya, at 'yung mahigpit na yakap niya na parang wala akong nagawang mali. Doon ko lang naalala kung gaano kalaki ang utang na loob ko sa kanila. At kung gaano katotoo na hindi ko kayang saktan si Lola. Pero si Amara? Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin nang hindi ako bumibigay. Pinilit kong i-focus ang tingin ko sa kalsada. Alam kong nasaktan ko siya sa sinabi ko na "Para kay Lola 'yon. Hindi

Amara Pov Dahil masama ang loob ko sa balitang ikakasal na ang aking ina, nag-overtime ako sa trabaho kahit wala naman na masyadong gagawin sa pag-encode dahil tapos ko na lahat. Parang nawalan ako ng lakas at enerhiya dahil sa kaalaman na ikakasal na ang aking ina. Nawalan ako ng gana sa lahat. Alam ko na ayaw niya akong imbitahan sa kasal niya. Hindi nga niya sinabi kay Lola na ikakasal na siya, eh. Hindi ko alam kung anong meron at hindi sila bati ng Lola ko. Curious tuloy ako at gusto ko alamin kung ano ang dahilan. Mabigat ang dibdib kong lumabas ng opisina. Gusto ko na munang mapag-isa kahit ngayon lang. Nagtungo ako sa rooftop ng building na ito. Safe naman kasi maraming nagkalat na CCTV camera dito. Kahit sa taas, meron rin. Nagtungo na kami dito ni Tristan dati at alam kong pribado ang rooftop. Pero sana makapasok ako sa taas. Gusto kong magpalamig na muna at alam kong dito giginhawa pansamantala ang bigat na nararamdaman ng dibdib ko. Napangiti ako ng hindi nak

Scandalous Amara POV Ang masakit pa ay wala man lang umaawat kay Mama. Parang mas gugustuhin pa nilang makichismis kesa sa awatin kami. Si Tristan naman ay parang wala lang sa kanya. Pinapanood niya lang kung paano ako dahan-dahang nasisira sa publiko. Confirm na wala na talaga siyang pakialam pa sa akin. Nabigla ako nang hilahin ako ni Mama sa braso ng mariin. Kinaladkad niya ako palapit kay Tito Lucio. Nakita ko itong napangisi. Sumama bigla ang mukha ko. "Humingi ka ng tawad sa Tito mo!" utos ni Mama. Umiling ako, kahit nanginginig ang katawan. Pero kailangan kong maging matatag at matapang. "Hindi ko gagawin ang hindi ko naman ginawa. Mas sa sarili ko pa ako hihingi ng tawad dahil napunta ako sa lugar na ito." Mas lalo siyang nagngitngit sa galit. "Ang kapal ng mukha mo! Wala kang hiya na babae ka!" Sinampal na naman niya ako, pero hindi ako gumanti. Hindi pa nakontento, sinabunutan niya ako sabay tulak sa akin kaya natumba ako sa sahig. Napaigik ako sa sakit ng