“คุณหนู กองทัพชายแดนยังมีอีกสมญานามหนึ่ง ท่านทราบหรือไม่เจ้าคะ?”เซวียหว่านอี้พยักหน้า “อืม กองทัพตระกูลเย่”“เจ้าค่ะ กองทัพตระกูลเย่” แม่นมเฉินกล่าว “ล้วนเป็นเพราะในกองทัพคลาคล่ำไปด้วยลูกหลานตระกูลเย่ แม้กระทั่งสตรีในเรือนก็ยังเข้าร่วมรับใช้ในกองทัพเจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้ “...”“ศึกทางเหนือเมื่อหลายปีก่อน คนตระกูลเย่เหลือรอดไม่ถึงสามส่วน มาปีกลายเกิดศึกทางใต้ รบพุ่งกันจนถึงที่สุด เพื่อให้เหล่าทหารหาญผู้อื่นมีโอกาสรอดชีวิตเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย คนตระกูลเย่จึงยอมเอาชีวิตเข้าแลกยืนหยัดเป็นทัพหน้า แม้กระทั่งท่านแม่ทัพผู้เฒ่า...”น้ำเสียงเจือสะอื้นไห้ แม่นมเฉินฝืนยิ้มกล่าวว่า “ตระกูลเย่ เหลือเพียงท่านแม่ทัพคนเดียวแล้วเจ้าค่ะ สตรีตระกูลเย่ที่รั้งอยู่เหล่านั้น ท่านแม่ทัพล้วนปลดปล่อยให้เป็นไท อนุญาตให้พวกนางแต่งงานใหม่หรือกลับบ้านเดิมได้แล้วเจ้าค่ะ”“ไม่มีผู้ใดคิดจะรั้งอยู่ต่อเลยหรือ?” นางเอ่ยถามแม่นมเฉินหัวเราะแผ่วเบา “รั้งอยู่จะทำอันใดได้เล่าเจ้าคะ คนก็ไม่อยู่แล้ว จะอยู่หรือไปก็มิมีความหมายอันใดอีก”……“ซางซาง”เซี่ยเหิงมาหาลู่ชิงซางอารมณ์ของนางมิได้แปรเปลี่ยนมากนัก ดูเหมือนจะยอมร
อ่านเพิ่มเติม