All Chapters of Beneath His Shadow: Chapter 131 - Chapter 139

139 Chapters

131

Nagkaroon ng panibagong kahulugan para kay Esther ang salitang shameless nang araw na iyon.Hindi niya napigilang singhalan si Joshua, ang tono ay halatang may halong inis at panlalait. “Joshua, hindi ba sabi mo dati bibigyan mo ng chance si Avery? Ito ba ang sinasabi mong ‘chance’?”Napangiwi si Joshua sa sermon, pero agad din siyang nakabawi, tila walang kahihiyan. “Of course gusto kong ayusin ang relasyon namin,” sagot niya, bahagyang nakataas ang baba, “pero kailangan ko rin namang mabuhay. I still need to eat.”Sumulyap siya kay Avery, na tila sinusukat ang reaksyon nito. “Avery, hindi mo naman gugustuhing malaman ng media na pinabayaan mo ang sarili mong kapatid na mamatay sa gutom, ‘di ba?”Isang malamig na tingin ang isinukli ni Avery. Walang emosyon ang kanyang mukha, ngunit sapat iyon para maramdaman ang distansya sa pagitan nila. “Hindi lang ako ang kapatid mo,” malamig niyang tugon. “Puntahan mo si Avina. Tingnan natin kung aalalahanin ka niya.”Ngunit hindi nagpatalo si J

132

Pagdating nila sa ospital, iniabot ni Davian ang kanyang cellphone kay Avery na tila ba iyon ang pinaka-natural na bagay sa mundo.“Dito ka muna sa kotse,” sabi niya nang kalmado. “Pwede mong panoorin sa phone ang CCTV sa ward ni Jonathan. Hayaan na nating sila-sila ang mag-away, dog eat dog.”Tahimik na tinanggap ni Avery ang cellphone, ngunit may kakaibang pakiramdam na gumapang sa dibdib niya. Alam niya ang sinasabi ng iba, a man’s phone is his privacy. Hindi iyon basta-basta ipinapahawak sa iba, lalo na sa babae. Pero si Davian… ibinigay lang niya nang walang pag-aalinlangan, parang wala lang.Hindi niya alam kung ano ang mas nakakagulat, ang tiwala, o ang pagiging casual nito.“Ako muna, bibili lang ng tubig,” dagdag ni Davian habang binubuksan ang pinto ng sasakyan. “Stay here, okay? Don’t run around. I’ll be back soon.”Tumango si Avery. Tahimik niyang pinanood ang lalaki habang bumababa ng sasakyan at isinasara ang pinto. Mula sa kanyang kinauupuan, malinaw niyang nakita ang m

133

Agad na itinuro ni Avery ang screen ng cellphone, tila ba nakahanap ng paraan para makatakas sa nakaka-ilang na sitwasyon. Akala niya ay ligtas na siya, ngunit hindi pala ganoon kadali.Sa tabi niya, walang kaabog-abog na nagsalita si Davian, ang tono ay kalmado ngunit may halong biro. “Sige, panoorin mo muna,” sabi niya. “Then later… you can continue ‘washing your eyes.’”Tuluyan nang natahimik si Avery.Pinilit niyang ituon ang buong atensyon sa CCTV footage, kahit ramdam pa rin niya ang init sa kanyang pisngi. Sa screen, isang lalaking naka-white coat ang pumasok sa ward. Kahit pa may suot itong mask at sumbrero, hindi siya nalinlang.Agad niyang nakilala si Joshua.Hindi niya alam kung saan nito nakuha ang suot na uniporme, ngunit mas mukha pa itong propesyonal kaysa sa totoong mga doktor. May suot pa itong puting gloves, at maingat ang bawat galaw, tila planado ang lahat.Nanatiling kalmado ang ekspresyon ni Avery habang pinapanood iyon.Sa totoo lang, hindi na siya nagulat.Mula

134

Dinala ni Davian si Avery papunta sa ward.Pagdating nila roon, nagkakagulo na sa loob. Nagmamadaling pumasok ang mga doktor at nurse matapos marinig ang komosyon, ngunit bago pa man nila malapitan si Jonathan, mahina ngunit malinaw itong nagsalita.“Huwag na…” hirap niyang sabi habang nakahandusay sa sahig. “No need to save me… huwag na kayong magsayang ng gamot at oras. Iligtas n’yo na lang ang iba.”Nagkatinginan ang doktor at mga nurse, halatang nag-aalangan. Bilang medical staff, hindi nila kayang basta pabayaan ang pasyente. Ngunit nang sandaling iyon, bahagyang ibinaling ni Jonathan ang ulo niya patungo sa pintuan.Doon niya nakita si Avery.Tahimik itong nakatayo sa tabi ni Davian, at kahit malayo, malinaw niyang nakita ang pagsuko sa mga mata ni Jonathan. Wala na itong balak mabuhay.Huminga nang malalim si Avery bago nagsalita nang malamig at diretso.“Ako ang kapatid niya,” sabi niya. “At kung ayaw na niyang magpagamot… then respect his decision. You can leave.”Dahil doon,

