All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 151 - Chapter 160

บัดนี้นางกำลังจะเป็นภรรยาของเย่จั๋ว ความรู้สึกที่ตนเองมิปรารถนาทว่าก็มิอยากให้ผู้อื่นครอบครองเช่นนี้ การถูกรังเกียจจึงนับเป็นเรื่องปกติ“พี่หญิง พี่หญิง...”ชายเสื้อถูกกระตุกเมื่อได้สติ จึงหันมององค์หญิงเจียเหอที่อยู่ข้างกาย แล้วยิ้มกล่าวว่า “องค์หญิง มีอันใดหรือ?”องค์หญิงเจียเหอถอนหายใจอย่างจนปัญญา เอ่ยว่า “ข้าเรียกท่านตั้งหลายคราแล้ว นี่ให้ท่าน”มองดูจี้ในมือของนาง เป็นหยกหรูอี้ที่มีขนาดเท่าท้องนิ้วกลางเท่านั้น“ให้ข้าหรือ?” นางมองหยกหรูอี้ชิ้นน้อยนั้น พลางเอ่ยว่า “คงเป็นของรักของหวงแหนขององค์หญิงกระมัง?”“อืม” องค์หญิงเจียเหอพยักหน้า “แต่มิเป็นไร นี่เป็นของ... สมทบสินเดิมให้แก่ท่าน”นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยคำคำนี้ออกมาเซวียหว่านอี้ยกมือป้องริมฝีปากยิ้มกล่าวว่า “ขอบคุณองค์หญิง ทว่าองค์หญิงเป็นคนในครอบครัวของแม่ทัพเย่ มิจำเป็นต้องมอบของสมทบสินเดิมให้ข้า”องค์หญิงเจียเหอเบะปาก “ให้แล้วก็รับไว้เถิด ข้ามีของพวกนี้อยู่มากมายนัก”หากมิใช่เพราะแววตาที่แฝงความอาลัยอาวรณ์ของดรุณีน้อยผู้นี้ชัดเจนจนเกินไป เซวียหว่านอี้คงปักใจเชื่อไปแล้วนางกุมมือน้อย ๆ ของอีกฝ่าย พลางเอ่ย

ภายหลังจากที่เหวี่ยงหมุนอย่างรุนแรง รถม้าก็หยุดนิ่งลงได้ในที่สุดทันใดนั้นม่านรถก็ถูกเลิกขึ้น จื่อเพ่ยและเฝ่ยชุ่ยชะโงกหน้าเข้ามาดูคนทั้งสองภายในรถ“คุณหนู เป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ?” ทั้งสองเอ่ยถามขึ้นโดยพร้อมเพรียงกันเซวียหมิงเฟยมีสีหน้าทะมึนทึนพลางเอ่ยถาม “ข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”นางกุมหน้าผากที่เริ่มแดงระเรื่อเอาไว้ โกรธจนแทบจะเอ่ยวาจาไม่ออกเมื่อครู่ยังหัวเราะเยาะถานรั่วอวี่อยู่เลย นี่นางกำลังถูกเวรกรรมตามทันกระนั้นหรือ?“มีคนควบม้าเตลิดกลางถนนเจ้าค่ะ” จื่อเพ่ยตอบ “เป็นซื่อจื่ออ๋องเยว่เจ้าค่ะ”พอได้ยินว่าเป็นคนผู้นี้ โทสะในใจกลับสงบลงอย่างน่าประหลาดเซวียหมิงเฟยขมวดคิ้ว กุมหน้าผากพลางกล่าวว่า “รีบกลับจวนเถิด ช่างอัปมงคลเสียจริง”สิ้นเสียงนั้น น้ำเสียงโอหังที่แฝงแววอำมหิตสายหนึ่งก็ดังขึ้น“หือ? ว่าผู้ใดอัปมงคลกัน?”สิ้นเสียงพูด ภายนอกรถม้าก็มีเสียงฟันดาบอย่างรุนแรงดังแว่วเข้ามา กระทบโสตประสาทจนผู้ที่ได้ยินต่างอกสั่นขวัญแขวนเซวียหมิงเฟยตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าที่เคยงดงามโฉบเฉี่ยวพลันซีดเผือดไปทั้งแถบนางหวาดกลัวคมดาบคมกระบี่เป็นที่สุดในชาติก่อน จุดจบของนางคือการถูกแล่เน

