All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 301 - Chapter 310

“เจ้าช้าก่อน”เซวียหมิงเฟยยกมือขึ้นห้ามปรามอีกฝ่าย “ข้าขอทบทวนดูสักหน่อย”นางจ้องมองเซวียหมิงเฟยที่อยู่ตรงข้าม แล้วเอ่ยว่า “ความหมายของเจ้าก็คือ อ๋องติ้งอู่อาจจะลอบติดต่อกับซือหม่าแห่งหนิงโจว จุดประสงค์คือ... อ๋องผู้ครองแคว้นติดต่อกับขุนนางท้องถิ่น หากมิใช่เพราะมีรสนิยมตรงกัน ซึ่งความเป็นไปได้นี้มีน้อยยิ่งนัก”“นั่นก็หมายความว่า มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่เขาคิดจะซื้อตัวซือหม่าแห่งหนิงโจว เพื่อก้าวไปสู่การควบคุมหนิงโจว”เซวียหว่านอี้พยักหน้า “มีความเป็นไปได้สูงยิ่งนัก”“เช่นนั้นก็หมายความว่า ยามนี้เขาหมายตาองค์ชายรองแล้ว...”กล่าวจบ นางก็ส่ายหน้า “มิใช่ สิ่งที่เขาหมายตาคือกองทัพชายแดนในมือขององค์ชายรองต่างหาก เขาคิดจะใช้แผนหญิงงาม เพื่อดึงตัวองค์ชายรองมาอยู่ฝ่ายเดียวกับตน”“อืม!” เซวียหว่านอี้ยิ้ม “ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น”เซวียหมิงเฟยกล่าวต่อ “อ๋องติ้งอู่น่าจะรู้ว่าเซวียหมิงเยว่ตัวปลอมอาจจะทำลายแผนการของเขา แล้วก็บังเอิญมาพบกับเซวียหมิงเยว่ที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับสตรีนางนั้นเข้าพอดีหรือ?”นางหลุดหัวเราะออกมา “อะไรกัน เซวียหมิงเยว่ต่างหากที่เป็นของปลอม”“…” เซวียหว่านอี้ชะงักไปเล็

“สายตาของเจ้าเช่นนี้คืออันใดกัน?”เซี่ยเฝ่ยรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง สายตาของเซวียหว่านอี้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น แฝงไว้ด้วยความหยอกเย้าเซวียหว่านอี้เอ่ยว่า “แม้ข้าพบหน้าเซี่ยไฉ่เวยเพียงไม่กี่ครา แต่ไม่คาดคิดเลยว่านางจะไม่สนใจสายตาของผู้คนในโลกหล้าถึงเพียงนี้ คิดดูแล้วคงเป็นพวกยอมหักไม่ยอมงอเป็นแน่”“ไร้สาระ” หากต้องการรักษาหน้าตาจริง ๆ มีหรือจะตามต้อย ๆ อยู่เบื้องหลังผู้พี่เพื่อพลอดรักถึงขั้นคิดจะใช้กำลังบังคับขืนใจเสียด้วยซ้ำหากเซี่ยไฉ่เวยมิใช่คนของราชวงศ์ แส้ม้าของเขาคงหวดใส่นางไปนานแล้วไม่เช่นนั้นเล่า?จะให้ถูกอ๋องชิ่งนำเรื่องไปฟ้องร้องต่อหน้าฝ่าบาท แล้วเปิดโปงว่าตัวเขาถูกเซี่ยไฉ่เวยผู้เป็นผู้น้องหมายปองอยู่อย่างนั้นหรือ?แม้ชื่อเสียงของเซี่ยไฉ่เวยจะป่นปี้จนหมดสิ้น ตัวเขาเองก็มิได้มีจุดจบที่ดีเช่นกันดีไม่ดีอาจถูกผู้คนนินทาว่าร้าย ว่าเขาล่อลวงผู้น้องร่วมสายโลหิตก็เป็นได้แม้ชื่อเสียงของตนเองจะมิได้มีหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ทว่าข้อหาความผิดบางอย่างก็ไม่อาจยอมให้มาสวมลงบนหัวของเขาได้เด็ดขาด“อารมณ์ของข้ามักจะ... ไม่ค่อยดีอยู่

“บุตรีสายตรงของอัครมหาเสนาบดีขวาหย่าร้างแล้ว นางมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพี่รอง ก่อนหน้านี้ก็นับว่าเคยพบหน้ากันอยู่หลายครา มิใช่ว่าเหมาะสมกว่าแม่นางเหมียวผู้นั้นหรอกหรือ?” เซี่ยเจินเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยความไม่เต็มใจยิ่งนักหากเป็นทายาทจวนอ๋องตระกูลอื่น เขาคงคร้านที่จะเอ่ยปากพูดให้มากความเช่นนี้เห็นได้ชัดว่า พี่รองกำลังหมายปองแม่นางเหมียวผู้นั้น ถึงขั้นคิดจะแต่งนางเข้าเรือนมาเป็นพระชายาเช่นนั้นนางก็คือพี่สะใภ้รองในวันหน้าทว่าในใจของเขายังคงรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจเซี่ยเจี้ยงอารมณ์ไม่สู้ดีนัก เอ่ยว่า “อย่าพูดถึงข้าเลย แล้วเจ้าเล่า? มีคนที่หมายตาจะให้เป็นพระชายาแล้วหรือยัง?”เซี่ยเจินตอบรับคำหนึ่ง “มีสิ รอให้ท่านแต่งงานแล้ว ก็ควรจะถึงคราวของข้าเสียที พี่รองก็อย่าได้ประวิงเวลาอีกเลย เบื้องล่างยังมีเจ้าสี่กับเจ้าห้ารออยู่อีกนะ งานมงคลของเจ้าสี่นั้นกำหนดแน่ชัดแล้ว”“ข้ารู้แล้ว” เซี่ยเจี้ยงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งนอกจากพี่ใหญ่แล้ว งานมงคลของน้อง ๆ เบื้องล่างล้วนมีเรื่องให้ต้องปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้างเขาต้องประจำการปกป้องชายแดนอยู่ตลอดทั้งปี สถานที่พรรค์นั้น จะมีสตรีสักกี่คนที่เต็ม

กรมขุนนางเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยกองประเมินผลผู้หนึ่งบังเอิญเห็นแฟ้มบันทึกฉบับหนึ่ง บนนั้นมีนามหนึ่งสะดุดตาเป็นอย่างยิ่งยามรับประทานอาหารกลางวัน เขาจึงเอ่ยถึงเรื่องนี้กับรองหัวหน้ากรมอาญาในที่ทำการ“ศิษย์พี่ ข้าเห็นนามของฉู่ยวนในแฟ้มบันทึกการโยกย้ายขุนนางของปีหน้า คนผู้นี้มิใช่บุตรเขยของรองเสนาบดีกรมโยธาหรอกหรือ?”รองหัวหน้ากรมอาญาประเมินผลย่อมล่วงรู้เรื่องนี้เป็นธรรมดา ท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นคำสั่งที่เจ้ากรมเฉินกำชับด้วยตนเองเมื่อได้ฟังก็ยิ้มกล่าวว่า “การโยกย้ายขุนนางออกไปประจำการต่างถิ่นนั้นมีอยู่สองประเภท ประเภทแรกคือไปเพื่อฝึกฝนหาประสบการณ์ ส่วนประเภทที่สองคือไม่เป็นที่โปรดปรานอย่างแท้จริง ประเภทแรกนั้น อย่างมากเพียงหกปีก็สามารถกลับเมืองหลวงได้ หรืออาจถึงขั้นได้เข้าสู่สภาขุนนาง ส่วนประเภทหลังนั้น เจ้าก็ย่อมรู้ดี”ชาตินี้หมดหวังที่จะได้กลับเมืองหลวง อย่างมากที่สุดก็เป็นได้เพียงผู้ว่าการรัฐ หรือเป็นขุนนางใหญ่ครองหัวเมืองเท่านั้นเจ้าหน้าที่ผู้นั้นพยักหน้า “ฉู่ยวนไปเพื่อฝึกฝนหรือ?”“ย่อมเป็นเช่นนั้น” มิฉะนั้นกรมขุนนางจะโยกย้ายฉู่ยวนออกจากเมืองหลวงได้อย่างไรอย่างไรเสียก็เป็นถึ

ในความเป็นจริงแล้ว ชีวิตของหรงเจวี๋ยหลังจากการหย่าร้างก็มิได้ผ่านไปอย่างราบรื่นนักงานเลี้ยงในวังหลวงทั้งสองฝ่ายมาถึงเกือบจะพร้อมกันเซวียหว่านอี้ลงจากรถม้าเป็นคนแรก นางยืนอยู่ด้านข้างมองดูเย่อันและคนอื่น ๆ เข็นรถของเย่จั๋วออกมา“ยังสวมหน้ากากอยู่อีกหรือ?” เสียงของหรงเจวี๋ยดังขึ้นที่ด้านข้างเซวียหว่านอี้มองดูหรงเจวี๋ย แล้วจึงหันไปมองเย่จั๋วหรือว่า หน้ากากนี้สามารถถอดออกได้แล้ว?ใบหน้าของเขามิได้เสียโฉมหรอกหรือ?นางพึมพำในใจอยู่สองสามประโยค ทว่ามิได้แสดงสีหน้าอันใดออกมาแต่นั่นก็มิใช่เรื่องแปลก การสวมหน้ากากย่อมทำให้เป็นตัวของตัวเองได้ดีกว่าร่างกายพิการไปแล้ว การจะรักษาสภาพจิตใจให้สงบนิ่งเป็นเรื่องยากยิ่ง ยากจะรับประกันว่าจะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นมีหน้ากากช่วยบดบังไว้ ไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสมเย่จั๋วปรายตามองเขาก่อนกล่าว “เจ้าช่างดูสบายใจเสียจริง”หรงเจวี๋ย “…”ใช่แล้ว เขาขี่ม้าล่วงหน้ามาก่อนผู้ใดจะกล้านั่งรถม้าคันเดียวกันกับมารดากันเล่า การเร่งรัดให้แต่งงานกำลังจะบีบคั้นเขาให้เป็นบ้าอยู่แล้ว“กำลังเตรียมตัวอยู่” เขาโยนบังเหียนให้ผู้ติดตามข้างกาย แล้วเอ่ยกับเซวี