135

Unti-unting nalilito si Avery sa sarili niyang damdamin.Parang habang tumatagal, isa-isang nakukumpirma ang mga hinalang pilit niyang itinatanggi sa sarili. Ang paraan ng pagtrato ni Davian sa kanya… masyadong espesyal. Masyadong iba.At iyon ang mas lalong nagpapagulo sa isip niya.Bahagya siyang napatingin dito bago marahang nagtanong, tila sinusubukang kumpirmahin ang isang bagay na matagal nang gumugulo sa kanya.“Ganito rin ba si Kuya Davian sa pag-aalaga kina Draven at sa iba?” tanong niya, pilit pinapakalma ang tono.Bahagyang kumunot ang noo ni Davian, tila hindi man lang kailangang pag-isipan ang sagot.“How is that possible?” diretso niyan

136

“Ano namang guarantee?” tanong ni Davian habang bahagyang nakataas ang kilay, halatang curious sa gusto nitong sabihin.Napangiti si Avery at bahagyang kumindat dito, may pilyang kislap sa mga mata niya.“Kapag namili tayo mamaya,” sabi niya, “ako ang magbabayad ng mga bibilhin ko. Hindi puwedeng si Kuya Davian ang maglalabas ng card.”Bahagya siyang tumuro rito na parang seryosong nakikipagkasundo.“At kapag hindi ka pumayag,” dagdag niya, “hindi na lang ako sasama.”Napatawa si Davian.Akala niya kung anong seryosong kondisyon ang sasabihin nito. Maliit na bagay lang pala.“Bakit?” amused nitong tanong. “Hindi ba gusto ng mga babae na may nagbabayad para sa kanila? Spend lang nang spend?”Mariing umiling si Avery.“No, no, no,” sabi niya habang bahagyang nakakunot ang noo. “Pang boyfriend-girlfriend lang ‘yon.”Natural na sagot naman ni Davian, “Pero kapatid mo ako. Normal lang na ako magbayad para sa little sister ko.”Muli na namang umiling si Avery.“Kung menor de edad pa ako, ok

137

Pagkarinig ni Avery sa sinabi ni Alexa, bahagya siyang nagpakita ng pagtataka bago marahang ngumiti.“Really?” magaan niyang sabi habang tumitingin kay Davian. “Bakit hindi ko yata kailanman narinig kay Kuya Davian na may childhood sweetheart pala siya?”Sa tabi niya, halos hindi halata ngunit bahagyang lumuwag ang pagkakahawak ni Davian sa wheelchair.Kanina pa kasi siya tensyonado dahil sa paraan ng pagpapakilala ni Alexa.Ngunit sa paraan ng pagtatanong ni Avery ngayon, mukhang wala naman itong ibang iniisip.Samantala, hindi na nakapagpigil ang ilan sa mga babaeng kasama ni Alexa.“Kailangan bang sabihin ni Mr. Guzman sa’yo lahat?” mayabang na sabi ng isa. “Close ba kayo nang gano’n?”“Baka nga taboo topic si Alexa kay Mr. Guzman,” dagdag pa ng isa habang nakangisi. “Hindi lang siguro basta-basta binabanggit.”“At saka,” singit ng isa pa, “magsisinungaling ba si Alexa tungkol diyan? Hindi naman siya kinontra ni Mr. Guzman, ‘di ba?”Tahimik na tumango si Avery na parang may malalim

138

Bahagyang ngumiti si Alexa matapos marinig ang sagot ni Avery.“That’s good,” sabi niya sa malumanay na tono. “Mukha kang bata pa, Avery, pero hindi ko inakalang gano’n ka ka-open-minded at ka-mature mag-isip.”Sa ganoong klaseng “papuri,” simpleng ngumiti lang si Avery.Ngiting hindi umabot sa mga mata.Pagkatapos ay tahimik niyang ibinaba ang tingin, kalmado ang ekspresyon na parang walang kahit anong emosyon.Samantala, halatang ayaw palampasin ni Alexa ang pagkakataong makasama si Davian."Davian,” mahinahon nitong sabi habang nakatingin sa lalaki, “rare tayong magkita nang ganito. Since maaga pa naman, bakit hindi ko na lang ilibre si Avery ng dinner? Para na rin makabawi ako sa nangyari kanina.”Tahimik na nakinig si Avery.Ngunit mabilis niyang napansin ang pagbabago sa ugali ni Alexa.Kanina, may halatang pag-iingat at kompetisyon pa ito sa kanya.Pero matapos niyang sabihin na “hindi na magagamot” ang mga paa niya, biglang naging mas magaan at mas friendly ang pakikitungo nit

139

Mahinang napangiti si Davian habang nakatingin sa kalsada, ngunit malamlam ang mga mata niya, para bang may naalala siyang matagal nang nakabaon sa isip niya.“Noong bata pa kami,” mababa niyang simulang kuwento, “hindi pa gano’n kalaki ang impluwensiya ng pamilya Tapere. Madalas pumunta rito si Mrs. Tapere dahil close siya kay grandma since college days pa. Isang beses, narinig kong sinasabihan niya si Alexa, dalawa o tatlong taong gulang pa lang noon, na huwag akong inisin at dapat daw maging close sa’kin.”Bahagyang tumigil si Davian bago muling nagsalita.“Sabi niya, kapag naging malapit siya sa Guzman family, sasabay ding aangat ang pamilya nila.”Tahimik na nakinig si Avery. Sa totoo lang, hindi siya gaanong nagulat.“Normal lang naman yata ‘yon,” mahinahon niyang sagot. “As long as hindi naman sila naninira o nang-aagaw ng resources, at marunong lang sumabay sa opportunity… I don’t think masama agad.”Bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Davian. Kumurba nang kaunti ang labi niya

...

9 10 11 12 13 14

SCAN CODE TO READ ON APP