All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 291 - Chapter 300

ชาติกำเนิดของคนผู้นี้มิได้ขาวสะอาดเลยแม้แต่น้อยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเบื้องหลังยังพัวพันไปถึงอ๋องติ้งอู่และองค์ชายรอง ในสายตาของโอรสสวรรค์ นางจึงถูกประทับตราว่าเป็น “หญิงงามล่มเมือง” ไปแล้วถึงขั้นต้องสงสัยว่า อ๋องติ้งอู่นั้นแอบหมายตาเมืองอื่นอยู่เงียบ ๆ หรือไม่อ๋องผู้ครองแคว้นผู้หนึ่ง ทั้งยังเป็นหนึ่งในสอง หรืออาจจะเป็นอ๋องผู้ครองแคว้นเพียงหนึ่งเดียว ย่อมเป็นที่จับตามองเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหากยังยื่นมือไปสอดแทรกที่อื่นอีก นั่นย่อมเป็นการรนหาที่ตายแท้ ๆองค์หญิงใหญ่นับเป็น “อ๋องผู้ครองแคว้น” เช่นกัน ทว่าก็มีชื่อเสียงและฐานะที่มิค่อยถูกต้องตามทำนองคลองธรรมนักอีกทั้งนางยังจับจ้องเพียงผืนดินขนาดเล็กของจิงโจว มิได้มีความคิดใด ๆ ต่อสถานที่อื่นเลยแม้แต่น้อย“ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราลงมือ เสด็จพ่อได้ลอบส่งทหารรักษาพระองค์ไปสืบสวนอย่างลับ ๆ แล้ว”องค์รัชทายาทหยิบขนมด้วยปลายนิ้ว มันทั้งนุ่มนิ่มและยืดหยุ่น ให้สัมผัสที่ดียิ่งนักเขาโยนมันเข้าปาก เคี้ยวกลืนแล้วเอ่ยว่า “หากคนผู้นั้น...”มิใช่สายเลือดราชวงศ์องค์รัชทายาทเดาะลิ้นส่ายหน้า “ทางฝั่งเยี่ยนโจวนั้น เกรงว่าคงได้นองเลือดเป็นสายน้ำ

“คนของฮูหยินเซวียหรือ?”ณ เรือนตระกูลหวัง เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สวมเกราะอ่อนหลายนายที่จู่ ๆ ก็มา “เยือน” เขาจึงไม่รู้ว่าจะตอบคำถามอย่างไรไปชั่วขณะชายผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยถามซ้ำอีกครา “คนของฮูหยินเจิ้นกั๋วกงใช่หรือไม่?”หวังหย่วนพยักหน้าแล้วส่ายหน้า “ใช่และไม่ใช่”ชายผู้เป็นผู้นำกล่าวว่า “จะใช่หรือไม่ก็ช่างเถิด ที่มาก็เพื่อสอบถามเจ้าเรื่องกองโจรที่ชานเมืองหลวง”อันที่จริงจะเป็นอันใดก็ไม่เป็นไรอย่างไรเสียเขาก็ต้องแต่งงานกับสาวใช้คนสนิทของฮูหยินเซวีย มิได้ต่างอันใดกับคนกันเองหวังหย่วนเชิญชวนให้ผู้มาเยือนนั่งลง “มิทราบว่าใต้เท้ามีนามว่ากระไรหรือ?”ชายผู้นั้นตอบ “ข้าสังกัดค่ายลาดตระเวน ดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการ แซ่เผิง”“รองผู้บัญชาการเผิง” หวังหย่วนประสานมือคารวะด้วยท่าทีที่ดูอ่อนแรงเล็กน้อย “ข้าน้อยรู้สึกว่าคนเหล่านั้นมิใช่กองโจรธรรมดาแน่ขอรับ นี่คือชานเมืองหลวง ยามนั้นอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่ถึงยี่สิบลี้ด้วยซ้ำ พวกเขาต้องขวัญกล้าเทียมฟ้าเพียงไร จึงกล้าลงมือโหดเหี้ยมอำมหิตใต้ฝ่าเท้าของโอรสสวรรค์เช่นนี้”รองผู้บัญชาการเผิงย่อมหวังให้ไม่ใช่เช่นเดียวกันหากเป็นกองโจรปลอมตัวมา ความรับผิ

