บททั้งหมดของ Becoming my Ex's Stepmother: บทที่ 151 - บทที่ 160

Leah“I love you so much, Sweetheart,” sabi ni Rafael, halos idikit ang noo niya sa akin. “I know na hindi pangkaraniwan ang sitwasyon natin. Maaaring iba ang isipin ng mga tao… but with you and me together, we can get through this.”Tinitigan ko siya.Kita ko ang paniniwala sa mga mata niya, yung klase ng paniniwalang handang ipaglaban ang lahat, kahit buong mundo pa ang humarang. At mas masakit iyon, dahil mahal ko rin siya.“Raf,” mahina kong sabi, halos pabulong, “I love you too. Pero hindi ko alam kung ano ba ang dapat.”Hindi ko alam kung anong uunahin, ang puso ko o ang konsensya ko. Ang kasalukuyan o ang mga sugat ng nakaraan.“Habang kausap ko si Mommy kanina,” patuloy ko, nanginginig na ang boses ko, “parang nadurog ang puso ko.”Naalala ko ang mukha niya. Ang luha niya. Ang boses niyang basag habang sinasabi niyang isa siyang masamang ina. Na parang lahat ng nangyari sa buhay niya ay parusa.“Bigla na lang siyang umiyak,” sabi ko. “Saying she was a bad mother. Saying she was

RafaelGanoon na lamang ang paghinga ko nang maluwag matapos ang pag-uusap namin ni Leah. Parang ngayon lang muli bumalik sa normal ang tibok ng puso ko. Sa totoo lang, bago pa man kami magsimulang mag-usap, handa na akong tanggapin ang pinakamasamang mangyayari.Handa na akong marinig na iiwan niya ako.Na pipiliin niya ang mas “tama.”Na pipiliin niya ang mas madaling buhay—yung walang husga, walang komplikasyon, walang maduming mata ng mundo.Sobra ang takot na naramdaman ko. Takot na hindi ko na naranasan kahit sa pinakamabibigat na laban ng buhay ko. Dahil ngayon, hindi negosyo ang nakataya. Hindi dignidad. Hindi pangalan.Puso ko.Mabuti na lang… mahal niya rin talaga ako. At mas nanaig iyon kaysa sa lahat ng takot na pareho naming naramdaman.She’s young, I know.At hindi ko iyon ipinagkakaila kahit sa sarili ko. Alam kong sa mata ng marami, naging advantage ko ang edad ko. Ang karanasan. Ang kakayahang magsalita nang may kumpiyansa, mangako nang may bigat. Minsan, tinatanong k

Leah“Mr. Solano,” mahinang sabi ko nang tuluyan ko siyang makaharap. Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses dahil sa kaba na bumabalot sa dibdib ko. Tinawagan niya ako para kausapin—kami lang—at malinaw niyang sinabi na huwag kong ipapaalam kay Rafael ang tungkol dito. Nagdalawang-isip ako noong una, pero sa huli ay sinang-ayunan ko rin.Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung alin ang mas mabigat, ang pakikipag-usap sa kanya o ang posibilidad na masaktan si Rafael kapag nalaman niyang kinausap ako ng ama niya nang patago.Kinakabahan na talaga ako simula pa lang nang sabihin sa akin ni Rafael na kailangan din niyang kausapin ang ama niya. Ramdam ko kung gaano kabigat para sa kanya ang hakbang na iyon. Naniniwala naman ako na kailangan talagang malaman ni Emilio ang lahat, dahil imposibleng hindi makarating sa kanya ang tungkol sa sitwasyon namin kapag nagkataon. Maliit lang ang mundo, at mas maliit pa ang mundong ginagalawan ng mga taong tulad nila.Pati pangalan niya ay pwedeng

LeahMahigpit ang hawak namin ni Rafael sa kamay ng isa’t isa habang kaharap na namin sina Mommy at James. Ramdam ko ang init ng palad niya na parang sinasabi sa akin na nandito lang ako, hindi kita bibitawan. Pero kahit ganon, hindi pa rin nito tuluyang napapawi ang kaba sa dibdib ko.Pareho silang hindi makatingin ng diretso sa akin. Si James ay tila may pasan-pasang bigat sa balikat, habang si Mommy naman ay mukhang mas lalo pang lumiit sa kinauupuan niya. Nasa pagitan namin ang babasaging center table, higit isang metro lang ang layo namin sa isa’t isa. Parang isang maling galaw lang, isang maling salita, at tuluyan na itong mababasag.“Leah, anak…” mahina at paos na tawag ni Mommy.Napasinghap ako nang makita ko siya nang mas malinaw. Nakakaawa ang itsura niya, hindi na ang Mommy na nakasanayan kong masayahin at palaging may lakas. Malaki na ang kanyang tiyan, humpak ang pisngi, at nanlalalim ang mga mata. Halatang ilang gabi na siyang hindi nakakatulog nang maayos, kung may tulog

RafaelHindi ko mapaniwalaan ang mga naririnig ko mula kay James.Oo, nasasaktan siya at nakikita ko ‘yon. Kita ko sa paninigas ng panga niya, sa panginginig ng mga kamay niya habang hawak si Ella. Pero seryoso ba siya sa iniisip niya? Na kailangan naming magparaya ni Leah? Na kailangan naming isakripisyo ang relasyon namin para sa kanila?Habang nagsasalita siya kanina, hindi ko mapigilan ang sarili kong titigan siya ng mabuti. Hindi bilang ama. Hindi bilang taong may obligasyon. Kundi bilang lalaking alam kung saan nagsimula ang lahat ng kaguluhang ito.Hindi ko ipinapahalata kay Leah ang nararamdaman ko. Ramdam kong pilit niyang inuunawa ang dalawang nasa harapan namin kahit alam kong siya ang pinakamas nasaktan sa lahat. Ayokong dagdagan pa ang bigat na pasan niya.Pero putang ina.Kung tutuusin, sa kanila nagsimula ang lahat. Sa pagtataksil nila. Sa mga desisyong ginawa nila nang hindi iniisip ang magiging epekto. Kahit na ‘yon ang naging dahilan kung bakit nagkrus ang landas nami