“อย่าให้ข้าได้เห็นหน้าเจ้าอีก”เขาตีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา พลิกกายขึ้นหลังม้า ควบอ้อมผ่านกายเซวียหว่านอี้ นำผู้ติดตามอีกสองคนจากไปอย่างรวดเร็ว……เมื่อกลับขึ้นมาบนรถม้า ผู้บังคับรถก็เริ่มออกเดินทางอีกคราบรรยากาศทั้งในและนอกรถม้าเงียบงันราวกับความตายนอกจากเสียงกีบม้าที่ย่ำลงบนพื้นแล้ว ก็หามีเสียงอื่นใดไม่กระทั่งรถม้าหยุดลงที่หน้าประตูจวนตระกูลเซวีย เพื่อเตรียมลงจากรถท่อนแขนของเซวียหว่านอี้ถูกคว้าจับเอาไว้“เมื่อครู่เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย”ความห่วงใยนั้นเป็นความรู้สึกจากใจจริง เพราะถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ออกหน้าแทนตนทว่าสาเหตุอีกครึ่งหนึ่งคือ หากเซวียหว่านอี้ตายไป ตระกูลเซวียก็คงต้องจบสิ้นไปด้วยกันตัวนางเองย่อมมิอาจรอดพ้นเคราะห์กรรมไปได้เช่นกันนางดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายขึ้น จ้องมองท่อนแขนที่มีเลือดไหลซึมออกมาเซวียหมิงเฟยก้าวลงจากรถม้าก่อน แล้วยืนรออยู่ด้านล่าง ยื่นมือออกไปเตรียมประคองอีกฝ่าย“เร็วเข้า ข้าจะพาเจ้ากลับเข้าจวนไปทำแผล”เซวียหว่านอี้ก้าวลงจากรถม้าอย่างเชื่องช้าโดยมีนางคอยประคอง ก่อนจะค่อย ๆ เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนว่างซู“คนผู้นั้นมิใช่คนดีที่ตอแยด้วย ผู้ที่กล้าปะทะ

พระชายาอ๋องเยว่เผยอริมฝีปากใคร่จะเอ่ยปากไกล่เกลี่ยทว่ากลับถูกเซี่ยเฝ่ยส่งสายตาปรามไว้เสียก่อนโทษทัณฑ์ครานี้เขาสมควรได้รับแล้วด้วยหากท่านพ่อมิลงไม้เรียว เกรงว่าจะยากแก่การทูลชี้แจงต่อฝ่าบาทสามารถวางก้ามอวดเบ่งในเมืองหลวงมาได้นับสิบปี หากไร้ซึ่งสติปัญญาไตร่ตรองจะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ได้อย่างไรหลังรับแส้ครบสามฟาด เซี่ยเฝ่ยข่มความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผ่นหลังแล้วหยัดกายลุกขึ้น“คนก็มิได้เป็นอะไรเสียหน่อย ท่านพ่อลงมือหนักเกินไปแล้ว”เขาขบกรามแน่นด้วยความเจ็บ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งกลมสาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายรีบปรี่เข้ามาทำแผลให้เขาในทันที ดูจากความชำนาญการแล้ว เห็นทีคงมิใช่เพิ่งเคยทำเพียงครั้งหรือสองครั้งเป็นแน่อ๋องเยว่ทอดตามองบุตรชาย ในใจกลัดกลุ้มยิ่งนักหากเขายังมีชีวิตอยู่ย่อมไม่เป็นไร ฝ่าบาทคงเห็นแก่หน้ามารดา ยอมไว้หน้าอ๋องเยว่อยู่บ้างทว่าหากเขาตายไปเล่า?เหลือทิ้งไว้เพียงเจ้าลูกบ้าเลือดที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดินผู้นี้ ทั้งความสัมพันธ์อาหลานกับฝ่าบาทก็ห่างเหินกันสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าจะรักษาชีวิตรอดไปได้อีกกี่วัน“อยู่ดีไม่ว่าดี เจ้าจะไปหาเรื่องคุณหนูใหญ่ตระกูลเซวียทำไมก

ทว่าคนทั้งสองเป็นลูกพี่ลูกน้องกันผู้หนึ่งคือซื่อจื่ออ๋องเยว่ อีกผู้หนึ่งคือน้องสาวต่างมารดาของอ๋องชิ่ง…ชาติก่อนมิเคยได้ยินเรื่องราวนี้มาก่อนเลยนางละสายตากลับมา พลางรับถ้วยชาที่ผู้ชงชาส่งมอบให้ยกขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย รสชาตินั้นดีเลิศสมคำร่ำลือถัดไปไม่ไกลนัก ยังมีนักดนตรีกำลังบรรเลงพิณ ท่วงทำนองไพเราะเสนาะหูไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเฝ่ยชุ่ยขยับกายไปเปิดประตู ครั้นเห็นผู้ที่ยืนอยู่ด้านนอก สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมากนางหันกลับมา “คุณหนูเจ้าคะ เป็น...”“หลีกไป” เซี่ยเฝ่ยผลักเฝ่ยชุ่ยออกให้พ้นทาง แล้วก้าวยาว ๆ เข้ามาด้านในครั้นเห็นสภาพภายในห้องส่วนตัว และเซวียหว่านอี้ที่กำลังใช้มือเท้าศีรษะ เปลือกตาปรือปรอยคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่น ท่าทางกำลังสำราญ เขาก็เลิกคิ้วขึ้น“แม่นางเซวียช่างสุขสบายเสียจริง”เขาไร้ซึ่งความเกรงใจ ทิ้งกายลงนั่งขัดสมาธิบนเบาะนุ่มข้างกายอย่างถือวิสาสะเซวียหว่านอี้มิได้ง่วงนอน ทว่าฝีมือของนักดนตรีผู้นี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก หากมิได้ตั้งใจฟังคงเสียของแย่ผู้ใดจะคาดคิดว่าคนผู้นี้จะบุกเข้ามาโดยมิบอกกล่าว ช่างเป็นคนพาลเสียจริง“ซื่อจื่อมีธุร