เซี่ยฉงกล่าวว่า “ก็บอกเจ้าไปแล้วมิใช่หรือว่าเป็นการสวมรอยเข้ามา”เขากล่าวได้ชัดเจนถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงฟังไม่เข้าใจกันเล่า?สีหน้าขององค์ชายรองเต็มไปด้วยการใช้ความคิดอย่างหนัก จากนั้นก็ขบคิดไปพลางส่ายหน้าไปพลาง“ไม่ถูกนะเสด็จพี่ นี่คือการคัดเลือกหญิงงามแห่งเยี่ยนโจวเชียวนะ วันนั้นอ๋องติ้งอู่ก็อยู่ด้วย หากเป็นการสวมรอย เขาและเหล่าขุนนางแห่งเยี่ยนโจวจะไม่รู้เชียวหรือ?”องค์ชายรองยอมรับว่าตนนั้นปราดเปรื่องมิสู้พี่น้องคนอื่น ๆ อย่างแท้จริง แต่มิได้โง่เขลาถึงเพียงนี้ทว่าในความเป็นจริงแล้ว การประเมินตนเองของเขาก็ยังคงคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง“ดังนั้น เหตุการณ์สวมรอยเป็นหญิงงามในครานี้ เบื้องหลังย่อมต้องเป็นอ๋องติ้งอู่ที่วางแผนไว้อย่างแน่นอน”องค์ชายรองส่ายหน้า “ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย จุดประสงค์คืออันใดเล่า? หรือว่าหมายตาอำนาจทางการทหารในมือของข้า? แต่ในมือข้าก็ไม่มีสิ่งนั้นเสียหน่อย หรือเพียงแค่ต้องการฐานะพระชายาองค์ชาย? แล้วอย่างไรต่อเล่า?”องค์รัชทายาทย่อกายลงนั่งยอง ๆ กับพื้น ทอดลำแขนพาดไว้บนหัวเข่า ปลายนิ้วคลึงกันเบา ๆ “เป็นไปได้หรือไม่ว่า ต้องการส่งสายลับเข้ามาในวัง?”“ความเป็นไปได

ยามเห็นเซวียหมิงเฟยอยู่ในห้องตำราอีกครา ฉู่ยวนก็แย้มยิ้มก้าวเข้าไปหาและหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนางเขาก้มลงมองตำราในมือนาง พลางยิ้มกล่าวว่า “ชอบหรือ?”เซวียหมิงเฟยเอนกายพิงพนักเก้าอี้ “ตำราเล่มนี้เขียนได้ดียิ่งนัก ท่านพี่ไปหามาจากที่ใดหรือ คำวิจารณ์ด้านบนดูคล้ายมิได้มาจากผู้เดียว ผู้ที่เขียนคำวิจารณ์ล้วนเคยไปมาแล้วหรือ?”ฉู่ยวนยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่รู้ สหายขุนนางในศาลาว่าการให้ข้าหยิบยืมมา ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะต้องออกไปทำงานนอกจวน ประจวบเหมาะกับที่เขามี “บันทึกท่องเที่ยวชิงโจว” อยู่เล่มหนึ่ง จึงกะว่าจะอาศัยยามว่างไปเที่ยวชมสักหน่อย ทว่าบังเอิญได้รับการเลื่อนขั้นพอดี จึงต้องเปลี่ยนให้ผู้อื่นไปแทน”เซวียหมิงเฟยเปิดดูหน้าถัดไป พลางยิ้มกล่าว “เช่นนั้นวันหน้าหากมีเวลา ท่านพี่พาข้าไปเที่ยวชมที่ชิงโจวสักคราเถิด ยังมีซางโจวที่อยู่ด้านข้างด้วย ได้ยินมาว่าซางโจวตั้งชื่อตามป่าหม่อนที่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณนั้น”ดวงตาของนางจับจ้องภาพทิวทัศน์คร่าว ๆ บนหน้ากระดาษ “มิน่าเล่า ผ้าที่ผลิตในซางโจวจึงสามารถกลายเป็นของบรรณาการได้”ฉู่ยวนยิ้มและพยักหน้าสายตาของเขาทอดมองลงบนร่างของเซวียหมิงเฟย ค

เซวียหว่านอี้พยายามข่มกลั้นความรู้สึกอยากกลอกตาไว้ พลางกำหมัดแน่นเกรงว่าหากอดรนทนมิได้ขึ้นมา จะเผลอซัดสตรีผู้นี้ไปสักหมัด“เขามิใช่เพียงแค่ฉลาดหลักแหลมเท่านั้น”เซวียหว่านอี้เอ่ย “กล่าวว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่าก็ไม่เกินไปนัก”อาจกล่าวได้ว่าเซวียฉงนั้นร้ายกาจ ทว่าเขามิได้โง่เขลาอย่างแน่นอน ในทางกลับกันเขายังรักถนอมชื่อเสียงของตนเองยิ่งนักแม้คิดจะวางแผนการอันใด ก็มักจะกันตนเองออกมาให้พ้นมลทินอย่างหมดจดหากไร้หนทางให้หลุดพ้นจริง ๆ ก็ต้องทำให้ตนเองอยู่ในจุดที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องที่สุดกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเซวียฉงเกลียดชัง “ความยุ่งยาก” ยิ่งนักความยุ่งยากทุกประการซึ่งรวมไปถึงบุตรสาวด้วยเขาสามารถทำเพื่อตระกูลเซวียและเซวียมู่เจาได้โดยไม่เสียดายชีวิตแต่กลับสามารถสังเวยบุตรสาวทั้งสองคนได้โดยที่ตาไม่กะพริบด้วยซ้ำแม้แต่เซวียหมิงเฟยที่เขารักใคร่เอ็นดูที่สุด ก็เป็นเพียงหมากตัวโปรดปรานตัวหนึ่งเท่านั้นเซวียหมิงเฟยแค่นหัวเราะ “มีผู้ใดเขากล่าวถึงบิดาตนเองเช่นนี้บ้าง”ทว่านางกลับลืมเลือนไปเสียสิ้นว่าเมื่อครู่ตนเพิ่งจะ “ใส่ความ” บิดาบังเกิดเกล้าไปเช่นไรเซวียหมิงเฟยเอนกายตะแคงข้างอยู่บนต