Lahat ng Kabanata ng Contracted Mistress of My Boyfriend’s Father : Kabanata 41 - Kabanata 50

Althea’s POVPumasok ako sa school na may mabigat na pakiramdam. Kahit anong pilit ko, hindi maalis sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Ang pagmamahal ko kay Caleb… at ang pagkakaroon rin ng damian sa buhay ko. Ang puso ko parang hinahati sa dalawa, at bawat hakbang sa hallway ay parang may mabigat na dala.Pero desidido na ako. Desidido sa desisyon kong makipaghiwalay kay Caleb, kahit masakit. Kahit masasaktan siya, kahit ako rin ay masasaktan. Alam kong tama ang ginagawa ko. Para sa lahat ng tao, at para rin sa sarili ko.Hindi ko inaasahan, pero hindi rin nagtagal ay naramdaman ko na parang may bumabantay sa akin sa bawat galaw ko. Nakita ko si Caleb sa kabilang hallway, nakatingin sa akin. Hindi siya nagtatago, hindi rin nag-aalangan. Parang gusto niyang lumapit, hawakan ang kamay ko, at ipaalala sa akin kung gaano niya ako kamahal.“Althea,” mahinang bulong niya habang lumalapit.Hindi ko pinansin. Nagpatuloy ako sa paglalakad, hawak ang mga libro ko ng mahigpit, pilit iniwasan a

Althea’s POV“Damian… I’ll just get some air,” mahina kong sabi habang pilit na inaayos ang boses ko.Tumingin siya sa akin, tila sinusuri ang mukha ko. “Don’t take too long.”Tumango lang ako at tuluyang lumabas ng grand ballroom.Paglabas ko ng venue, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Parang unang beses ulit akong huminga nang malalim matapos ang lahat ng ingay, ilaw, at plastik na ngiti sa loob. Pumikit ako sandali habang inaamoy ang ihip ng hangin, para bang hinihigop ko ang natitirang lakas na kaya kong ipunin.“Caleb…” mahina kong bulong sa hangin.Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang bigat ng titig niya kanina. Ang sakit sa mga mata niyang hindi ko kayang burahin sa isipan ko. Ang paraan ng pagkawala niya matapos ang halik ko kay Damian… parang doon tuluyang gumuho ang mundo ko.Dahan-dahan akong naglakad palayo sa main entrance. Gusto ko lang ng katahimikan. Gusto ko lang mag-isip. Hindi ko alam kung gaano ako katagal naglakad, hanggang sa makarating ako sa isang m

Caleb’s POVIsang linggo.Isang buong linggo na mula nang mapunta kami dito sa isla. Isang linggo na rin mula nang huli kong marinig ang boses ni Dad….kahit sa phone, kahit sa voicemail. Tahimik ang mundo rito, parang hiwalay sa realidad. Walang ingay ng siyudad, walang mga matang mapanghusga, walang alaala ng mga bagay na sinira namin.Pero kahit gano’n, hindi tahimik ang konsensya ko.Tuwing umaga, naririnig ko ang yabag ng mga paa ni Althea sa loob ng kwarto. Hindi siya umiiyak nang malakas, pero ramdam ko ang bigat ng bawat buntong-hininga niya. Hindi siya nagsisigaw, hindi nagwawala. Mas masakit pala yon… ang katahimikang puno ng galit at sakit.Kaya ngayong umaga, nagdesisyon ako.Kailangan ko siyang ilabas.Kailangan kong iparamdam sa kanya na hindi ako halimaw na ako pa rin ang Caleb na kilala niya.“Althea,” maingat kong tawag habang nakatayo sa labas ng kwarto niya. “Pwede ba tayong maglakad sa labas?”Walang sagot sa una.Alam kong ayaw niya. Alam kong galit pa rin siya sa

Althea’s POVTahimik ang kwarto.Yung klaseng katahimikan na parang ayaw mong galawin kasi baka mabasag.Nasa kama kami ni Caleb, magkatabi, parehong walang saplot… tanging manipis na kumot lang ang nagsisilbing takip sa mga katawan namin. Nakahiga ako sa braso niya, ang ulo ko ay nakasandal sa dibdib niya habang pinakikinggan ko ang mahinang tibok ng puso niya. Nakangiti ako habang nakatingin sa mukha niya, sinusubukang ikulong sa alaala ko ang bawat detalye.“Bukas… magiging malaya ka na,” mahina niyang sabi.May ngiti sa labi niya pero may lungkot sa mga mata. At bago ko pa mapigilan, nakita ko ang isang luha na dahan-dahang tumulo mula sa gilid ng mata niya. Parang may humigpit sa dibdib ko.“Caleb…” bulong ko.Inangat ko ang kamay ko at pinunasan ang luha niya gamit ang daliri ko. Nanginginig ang kamay ko habang ginagawa ko iyon.“Kailangan kong gawin ’to,” sabi ko, pilit pinatatatag ang boses ko kahit ramdam kong nababasag ako sa loob. “Hindi para sa akin… kundi para sa nanay ko

Althea’s POVLumipas ang isang buwan…. isang buwang punong-puno ng pagbabago, pananahimik, at pilit na pagtanggap. Kung dati, bawat paggising ko ay may kasamang kaba at takot, ngayon ay mas payapa na ang bawat umaga. Hindi man perpekto, pero masasabi kong naging maayos ang lahat… o atleast, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.Hindi ko na nakita sina Caleb at ang mommy niya. Parang bigla na lang silang naglaho sa mundo ko. Walang balita, walang mensahe, walang kahit anong bakas. At kahit masakit aminin, unti-unti na ring nababaon sa puso ko si Caleb. Hindi dahil gusto ko siyang kalimutan agad, kundi dahil kailangan. Because holding on to him will only reopen wounds that I’m trying so hard to heal.May mga gabi pa rin na bigla siyang pumapasok sa isip ko… ang ngiti niya, ang tawa niya, ang paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko. Pero hindi na katulad ng dati na parang hinihila ang dibdib ko sa sakit. Ngayon, parang alaala na lang siyang dumadaan, masakit pa rin, pero hindi