Semua Bab Beneath His Shadow: Bab 91 - Bab 100

Ang mga kahinaang iyon ng ikatlong kapatid ay alam na alam ni Avery. Sa nakaraan niyang buhay, siya mismo ang nagsabi kay Coach Albi tungkol sa mga iyon, at magkasama pa silang gumawa ng detalyadong training plan. Dahil doon, unti-unting nawala ang mga butas sa istilo ng laban ni Jonathan at ang dating mga kahinaan nito ay naging sandata pa. Ngayon, binaligtad ng tadhana ang lahat, ang kaalamang minsang ginamit niya para tulungan ang kapatid, ngayon ay siya namang ginagamit para pigilan ang pag-abante nito.Pagkatapos maipadala ang mensahe, may pumasok agad na reply mula kay Avina. Halatang may halong panunuya at pangmamaliit ang tono. “Masyadong bugbog ang senior mo. Payo ko, kausapin mo na lang siya na sumuko nang maaga. After all, ang ikatlong kapatid ko ay magiging world champion. Hindi nakakahiya matalo sa magiging kampeon ng mundo.”Dahan-dahang itinaas ni Avery ang mga mata at tumingin sa direksyon ni Avina na nakaupo sa kabilang panig ng ring. Kahit malayo, ramdam niya ang kum

Nang makarating si Davian sa unang palapag, tila tumigil ang mundo sa kanyang harapan.Sa gilid ng parking lot, nakita niya ang isang eksenang hindi niya kailanman nanaising masaksihan. Ang dalaga ay mahigpit na nakapulupot sa bisig ng isang lalaki, halos hindi na makahinga, ang katawan ay unti-unting nawawalan ng lakas. Parang may isang malaking kamay na sumakal sa puso ni Davian at marahas itong hinugot palabas ng kanyang dibdib. Saglit siyang natigilan, para bang nablangko ang isip, at ang tanging narinig niya ay ang mahina at halos hindi na marinig na pag-ungol ng dalaga.“Avery…”Sa bisig ni Jonathan, si Avery ay tahimik na nagbibilang sa kanyang isipan. Alam niyang may mga camera sa paligid. Alam niyang kailangan niyang tiyakin ang lahat.Pagdating ng sampu, bigla niyang iminulat ang kanyang mga mata. Ang dating tila nanlalambot na mga mata ay naging malamig, matalim na parang yelo.Mula sa bulsa ng kanyang damit, mabilis niyang hinugot ang maliit na fruit knife na matagal na n

Nabigla si Arnold sa bigla at malamig na paninindigan ni Avery. Parang may bumara sa lalamunan niya. Sa nakaraan, kailanman ay hindi naglakas-loob ang batang iyon na sumagot sa kanya nang ganoon. Ang dating tahimik at sunud-sunuran na anak ay tila biglang naging ibang tao.Sumabog ang galit ng ama na sanay masunod ang gusto. “Ikaw na suwail na babae! Tandaan mo ang bawat salitang binitawan mo ngayon. Darating ang araw na iiyak ka at magmamakaawa sa amin na bawiin ang desisyon mo, at huwag mong asahan na pagbibigyan ka pa namin!”Sumingit si Jerry, malamig ang tinig at puno ng pangmamaliit. “Avery, huwag mong isipin na dahil may suporta ka ng Guzman, puwede ka nang maging lawless. Tandaan mo, hindi ka kailanman magiging Guzman. Kahit anong mangyari, outsider ka pa rin sa amin.”Hindi na sumagot si Avery. Sa sandaling tumalikod siya, nawala ang lungkot sa kanyang mga mata at napalitan ng tahimik na lamig. Tuwid ang kanyang likod, parang may dinadalang bigat na hindi nakikita, ngunit pi

Mahigpit na pinisil ni Joshua ang balikat ni Jonathan upang pigilan itong kumilos. Mabigat ang boses niya, puno ng pag-aalala at pagod. “Malubha ang mga sugat mo. Huwag kang gagalaw.”Napilitang humiga muli si Jonathan. Kumunot ang mukha niya sa sakit, ngunit pilit pa rin niyang igalaw ang mga daliri ng kanang kamay. Isang matalim na kirot ang agad sumiklab, parang tinusok ng daan-daang karayom. Ganoon din ang naramdaman niya sa mga binti. Ngunit ang mas kinilabutan siya ay ang pakiramdam na tila wala siyang maramdaman sa ilang bahagi ng kamay niya.“Kuya… ang kamay ko… ano’ng nangyari sa kamay ko?” nanginginig ang boses niya, puno ng takot.Napabuntong-hininga si Joshua. Parang ang bigat-bigat ng bawat salitang lalabas sa bibig niya.“Sabi ng doktor, napunit ang mga litid at tendon mo. Hindi ka na makakapagsuntok.”Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jonathan. Umiling siya nang mariin, ayaw tanggapin ang narinig. “Hindi puwede… hindi puwede ‘yan, kuya. Boksingero ako. Gusto ko pa

Natitigilan si Avery habang nakatitig sa mukha ni Davian na halos isang hakbang na lang ang layo sa kanya. Sa ilalim ng mahinang ilaw ng eskinita, bahagyang malabo ang hubog ng kanyang mga tampok, ngunit ang mga mata nito, malumanay at seryoso, ay tila mas luminaw. Para bang sa gitna ng dilim, ang tanging malinaw ay ang katapatan sa loob ng mga iyon.Hindi si Davian ang tipo ng lalaking marunong mambola para lang mapasaya ang isang babae. Lalo na’t hindi rin siya basta-basta naglalabas ng emosyon. Kaya nang sabihin nitong gusto siya nito, na handa siyang sandigan, hindi iyon tunog pang-aliw lamang. Ramdam ni Avery ang bigat at totoo sa bawat salita.“Avery,” marahan nitong sabi, tila nag-iingat sa bawat pantig, “pwede mong subukan… na umasa sa’kin. Sa amin.”Bahagya siyang napatigil, tila kinokorek ang sarili, saka dinugtungan nang may pag-aalinlangan, “Sa mga lalaki sa pamilya.”Sa likod ng mahinahong boses na iyon ay may kaba. Natatakot si Davian na baka kapag masyado niyang ipakita