All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 271 - Chapter 280

ในยามนี้ของชาติที่แล้ว หรงเจวี๋ยและคนผู้นั้นยังมิได้หย่าร้างกันเลย“หรือว่าทั้งสองแคว้นยังต้องแต่งงานเชื่อมไมตรีกันอีก?” นางพึมพำออกมาประโยคหนึ่งฉู่ยวนมองหญิงสาวโฉมงามที่ยืนอยู่เบื้องหลังผ่านกระจกทองเหลือง พลางยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยินช่างปราดเปรื่อง ทูตแคว้นซีอูเจรจาไว้เช่นนั้นจริง ๆ”เซวียหมิงเฟยเบะปาก “ข้าว่าแล้วเชียว เมื่อก่อนยามที่ชายแดนเหนือและชายแดนใต้กำเริบเสิบสาน พวกเราก็ส่งองค์หญิงไปไม่น้อย”แน่นอนว่ามิได้ส่งองค์หญิงสายเลือดแท้ไป ทว่าคัดเลือกมาจากเหล่าเชื้อพระวงศ์สองมือนางวางทาบลงบนบ่าของฉู่ยวน ทอดมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาในกระจกทองเหลืองเอ่ยว่า “หากมิใช่เพราะถูกทุบตีจนพิการ ท่านพี่คิดว่าท่านหญิงน้อยแห่งจวนอ๋องมู่ผู้นั้น จะมีโอกาสถูกเลือกหรือไม่? หรืออาจเป็นคนของจวนอ๋องเยว่ จวนอ๋องชิ่ง...”ฉู่ยวนตบมือนางเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “ท่านหญิงจวนอ๋องมู่นั้นย่อมเป็นไปมิได้ ฝ่าบาททรงโปรดปรานนางยิ่งนัก ส่วนจวนอ๋องเยว่และจวนอ๋องชิ่งกลับมีโอกาสสูงยิ่ง ในเมื่อล้วนเป็นเพียงบุตรสาวอนุ พระชายาย่อมยินดีที่จะให้เป็นเช่นนั้น”อย่างไรเสียก็มิใช่บุตรสาวในไส้ ส่งตัวไปก็คือส่งตัวไปต่อให้ได้

ชั่วขณะนั้น รู้สึกลำบากใจยิ่งนักที่จะตัดสินใจ……กรมพิธีการฉู่ยวนจัดการงานราชการของตนเองได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญข้างกายคือเสียงสนทนาสัพเพเหระของบรรดาขุนนางเพื่อนร่วมงาน“รายชื่อผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงได้ส่งมอบให้กรมพิธีการแล้ว ดูเหมือนว่าเจิ้นกั๋วกงจะมิได้เข้าร่วม ฮูหยินของเขาจึงไปร่วมงานเพียงลำพัง”“เหตุใดกัน? หรือว่าโรคเรื้อรังของเจิ้นกั๋วกงจะกำเริบหนักขึ้นอีกแล้ว?”“คาดว่าคงเป็นเช่นนั้น ช่วงนี้เมืองหลวงอากาศอบอ้าว คนปกติเช่นพวกเรายังรู้สึกร้อนรุ่มจนยากจะทนทาน ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงร่างกายที่เจ็บป่วยเรื้อรังของเจิ้นกั๋วกงเลย”“คิดดูแล้วก็น่าเสียดายยิ่งนัก แม่ทัพหนุ่มที่เคยหล่อเหลาองอาจถึงเพียงนั้น กลับต้องตกอยู่ในสภาพพิการเดินไม่ได้ ซ้ำยังอาจไร้ทายาทสืบสกุล”“ผู้ใดจะว่ามิใช่เล่า”“ทว่า ความสัมพันธ์ของเจิ้นกั๋วกงและฮูหยินดูเหมือนจะดีเยี่ยมยิ่งนัก”“ฮูหยินของข้าเคยพบปะพูดคุยกับนางที่จวนองค์หญิง นางจัดการเรื่องราวได้รอบคอบ นิสัยอ่อนโยน ทั้งยามคบหากับบรรดาฮูหยินที่อาวุโสกว่าก็ไม่มีข้อบกพร่องใดเลย”“เป็นเช่นนั้นหรือ? ได้ยินมาว่าก่อนที่ฮูหยินเซวียผู้นี้จะได้รับการเปิดเผยฐานะที่แท้จริง

