Becoming my Ex's Stepmother のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

RafaelPagkalabas namin sa bahay nila James ay parang may makapal na kurtinang bumagsak sa pagitan naming dalawa ni Leah. Walang nagsasalita. Walang nagtatangkang magbiro. Kahit ang tunog ng makina ng sasakyan ay tila masyadong malakas sa tenga ko.Magkahawak pa rin ang kamay namin habang nagmamaneho ako, pero ramdam kong nanginginig ang kanya.Hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa pagod.Pagod sa lahat ng narinig at pagod sa lahat ng kinimkim.Hindi ko siya tinignan agad. Ayokong makita ang mukha niya na baka mas lalong bumigat ang dibdib ko. Pero sa huli, hindi ko napigilan. Sa isang traffic light, nilingon ko siya.Tahimik siyang nakatingin sa labas ng bintana. Walang luha. Walang kahit anong ekspresyon. At doon ako mas natakot.Mas nakakatakot ang babaeng hindi umiiyak.Huminto ako sa gilid ng kalsada nang hindi na ako makatiis. Hindi ko na inisip kung saan kami. Basta huminto lang ako.“Leah,” tawag ko, mahina.Doon lang siya tumingin sa akin.At doon ko nakita.Pagod na pagod siy

LeahSaglit akong natigilan dahil sa lakas ng boses niya. Ramdam ko kung paano biglang uminit ang paligid, parang lahat ng mata sa opisina ay sabay-sabay na bumaling sa amin kahit wala namang malinaw na nagsalita pa.Hindi ko alam kung bakit siya nasa harapan ko ngayon.As far as I know, hindi naman siya nagpupunta sa opisina ni Rafael. Hindi rin siya involved sa kahit anong operasyon ng kumpanya. Kaya malinaw na hindi trabaho ang pakay niya.Tumingin ako sa paligid at kitang-kita ko ang curiosity sa mga mata ng mga kasamahan ko. May mga nakadungaw mula sa cubicles, may mga kunwaring abala pero halatang nakikinig. Sa mundong ito, sapat na ang isang sigaw para magsimula ang tsismis.Hindi ko personal na kilala si Priscilla. Tanging sa mga kwento lang ni Rafael ko siya narinig bilang ina ni James, bilang babaeng matagal ng nagnanais na makapasok s apamilya Solano. Ngayon, sa paraan ng paninindig niya sa harap ko, malinaw na malinaw na may alam na siya.At hindi siya nandito para makipag-

LeahTahimik ang loob ng opisina ni Rafael nang tuluyan kaming makapasok. Parang naiwan sa labas ang lahat—ang bulungan, ang eskandalo, ang masasakit na salita kahit na alam kong nagsialisan na ang mga naroon. Nang magsara ang pinto sa likod namin, pakiramdam ko ay nakahinga ako ng mas maluwag.Agad niya akong hinila palapit sa executive sofa at sabay kaming naupo na magkatabi.“Sit still,” utos niya, pero may ngiti sa labi. “Mukha kang pagod.”“Hindi ako pagod,” depensa ko, pero hindi ko rin tinangka pang tumayo. “Ikaw kaya ‘yong nagbuhat ng buong floor kanina.”Huminto siya saglit at tumingin sa akin, nakasandal sa counter. “For you? Kahit buong building pa.”Napailing ako habang tumatawa, pero ramdam ko ang init na gumapang sa dibdib ko. Ang dali niyang magsalita ng mga salitang parang normal lang sa kanya. Samantalang sa akin, bawat isa ay tumatama, diretso sa puso.Hinapit niya ako payapos, ganito na siya palagi at gusto ko naman iyon. Feeling ko ay wala ng makakapaghiwalay sa am

RafaelHindi ako mapakali nitong mga nakaraang araw. Ilang tulog na lang at kasal na namin ni Leah, pero imbes na puro excitement ang maramdaman ko ay may halo pa ring kaba at pag-aalala. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako. Hindi ganon dahil sigurado na ako kay Leah. Sigurado ako na siya ang gusto kong makasama habang-buhay. Ang kinakatakutan ko ay ang posibilidad na may sumira sa araw na dapat ay para lang sa amin.At iisa lang ang taong pumapasok sa isip ko—si Priscilla.Hindi ako naniniwala na tapos na ang lahat sa eksenang ginawa niya sa opisina. Hindi ganon ang ugali niya. Kilala ko siya. Kapag nasaktan ang pride, lalaban. Kapag naapakan ang ego, gaganti. Kaya bago pa man siya makaisip ng kung ano, ako na ang unang kikilos.Pinatawag ko siya sa isang private lounge ng hotel. Ayoko ng public confrontation. Ayokong may makarinig. Ayokong may makakuha ng video na pwedeng kumalat. Tahimik ang lugar nang dumating ako. Nandoon na siya, nakaayos, elegante, parang wala lang nangyari nito

LeahKung may magsasabi sa akin noon na sa loob ng limang taon ay magiging ganito kaingay, kagulo, at kasaya ang bahay namin—malamang natawa lang ako.Pero ngayon, habang nakatayo ako sa gitna ng sala, may hawak na bote ng gatas sa isang kamay at bimpo sa kabila, naiintindihan ko na kung bakit sinasabing ang tahanan ay hindi nasusukat sa laki o ganda—kundi sa ingay ng mga batang tumatawa.“Mommyyyy!” sigaw ng panganay kong babae mula sa play mat.Tatlong taon pa lang si Alina pero para na siyang may sariling mundo. Kulot ang buhok niya na minana kay Rafael at matalim ang mga mata na eksaktong-eksakto sa ama niya. Kapag tumingin siya sa akin, minsan napapangiti na lang ako dahil parang maliit na version ng asawa ko ang kaharap ko—pero mas dramatic.“Coming!” sagot ko habang nililingon ang pangalawa namin.Si Mateo, dalawang taong gulang, ay busy sa pagkaladkad ng maliit na truck niya sa sahig. Tahimik siya kumpara sa ate niya, pero mas makulit. Kapag may naiisip gawin, ginagawa niya aga