Beneath His Shadow의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

Naroon ang bahid ng awa sa mahinang tinig ni Avery, halos parang bulong na puno ng pagod at pagsuko. Sa sandaling iyon, bahagyang sumikip ang dibdib ni Davian, isang pakiramdam na hindi niya inaasahan at lalong ayaw niyang kilalanin.Sa isip niya, dumaan ang imahe ng mapang-aping dalagang minsang nakasalubong nila, si Marina. Naalala niya ang ikinuwento ng ikalawang kapatid, minsan daw ay nagtalaga ang unit ng isang babaeng sekretarya para rito, ngunit nang malaman iyon ni Marina, agad itong humanap ng dahilan para paalisin ang babae. Pagkatapos noon, wala nang nakakaalam kung saan napunta ang sekretaryang iyon. At kahit ganoon, hindi pa rin tumigil si Marina. Kung ganoon na lang ang nagawa niya sa isang sekretarya, paano pa kung sadyang galitin siya?At heto ngayon si Avery, nakatayo sa harap niya.Sa loob ng Guzman, halos walang pumapansin sa dalaga. Isa lamang siyang ulilang parang damong tumutubo sa gilid, nabubuhay pero hindi pinapansin. Maging ang ikalawang anak ay minsang nagbi

Lumingon si Avina at nakita ang lalaking hinarang ng kuya niya. Kalma ang mukha nito, halos may ngiting mapanukso pa habang nagsasalita. “Ang cellphone ko ay nagkakahalaga ng thirty thousand,” mabagal at malinaw niyang sabi. “Ngayon, binasag ninyo ito at may nasaktan pa. Ito ay malinaw na intentional damage of private property. Tatawag ako ng pulis.”Parang binuhusan ng yelong tubig si Avina. Nanghina ang mga daliri niya at tuluyang nahulog ang cellphone sa sahig. Si Joshua naman ay tila hindi pa rin makapaniwala. Ang nasa isip lang niya kanina ay burahin ang mga litrato sa cellphone ng lalaking iyon. Hindi niya inakala na hahantong ito sa usaping pulis at kaso. Kapag nahuli siya at nagkaroon ng criminal record, tuluyan nang mawawala ang tsansa niyang maging civil servant.Sa kabilang linya ng tawag, patuloy na nagtatanong si Esther, bakas ang pag-aalala sa boses. “Avina, anong nangyayari? Okay lang ba kayo diyan?”Walang oras si Avina para magpaliwanag. Mabilis siyang lumapit sa lala

Nag-aalala ngayon si Avery. Pakiramdam niya, sa wakas ay tuluyan na siyang kinamuhian ni Davian, na para bang isang sunog na steak lang ang nakapagbalik sa lahat sa umpisa, binura ang kaunting progreso na akala niyang unti-unti na niyang nakukuha.Mahinahon niyang inalo ang matanda. “Grandma, huwag po kayong magalit. Baka talaga wala lang po siyang gana kumain kanina. Napapansin ko naman po dati pa na kaunti lang siyang kumain. Kasalanan ko rin po, hindi talaga maganda ang pagkakaprito ko ng steak. Mamaya po, magluluto na lang ako ng noodles. Iyon po ang pinaka-okay kong lutuin. Siguradong makakain ang eldest young master doon.”Sa sobrang pagiging mahinahon at makaramdam ni Avery, lalong natuwa ang matanda. “Avery, masyado mo nang iniintindi ang kuya mo. Sa ugali niyang napakapihikan, baka hindi na talaga siya makahanap ng girlfriend. Hindi mo kailangang magpakahirap para sa kanya. Hindi naman siya mamamatay sa gutom kung hindi siya kakain.”Kahit ganoon ang sabi ng matanda, umaasa p

Sandaling tila nag-blanko ang isip ni Avery.“Ha? Natutuwa ako?” naguguluhan niyang naibulong sa sarili.Napaisip siya kung anong koneksiyon noon sa kanya.Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Naiintindihan naman niya, siguro ayaw lang ng lalaki na may makaalam na palihim itong bumibili ng regalo para lambingin ang girlfriend niya. Ngunit iba ang laman ng isip ni Davian.Tinitigan niya ang inosenteng mukha ni Avery. Bahagyang gumalaw ang Adam’s apple niya, tumigas ang panga, at malamig na sinabi, “Hindi mo siguro iniisip na isang bowl ng handmade ramen lang ay mapapabagsak mo na ako. Little girl, kulang pa ang ‘cultivation skills’ mo.”Napakurap si Avery. ‘Mapabagsak? Anong pinagsasabi nito? Ano raw ang pinapraktis ko?’Bago pa siya makapagtanong, malamig nang nag-utos ang lalaki, “Jeran, ihatid mo siya pabalik.”“Yes, President. Miss Tamayo, this way please.”Lalong naguluhan si Avery. Ramdam niya ang malinaw na panunumbat sa mga salita nito, pero hindi niya maintindihan k

Tinitigan siya ni Arnold mula ulo hanggang paa, tila sinusukat kung hanggang saan ang kaya niyang tiisin.“Kung wala kang pera, bakit hindi ka manghiram?” mariing sabi nito. “Napakayaman ng pamilya Guzman. Kahit hindi ka nila bigyan ng allowance, pwede kang umutang. Sa awa ng nanay mo, hindi ba sila magpapahiram kahit kaunti?”Bahagyang ngumisi si Avina, may halong pangungutya ang mga mata. “Dad, hindi naman siguro sa ayaw magpahiram ng Guzman family. Sa tingin ko, ayaw lang talagang magbukas ng bibig ni Ate.”Tumango si Joshua, tila may punto. “Hindi naman kuripot ang Guzman family. Pero kung hindi siya magsasalita, ano? Lalapit ba sila sa atin at magmamakaawang bigyan tayo ng pera?”Nakayakap ang mga braso ni Jerry habang malamig na tinitingnan si Avery. “Hindi ko inakalang ganyan ka kapaghiganti. Akala ko may konsensya ka pa.”Si Jonathan naman ay tila anumang oras ay susugod at mang-aagaw. “Tawagan mo sila ngayon din,” mariin niyang utos. “Kung hindi sila magpahiram, problema na n