All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 281 - Chapter 290

“ในฐานะอ๋องผู้ครองแคว้น แม้แต่วันมงคลสมรสขององค์รัชทายาทก็ยังมิได้เข้าเมืองหลวงมาเพื่อร่วมแสดงความยินดี เช่นนี้ย่อมมิใช่เรื่องปกติ”“หรือพวกเขาไม่กลัวว่าความลบหลู่นี้ จะทำให้องค์รัชทายาทขุ่นเคืองใจกัน?”แล้วอย่างไรเล่า?เซวียหว่านอี้ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบสองคำวุ่นวายมาจนถึงยามนี้ ท้องก็เริ่มหิว ทว่ามิได้อยากกินขนมของว่าง เพียงอยากกินอาหารมื้อหลักตามปกติเพียงแต่หญิงงามที่ถูกแม่นมผู้ดูแลพาตัวไปนั้น ยังไม่มีข่าวคราวใดแจ้งกลับมาจำต้องรอต่อไปอีกสักหน่อยภายในใจของนางชุยกลับกำลัง “คาดเดา” เรื่องราวอย่างไม่หยุดหย่อนใช่แล้ว งานมงคลสมรสขององค์รัชทายาท อ๋องผู้ครองแคว้นที่อยู่ภายนอกหลายท่าน นอกเหนือจากผู้ที่อายุมากจนไม่สะดวกเดินทาง ล้วนส่งซื่อจื่อหรือบุตรสืบทอดมาร่วมงานแทบทั้งสิ้น อ๋องติ้งอู่ผู้นี้ช่างน่าแปลกประหลาดยิ่งนักยามนี้เขามิได้มีทายาท ซ้ำยังอ้างว่าร่างกายอ่อนแอและติดเชื้อลมหนาว จึงเพียงส่งคนในจวนนำของขวัญมาร่วมแสดงความยินดี นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดอีกแม้ว่าในปีถัดมาเขาจะเข้าเมืองหลวงมาจริง ทว่าก็แทบจะเก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหนโอรสสวรรค์ทรงสงสารญาติผู้น้องที่อายุห่างกันมากผู

“ไม่จำเป็น” เซวียหมิงเฟยกล่าว “ข้าหลวงเยี่ยนโจวสามารถกำหนดตัวเลือกสุดท้ายของหญิงงามที่จะส่งเข้าวังได้ก็จริง ทว่าหากคิดจะปีนป่ายประจบองค์ชายรองที่ประจำการอยู่ชายแดนใกล้เคียง เขาไม่มีขวัญกล้าเพียงนั้น หากเป็นอ๋องติ้งอู่ล่ะก็ ย่อมไม่มีปัญหาแน่”เซวียหมิงเฟยไม่เข้าใจ “ไมม่มีปัญหาตรงที่ใดกัน? อ๋องติ้งอู่เป็นญาติผู้น้องของฝ่าบาท ความสัมพันธ์นี้มิอาจกล่าวได้ว่าห่างเหิน เขาจะยอมละทิ้งองค์รัชทายาทแล้วไปเลือกองค์ชายรองได้อย่างไร”นางเบะปาก โน้มกายไปด้านหน้า กดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ยว่า “องค์ชายรองเป็นเพียงนักรบโดยแท้ แทบจะไม่มีสติปัญญาเลยด้วยซ้ำ”เซวียหว่านอี้ยกมือปิดริมฝีปากแย้มยิ้มบางเบา ก่อนจะกระแอมไอเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ดังนั้น ข้าจึงสงสัยว่าคนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ย่อมอยู่ในเมืองหลวง อีกทั้งยังซ่อนความมุ่งร้ายต่อตระกูลเราอีกด้วย”“นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว” เซวียหมิงเฟยเอ่ย “มิเช่นนั้นจะยอมเปลืองแรงกายแรงใจเพียงนี้เพื่อเซวียหมิงเยว่ที่ถูกไล่ออกจากผังตระกูลไปแล้วทำไมกัน? หญิงกำพร้าในใต้หล้ามีมากมาย เซวียหมิงเยว่นับเป็นตัวอันใด”น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความรังเกียจและดูแคลนต่อเซว

เซวียหมิงเฟยกล่าวว่า “บางทีเป้าหมายอาจมิใช่ท่านพ่อ ทว่าสำหรับตระกูลเซวียของเราแล้ว ย่อมแฝงไว้ด้วยเจตนาร้ายอย่างแน่นอน”“มิเช่นนั้นแล้ว เหตุใดสตรีที่ถูกคัดเลือกเป็นหญิงงามจากเยี่ยนโจว จึงกลายมาเป็นสตรีไร้ที่พึ่งพิงอย่างเซวียหมิงเยว่แห่งหนิงโจวไปได้เล่า”“เยี่ยนโจวตั้งอยู่ทางตอนเหนือ แม้ผู้คนจะค่อนข้างดุดันแข็งกร้าว ทว่าหากต้องคัดเลือกหญิงงามที่มีกิริยามารยาทงดงามเหมาะสมสักสองคน ย่อมมิใช่เรื่องยากอันใดเลย”ในเมื่อบุตรสาวทั้งสองยังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้ มีหรือที่สองพ่อลูกอย่างเซวียฉงจะคิดไม่ได้เพียงแต่…“เป็นผู้ใดกันแน่ ที่คิดวางแผนเล่นงานตระกูลเซวียของเรา?” เซวียฉงมิอาจเข้าใจได้เลยขุนนางเมืองหลวงขั้นสาม นับว่ามีอำนาจมากทว่าในเมืองหลวงแห่งนี้ กลับมิได้สลักสำคัญอันใดเลยหากจะวางแผนทำร้ายผู้ใดตามลำดับขั้นตำแหน่งขุนนางจริง ๆ อย่างน้อยตระกูลเซวียของพวกเขาก็ยังพอมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้อีกสักแปดปีสิบปี“เฟยเอ๋อร์ เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่านางสวมรอยเป็นบุตรสาวเรือนใด?” เซวียมู่เจาเอ่ยถามแววตาของเซวียหมิงเฟยว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้า “นางมิได้บอกข้า และข้าก็ลืมถามเรื่องนี้ไปเสียสน

