Beneath His Shadow의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Sandaling nagpalitan ng maaanghang na salita ang magkabilang panig. Lumilipad ang laway sa bawat sigaw at mura, at halatang anumang sandali ay puputok na ang gulo.Nakita ni Avery na may ilan nang kumakapit sa camping chair, handang ihampas iyon. Hindi na siya nagdalawang-isip. Mabilis siyang lumabas sa gitna at malakas na sumigaw.“Huwag n’yo kaming idamay! Hindi galing sa amin ang sinabi n’yon, siya ang may sabi!”Pagkatapos magsalita, direkta niyang itinuro ang lalaking nakatayo sa likod ng mga tent, isa sa mga nakikiusyoso lang kanina.Kanina pa tahimik na inoobserbahan ni Avery ang paligid. Alam niyang ang boses na nagsalita ay malinaw na mula sa isang lalaking nasa edad trenta o kwarenta, hinding-hindi iyon boses ng isang disiotso anyos na estudyante. Sigurado siya.Ang lalaking itinuro niya ay bahagyang napakamot sa ilong, saka nagkunwaring walang alam at umikot para umalis.Lalong tumaas ang boses ni Avery. “Kita n’yo? Kinamot niya ang ilong niya, ibig sabihin, guilty siya. Ku

Mula sa malayo, tahimik na pinagmamasdan ni Davian ang buong eksena. Nanatiling malamig ang guhit ng kanyang guwapong mukha, habang bahagyang nagsasalubong ang kanyang mga kilay. Hindi siya lumapit, ngunit ang mga taong nakapaligid ay hindi na napigilan ang kanilang mga bibig.“Grabe, may sakit ba ’yan? Aagawin na nga ang gamit ng kapatid, mananakit pa? Kapatid ba talaga ’yan?” bulong ng isang babae, halatang naiirita.“Kambal pala sila. Kaya pala magkamukha. Pero kung sa tiyan pa lang daw, wala na siyang IQ, hindi naman niya kasalanan ’yon. Natural selection lang ’yan, hindi ba? Hindi mo puwedeng isisi sa kanya kung mas mahina siya,” may halong pangungutya ngunit may katotohanan sa tono ng isa.“Tama. Kung may problema ang grades, turuan mo. Hindi ’yong gagawin mong parang kasalanan niya ang lahat. Clearly, may problema ang pamilyang ’to,” dagdag pa ng isa.Nabingi si Jonathan sa mga salitang iyon. Galit niyang nilingon ang mga nagsasalita, at nang mapansin niyang marami ang nakating

Tumalikod siya sa lalaki at mahinahong nagsalita, may determinasyong kumikislap sa kanyang mga mata. “Gusto kong mag-aral ng boxing. Can Mr. Guzman help me hire the best coach?”Ang pinakamagaling na coach na nasa isip niya ay ang parehong taong hiniling niya noon para sa ikatlo niyang kuya sa dati niyang buhay. Noon, para iyon sa iba, ngayon, para na sa sarili niya. Bahagyang natigilan ang lalaki, bahagyang napisil ang kanyang labi, tila sinusukat kung gaano kaseryoso ang desisyong iyon.Kinagabihan, muling nagkita sina Avery at Davian sa restaurant ng bahay. Tinanggal na nito ang amerikana, at bahagyang nakabukas ang isang butones sa kuwelyo ng kanyang polo, na naglantad sa malamig at maputing collarbone. Mas relaxed ang dating niya kumpara kanina sa labas, mas tao, mas malapit.Habang papalapit si Avery, hindi niya namalayang napatingin siya sa cellphone, parang may kung anong pumasok sa isip niya, ‘first year of junior high na ba ngayon?’ Isang sandaling tanong na walang sagot, ng

Narinig niya noon, sa nakaraang buhay niya, na ikinukuwento ng ikatlong kuya niya kung paano raw si Albi ay wala talagang balak magturo sa simula. Siya mismo ang kusang humamon at tinalo ang mga dating estudyante ni Albi, kaya niya nakuha ang loob at respeto nito.Kung tutuusin, simple lang ang solusyon. Kailangan lang niyang humanap ng isang estudyanteng lalaban sa ikatlong kuya niya. Kapag nanalo ang kuya niya, siguradong mapapansin sila ni Albi.Pero si Albi, halatang wala nang pasensya sa kanila. Diretso at walang paliguy-ligoy ang sinabi niya, may halong pangungutya pa:“Kung ganoon, bakit hindi n’yo na lang ipalaban ang ikatlong kapatid n’yo sa akin? Kapag natalo niya ako, hindi lang libre ang training, pwede pa siyang magpakilalang world champion agad. How about that?”Biglang nagningning ang mga mata ni Avina. Sa una’y inakala ni Albi na sarkasmo lang iyon, pero mukhang seryoso talaga siyang gusto nitong tanggapin ang hamon.Mabilis namang hinila ni Jonathan ang kapatid niya,

Halos mapigilan ni Avery ang tawa niya, ngunit bago pa man ito tuluyang makawala, muling dumating ang malamig at seryosong pagsita ni David.“Did you hear what I told you?” mariin nitong sabi. “Huwag kang gumawa ng kung anu-anong kilos. Look at me when I’m talking.”Halos sabay na itinaas ni Draven ang dalawang kamay, parang susuko na sa laban. “Okay, okay, Kuya, I heard you, malinaw na malinaw,” mabilis niyang sagot. Pagkatapos ay agad niyang binago ang tono at itinuro si Avery. “Kaya nga ako nandito ngayon, dinala ko si Avery para ipakilala. Avery, come on, magpakilala ka na kay Kuya David.”Alam ni Avery na siya ang ginawang panangga ni Draven, at wala na siyang lusot. Kaya tumayo siya nang maayos at magalang na humarap kay David. “Second young master,” mahinahon niyang sabi, “ako po si Avery. I’m very happy to meet you.”Maayos ang kilos niya, walang halong paglalandi o pagpilit ng pagiging malapit. Hindi siya naglakas-loob na tawagin itong “kuya.” Mula pa lang sa usapin ng mga re