Beneath His Shadow의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Habang umaandar ang sasakyan, hindi mapakali ang isip ni Avery. Paulit-ulit niyang binabalangkas sa sarili ang mga posibleng mangyari ngayong gabi, parang isang laro ng buhay at kamatayan na kailangang paghandaan ang bawat hakbang. Kung hindi pa siya nadadrug, naisip niya, kailangan ko lang pigilan siya sa pagkain at pag-inom kahit ano. Kung nadaya na siya pero wala pang nangyari, walang pisikal na relasyon, ipadiretso siya sa ospital. Ngunit kung nangyari na ang lahat…Bahagya siyang napapikit. Kung ganoon, iisa lang ang paraan. Kailangan kong pigilan ang babae. Hindi siya pwedeng makaalis.Paulit-ulit niyang tinitingnan ang oras sa cellphone niya, pero lalo lang siyang kinabahan. Rush hour ngayon, at mas masahol pa, malapit pa sila sa ospital. Mabagal ang usad ng mga sasakyan, halos hindi gumagalaw ang kalsada. Dapat kalahating oras lang ang biyahe, ngunit mahigit isang oras na ang lumipas, at hindi pa rin niya alam kung gaano na kalayo ang progreso ng sitwasyon sa hotel.Pagdating

Masama ang timpla ng loob ni Davian.Ayon sa doktor, umabot sa 38.9°C ang lagnat ng dalaga, hindi biro, delikado na. Ngunit higit pa sa sakit ni Avery, ibang bagay ang gumugulo sa isip niya. Hindi siya natatakot na lumala ang kondisyon nito; ang mas kinatatakutan niya ay kung paano niya ipaliliwanag ang lahat sa kanyang lola.Mahinahon niyang sinabi, tila walang bigat ang bawat salita, “Wala ‘yon. Medyo natakot ko lang siya.”Nakasandal si David sa gilid ng kama, nakapamulsa ang isang kamay, ang tingin ay direkta sa mukha ng kuya niya. May halong pang-aasar at pagdududa ang ngiti niya. “Sa tingin mo, maniniwala ako?”Hindi na nag-abala si Davian na magpaliwanag. Diretso niyang sinabi, malamig at tuwid, “Kung gusto ko talaga siyang patayin, sa tingin mo ba kailangan ko pang gawin ‘yon sa paraang gano’n?”Sa totoo lang, mula pa sa simula ay gusto na niyang kusa itong lumayo sa Guzman. Ayaw niya ng mga panganib na tahimik lang pero maaaring sumabog anumang oras. Ayaw niyang may ganitong

Sinamantala ni Draven ang pagkakataon para mamagitan, ngunit malamig lamang na itinaas ni Davian ang mga mata niya, walang bahid ng pag-uurong.“Dahil mahilig kang manggulo sa labas,” mahinahon ngunit matigas ang boses niya, “kalahati ang bawas sa allowance mo sa susunod na buwan. At mula ngayon hanggang sa magsimula ang pasukan, grounded ka sa bahay.”“Ano?!” Nanlaki ang mga mata ni Draven. Sa sobrang gulat, iniunat pa niya ang kamay, halos gusto nang lumuhod sa harap ng kuya niya. “Kuya, huwag naman gan’yan, ”Pero bago pa man siya makatapos, alam na niya ang sagot. Kilala niya ang ugali ni Davian, kapag nakapagsalita na ito, wala nang puwang para sa pakiusap.Biglang nawalan ng kulay ang mundo ni Draven. Sa isip-isip niya, wala na talagang saysay ang buhay.“Lumabas ka na,” malamig na utos ni Davian.Hindi na ipinaliwanag ni Davian na para iyon sa kaligtasan ng kapatid niya. Nang tuluyang umalis ang mga tao sa silid, dumilim ang mga mata niya.Una, nailigtas ng babaeng iyon si Drav

Nang marinig ni Davian ang mungkahing iyon, biglang natigilan ang kaniyang mga mata. Para bang may humigpit sa kaniyang lalamunan, at sa loob ng dalawang segundong katahimikan, pilit niyang pinakalma ang sarili bago malamig na nagsalita.“Nakalimutan mo ba,” mababa ngunit matalim ang tono niya, “na malapit na siyang mag-aral sa Sanien University?”Pagkasabi niyon, hindi na siya naghintay ng sagot. Direktang pinutol niya ang tawag.Ibinato ng lalaki ang hawak na cellphone sa ibabaw ng itim at gintong mesa. Umalingawngaw ang tunog ng pagkakabagsak nito, malinaw at mabigat, gaya ng tensiyong unti-unting bumabalot sa silid. Isa, dalawa, tatlo, lahat sila ay tila nabihag ng maliit na batang babae. Lahat ay naaawa. Lahat ay nag-uumapaw sa simpatiya.Ngunit hindi pa nila naranasan ang tunay na bagsik ng pagkatao ng tao.“Madaling alagaan?” malamig na ngumisi si Davian sa isip. What exactly is the second child trying to do?Kinabukasan, hindi na kinailangan ng alarm clock. Alas-singko y medya

Bago pa man matapos ni Draven ang paliwanag niya, nauna nang tumingala si Marina at naglakad palapit kay Avery, tumitikas ang tunog ng mataas niyang takong sa sahig. Agad siyang nakatawag-pansin, may matingkad na ganda, matapang ang hulma ng kilay, matangos ang ilong, at ang mapupulang labi’y parang apoy. Nakasuot siya ng itim na bestidang may sequin, elegante at matapang ang dating, walang bahid ng pang-aakit, ngunit lalo lamang pinatingkad ng kasuotan ang kutis niyang maputi na tila niyebe.Tahimik na sinuri ni Marina si Avery mula ulo hanggang paa. Sa unang tingin niya, payat at tila mahina ang dating nito. Dahil doon, kapansin-pansing nabawasan ang pagbabantay sa mga mata niya. Lumambot ang postura niya, at siya mismo ang unang nagsalita.“Draven, ito ba ang bagong kapatid mo? Si Avery, tama?” magaan niyang tanong, may ngiting parang pamilyar na agad.Bilang isang babaeng matagal nang may damdamin para kay David, alam ni Marina ang halos lahat ng kilos at galaw nito. May mga mata