องค์รัชทายาทในปัจจุบันนับว่าเป็นบุรุษหนุ่มที่หาได้ยากยิ่ง ตำแหน่งองค์รัชทายาทมั่นคง เบื้องหลังยังมีตระกูลใหญ่ระดับแนวหน้าหลายตระกูลคอยหนุนหลัง เซวียหมิงเยว่มีคุณสมบัติอันใดไปยืนอยู่เคียงข้างบุคคลผู้นั้นกัน“แม้ข้ามิใช่คนจิตใจดีงามอันใด แต่ต่อให้ต่ำช้าเพียงไร ก็มิอาจไปวางแผนทำลายความบริสุทธิ์ของสตรีด้วยกันหรอก” ยามเซวียหมิงเฟยเอ่ยถึงคนผู้นั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ยิ่งนัก“ฆ่าคนก็เป็นเพียงการปลิดชีพ หากเกลียดชังอีกฝ่ายนัก ใช้ดาบเดียวสังหารเสียก็สิ้นเรื่อง พี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน กลับต้องกลายเป็นหินรองเท้าให้นางปีนป่ายสู่อำนาจ ทำลายความบริสุทธิ์ของคนผู้บริสุทธิ์ จิตใจของคนผู้นี้อำมหิตผิดมนุษย์มนายิ่งนัก”เซวียหว่านอี้เอ่ยว่า “หากไม่มีกำลังพอจะสังหารอีกฝ่ายเล่า?”เซวียหมิงเฟย “...??”นางขมวดคิ้ว แววตาแฝงความครุ่นคิด “นางยังคิดจะฆ่าคนอีกหรือ? ผู้ใดทำผิดต่อนางกัน? มีแต่นางมิใช่หรือที่ทำผิดต่อผู้อื่น?”เซวียหว่านอี้ยกมุมปากยิ้มบาง มิได้เอ่ยแก้ไขอันใด“เจ้าก็เพียงได้แต่งงานกับเย่จั๋ว วาจาจึงได้ร้ายกาจขึ้นบ้าง” เซวียหมิงเฟยกลอกตา “แต่การกระทำยังคงอ่อนแอปวกเปียก ไม่

สีหน้าของนางชุยเย็นชาลง นางพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ท่านพี่โปรดวางใจ ข้าเข้าใจแล้ว”แม้จะเป็นเพียงข้อสงสัย ทว่า…นางชุยกลับสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดบางเบาดุจพายุฝนที่กำลังจะก่อตัวการปลอมตัวเป็นหญิงงาม ต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่?นี่เป็นการคัดเลือกหญิงงามครั้งสุดท้ายของเสด็จพ่อแล้ว ยามนี้กลับปลอมตัวเข้าวัง หากมิได้มุ่งเป้าไปที่โอรสสวรรค์ ผู้ใดจะเชื่อเล่า?อีกทั้ง นี่เป็นถึงข้อสงสัยของเจิ้นกั๋วกง ความเป็นไปได้ย่อมมีสูงยิ่งยามบ่าย หลังจากได้รับเทียบเชิญที่ส่งมาจากตำหนักบูรพา เซวียหว่านอี้ยังคงรู้สึกฉงนใจอยู่บ้างการเชิญชวนโดยปกติล้วนจัดขึ้นในยามเช้า ไม่มีผู้ใดนัดพบกันในยามบ่ายเว้นเสียแต่ว่าออกไปข้างนอกแล้วบังเอิญพบปะกันทว่า นี่คือเทียบเชิญของพระชายาองค์รัชทายาท คงต้องมีเรื่องด่วนอันใดเป็นแน่“พวกเจ้าทั้งสองจงรั้งอยู่ในจวนเถิด ข้าเพียงพาแม่นมเฉินและหวังเหลยไปก็พอแล้ว” เจินจูและเฝ่ยชุ่ยมิได้ถูกพาตัวไปด้วยทั้งสองปรนนิบัตินางผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ จากนั้นจึงนั่งรถม้าตรงไปยังตำหนักบูรพาเมื่อไปถึง จึงเดินตามนางกำนัลเข้าไปด้านใน“มาแล้วหรือ” นางชุยเห็นนาง จึงยิ้มพลางกวักมือเรียกให้เข้ามาใ

“อย่างน้อยองค์รัชทายาทก็บอกกับข้าไว้เช่นนี้” นางชุยกล่าวว่า “ไม่มีผู้ใดที่ดูคล้ายคลึงเลยหรือ?”เซวียหว่านอี้ส่ายหน้า ภายในใจกลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งแปลกชอบกลทั้งสองมองลอดกิ่งบุปผาเพื่อจับจ้องเหล่าหญิงงามที่เข้ารับการคัดเลือกต่อไป นางเอ่ยขึ้นว่า “พระชายาเคยฟังเรื่องวิชาเร้นลับที่สามารถเปลี่ยนโฉมหน้าผู้คนได้หรือไม่เจ้าคะ?”นางชุยชะงักไปเล็กน้อย “เปลี่ยนเช่นไรหรือ?”“อาศัยการปรับเปลี่ยนเครื่องหน้าและกระบวนการแต่งโฉม ก็สามารถทำให้ใบหน้าของคนผู้หนึ่งแปรเปลี่ยนไปได้เจ้าค่ะ” เซวียหว่านอี้กล่าว “หากคนสองคนมีเค้าโครงหน้าคล้ายคลึงกันสักสามถึงห้าส่วน เมื่อผ่านการผลัดหน้าแต่งโฉมก็สามารถทำให้ดูละม้ายคล้ายคลึงกันได้ถึงแปดเก้าส่วน หากมิใช่คนสนิทชิดเชื้อ ก็ยากที่จะมองออกเจ้าค่ะ”นางชุยเพิ่งเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก “มีเรื่องมหัศจรรย์ปานนี้เชียวหรือ?”“ในบรรดาชนทุกชั้นวรรณะ ล้วนมีผู้มากความสามารถและยอดคนวิชาแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย การเปลี่ยนโฉมหน้าย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นอันใดเจ้าค่ะ” สายตาของเซวียหว่านอี้ยังคงจับจ้องไปที่เหล่าหญิงงามเหล่านั้นมิได้ละวาง “บางทีอาจสั่งให้พวกนางล้างเครื่องประทิ