All Chapters of Becoming my Ex's Stepmother: Chapter 111 - Chapter 120

LeahNakahinga ako ng maluwag sa sinabi ni Rafael. Akala ko talaga ay magdadalawang-isip siya o kaya ay tatanggi outright, dahil alam kong hindi siya sanay na may isinasama o ipinapakilala. Pero habang nakatingin ako sa kanya, kita ko sa mga mata niya ang sincerity. Yung klase ng tingin na hindi kayang dayain.“Hindi muna tayo aalis,” kalmadong sabi ni Rafael.Napakunot ang noo ko. Tapos na kami kumain, ubos na rin ang dessert, at nakatabi na ang resibo sa mesa. “May inorder ka pa bang iba? We already had our dessert,” sabi ko, bahagyang nagtataka.“We’re waiting for someone.”May kung anong bumigat sa dibdib ko sa sinabi niya, pero hindi na ako nagtanong pa. May kakaiba sa tono niya—seryoso, pero hindi kinakabahan. Kaya nanahimik na lang ako at hinayaan siyang hawakan ang kamay ko sa ibabaw ng mesa, parang sinasabi sa akin na trust me.Ilang saglit pa ang lumipas nang may boses na biglang nagsalita sa likuran ko."Am I late?"“Emilio!” Napabulalas ako sabay tayo, halos matumba ang upu

LeahL.A.Mahaba ang biyahe, nakakapagod kung tutuusin pero wala akong reklamo. Sa halip, pakiramdam ko ay relaxed ako sa buong oras ng byahe. Nasa business class naman kami ni Rafael, at mula pa kanina ay hindi siya tumitigil sa pag-aasikaso sa akin. Tanong nang tanong kung okay lang ba ako, kung gusto ko bang uminom, kumain, o mag-adjust ng upuan.Kahit nga sa pag-ihi, parang gusto pa niyang sumama. Napailing na lang ako sa isip ko, ibang klase talaga ang lalaking ‘to. Overprotective, pero sa paraang nakakaaliw at nakakapagpa-smile.Pagdating namin sa hotel, ramdam agad ang katahimikan at lamig ng lugar. Diretso kaming pumasok sa kwarto—maluwag, elegante, at may malaking sofa sa maluwag na living area na parang humihikayat na humiga ka na lang at kalimutan ang mundo.Kakaupo lang namin sa habang sofa nang mabilis kong ilapat ang likod ko sa sandalan. Napabuntong-hininga ako, parang doon ko lang talaga naramdaman ang pagod.“Sweetheart, you can take a rest,” sabi ni Rafael, malambot a

Rafael“Mr. Solano, we have no intention of harming the company.”Mahina, halos nanginginig ang boses ng ina ni Tate na si Marites. Isang Pinay na matagal nang nakapangasawa ng Koreano at tuluyan nang nanirahan dito sa L.A. Kung sa unang tingin, iisipin mong wasak na wasak siya. Nakayuko, magkadikit ang mga kamay sa ibabaw ng kanyang hita, parang pilit pinipigilan ang emosyon.Pero may mali.Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero may something sa aura niya na hindi tugma sa itsura. Parang masyadong calculated ang bawat hinga, bawat paghinto sa pagsasalita na para bang iniisip muna niya kung anong eksaktong emosyon ang dapat ipakita.“Talaga lang hindi namin inaasahan ang mga pangyayari,” patuloy niya, bahagyang umaangat ang tingin sa akin, “at hindi rin namin inakala na aabot kami ni Tate sa ganitong klaseng gulo.”Kung titignan mo, convincing. Kung pakikinggan mo lang, maaawa ka. Pero iba ang kutob ko. Hindi ko alam kung saan nanggagaling, pero parang may tinatago siya. O mas tamang s

LeahFirst time kong makapunta ng L.A., kaya kahit pilit kong pinipigilan ang sarili ko, ramdam ko pa rin ang excitement na bumabalot sa dibdib ko. The lights, the air, the city itself ay parang may kakaibang energy. Pero kahit gaano pa ka-engganyo ang paligid, hindi ko makalimutan ang tunay na dahilan ng pagpunta namin dito ni Rafael.Hindi ito bakasyon. Hindi ito simpleng gala.Nagkaharap kami ni Tate at ng mga magulang niya. At sa totoo lang, simula pa lang ay may kung anong bigat na agad akong naramdaman. Hindi ko maipaliwanag, pero may mali. May kulang. May tinatago. Ang mag-asawang Lim ay may ngiting hindi umaabot sa mga mata, at ang bawat salita nila ay parang may kahalong pag-iingat na parang may binabantayan, o iniiwasan.Wala akong tiwala sa kanila. At base sa tahimik na palitan ng tingin namin ni Rafael, alam kong pareho kami ng kutob. May paraan siyang tumingin sa akin, yung tipong isang sulyap lang pero sapat na para sabihing may nararamdaman din siyang kakaiba.Pagkaalis

LeahSaglit na katahimikan ang namagitan sa amin, pero sa pagkakataong ito, ramdam kong hindi lang ito simpleng paghinto ng usapan. Mabigat ang hangin. Parang may nakasabit na salita sa pagitan naming dalawa—isang salitang ayaw pang bumagsak.Nakatingin lang si Rafael sa mesa, hindi sa akin. Kita ko kung paano niya bahagyang kinuyom ang kamay niya, saka muling pinakawalan, paulit-ulit, na para bang may pinipigilan siyang emosyon. Huminga siya nang malalim, pero hindi iyon sapat na parang hindi pa rin siya makahinga nang maayos.“Are you okay?” tanong ko nang mapansin kong hindi pa rin siya nagsasalita.Napapikit siya sandali, matagal, bago tuluyang huminga nang malalim. Yung tipong halatang pinaghahandaan ang isang bagay na matagal nang kinikimkim. Nang magmulat siya ng mata, hindi niya agad ako tiningnan.“Medyo kinakabahan lang ako,” tugon niya. May bahagyang panginginig ang boses niya, halos hindi halata, pero dahil kilala ko siya, ramdam ko. “Natatakot din… na baka hindi mo matang