ท้ายที่สุดแล้ว ความห่วงใยที่มีต่อนางก็มิอาจเทียบเคียงเฟยเอ๋อร์ได้เลยยามนี้เมื่อหวนนึกดู ในใจก็นึกขมขื่นอยู่บ้างจริง ๆเซวียหว่านอี้ “???”เหตุใดจู่ ๆ จึงกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา?ทั้งสองกำลังสนทนากันในหัวข้อที่จริงจังยิ่งนัก ทว่าในหัวของเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่?“ย่อมต้องดีอยู่แล้วเจ้าค่ะ” นางหัวเราะเบา ๆ “ท่านพี่โปรดวางใจ อย่างน้อยวันเวลาของข้าก็สุขสบายกว่าเซวียหมิงเฟยอยู่มาก”นี่คือเรื่องจริงเรื่องบุตรชาย ชาติก่อนนางก็เคยให้กำเนิดมาแล้วน่าเสียดายนัก ที่นิสัยใจคอดันถอดแบบบิดาของเขาชาตินี้นางจะมีบุตรหรือไม่ นางหาได้ใส่ใจไม่นางคือฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ต่อให้วันหน้าอายุมากขึ้นจนลุกเดินไม่ไหว ภายในจวนก็ยังมีคนคอยปรนนิบัติดูแลข่มเหงรังแกหรือ?ความเป็นไปได้แทบจะเป็นศูนย์ต่อให้ตระกูลเย่ไร้ทายาทสืบสกุล ทว่าตระกูลเซวียของนางยังมีคนอยู่เหล่าหลานชายหรือเหลนชาย ย่อมสามารถปกป้องนางได้บ้างสองพี่น้องสนทนากันอยู่พักใหญ่ เซวียมู่เจาจึงขอตัวกลับไปก่อนถึงยามอาหารกลางวัน……“หึ~”หลังจากรับประทานอาหารกลางวันไปได้เพียงสองสามคำ นางก็เอนกายลงพักผ่อนเมื่อนึกถึงเรื่องที่ครุ่นคิดก่อนหน

ไม่สิ พวกเขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะก้าวออกจากจิงโจวด้วยซ้ำไปเป็นเพียงผู้คุ้มภัยธรรมดาสามัญทั่วไปเท่านั้น หากเป็นผู้ที่มีฐานะขึ้นมาสักหน่อย ผู้ใดเล่าจะชายตามองสังหารทิ้งก็คือสังหารทิ้งไป ดังนั้นความเป็นไปได้ที่จะเป็นคนจากทางจิงโจวนั้นจึงมีไม่มากนักหวังหย่วนเองก็เริ่มสับสนขึ้นมาบ้างแล้ว “หรือบางทีอาจเป็นกองโจรจริง ๆ ?”เป็นไปได้หรือ?รอบเมืองหลวงจะมีกองโจรได้อย่างไรกัน?หากเรื่องนี้ทราบไปถึงโอรสสวรรค์ สวรรค์ย่อมรู้ดีว่าผู้คนในเมืองหลวงจะต้องถูกลงโทษทัณฑ์กันสักกี่มากน้อยหวังเหลยส่ายหน้ายิ้ม ๆ “เป็นไปไม่ได้”ยามได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ก็ล่วงรู้ได้ในทันทีว่าเป็นเฝ่ยชุ่ยเดินมาแล้วเขาจึงเอ่ยว่า “เรื่องนี้ข้าจะช่วยเจ้าสืบดูให้เอง เจ้าจงพักฟื้นรักษาตัวให้สบายใจเถิด อีกอย่าง อย่าให้เฝ่ยชุ่ยรั้งอยู่ที่นี่นานจนเกินไป”“ข้าเข้าใจแล้ว” หวังหย่วนพยักหน้ารับยามที่เฝ่ยชุ่ยเดินสวนทางกับหวังเหลย นางก็เอ่ยทักทายขึ้น “ฝากบอกฮูหยินด้วยว่า ก่อนมื้อเย็นข้าจะกลับไปถึงจวน”หวังเหลยขานรับเพื่อแสดงให้รู้ว่ารับทราบแล้วในเวลานี้ทั้งสองยังมิได้ตบแต่งกัน ย่อมมิอาจค้างแรมที่เรือนของหวังหย่วนได