Lahat ng Kabanata ng Pampered Wife of the Secret CEO: Kabanata 181 - Kabanata 190

FERON'S POVNanginginig ang kalamnam kong napaupo nang marinig ko ang takot sa boses ni Lucy at naramdaman ko ang mahigpit niyang yakap sa akin.“I’m sorry, Lucy.” Iyon agad ang mga salitang lumabas sa bibig ko at mahigpit ko siyang niyakap. “I’m sorry. I really am.”“N-No, no. Wala kang dapat ihingi ng tawad. Naiintindihan ko,” bulong niya sa akin habang umiiling-iling ang ulo. “I trust you, Feron.”I knot on my stomach gradually loosening. I never thought, hearing just one word from her could make me feel this way.“W-We’re not y-yet done, you b-bàstard…” hirap na hirap na sabi ni papa habang sapo-sapo niya ang sugat sa kaniyang dibdib. May mga dugo na ring umaagos palabas sa kaniyang bibig. Kahit hirap na hirap at nanginginig na siya ay inangat niya pa rin ang kaniyang kamay na may hawak ng baril at itinutok iyon sa amin, pero mabilis ulit siyang binaril ni Daniel sa kamay.“Sorry, Mr. Venile, but everything is done now,” bulong ni Daniel at naglakad papalapit sa amin habang inaala

FERON'S POV“Tapos na, Lucy,” simula kong bulong sa kaniya. Ramdam ko ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata ko. Hindi ko mapigilang maging emosyonal. Sa dami ng nangyari ng mga nagdaang araw ay ngayon lang sabay-sabay na nagsi-sync in ng mas malinaw sa isip ko ang lahat—ang mga kaibigan kong nadamay sa gulo, ang kapatid ko, si papa, at higit sa lahat si Lucy.“Tapos na ang gulo sa buhay natin. Wala ka ng dapat ipag-alala at ikatakot. Mabubuhay na tayo ng masaya at tahimik habang binubuo natin ang pamilya at mga pangarap natin.” Muli kong pinatakan ng halik ang likuran ng kamay niya at tumingin sa tiyan niyang hindi pa rin halata ang umbok. “Sisiguraduhin kong magiging masaya ka, kayo ng baby natin. I will do my best as a husband and as a daddy, I promise.”Mabilis kong pinunas ang luhang kumawala at umagos sa pisngi ko. Ganito pala ang pakiramdam kapag masyadong overwhelmed sa mga nangyari. Hindi ko maipaliwanag kung saya, lungkot, takot, galit o ano ang nararamdaman ko ngayon.Mas

FERON'S POVMuli siyang tumahimik bago tumango ng ilang beses. Namulsa siya at sumandal sa pader habang nakatingin pa rin sa akin. “Okay,” mabilis niyang sagot, walang halong pag-aalinlangan. “Medyo mahirap pero magagawa ko ang gusto mo.”“I’m sorry if I used your position for my own favor. Ayaw ko sana pero wala akong ibang maisip na p’wedeng paraan. Pakiramdam ko tuloy ay wala akong pinagkaiba sa papa ko,” natatawa kong sabi kahit ang totoo ay gano’n talaga ang nararamdaman ko, pero hindi ko p’wedeng pabayaan ang kapatid ko.Alam kong may pag-asa pa. Kaya ko pang maturuan si Geff ng maayos. P’wede ko pang baguhin ang tingin niya sa mundo, sa mga tao, sa akin at may pag-asa pang ayusin ang relasyon namin bilang magkapatid.“H’wag mong sabihin ‘yan.” Ngumiti siya sa akin. “Sobrang layo mo sa ama mo, Feron. Alam kong mabigat para sa’yo ang desisyong lumapit sa akin para humiling ng ganitong pabor, pero alam din nating pareho na walang ibang may karapatan para palayain ang kapatid mo ku

Feron’s POVMabilis akong tumingala para pigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo at huminga ng malalim. Paulit-ulit ko iyong ginawa hanggang sa kumalma muli ang nagwawalang emosyong gustong kumawala sa dibdib ko.Walang pagmamadali akong naglakad papasok sa kuwarto kung saan sumalubong sa paningin ko ang mahimbing na natutulog na si Lucy. Nanatili ang tingin ko sa maamo niyang mukha ng ilang minuto bago unti-unting bumaba ang atensyon ko sa tiyan niya.“He’s gone. Wala ng manggugulo sa buhay namin. Mabubuhay na kami ng masaya at maayos at walang dapat katakutan,” bulong ko sa sarili ko. Pinipilit kong pagaanin ang kalooban ko sa mga salitang iyon pero mali. Alam kong hindi iyon sapat. Ang katahimikan sa paligid ko ay mas lalo pang nakadagdag sa bigat ng balita.Isang hingang malalim ang kumawala sa aking bibig bago ko nakita ang sarili kong umiiyak sa halo-halong dahilan na halos hindi ko na mapangalanan isa-isa. Masakit pa rin pala.Kinagat ko ang ibaba kong labi para pigilan ang

Feron’s POV~Weeks later~Dahan-dahan kong kinapa si Lucy nang maalimpungatan ako para sana yakapin siya pero wala akong makapa sa kabilang gilid ng kama. Dali-dali akong napabalikwas para siguraduhing wala nga talaga roon si Lucy. “Lucy?” puno ng pagtataka kong marahan tawag sa kaniya.Medyo hilo pa ako sa biglaang pagkaupo pero mabilis akong bumaba sa kama para hanapin siya. Alam ko sa sarili kong wala na akong dapat ikabahala pero tuwing wala siya sa tabi ko at hindi ko siya nakikita ay nakakaramdam ako ng matinding takot at kaba.“Lucy?” muli kong tawag at tiningnan ang bathroom ngunit wala siya roon. Kahit sa veranda ay wala rin siya kaya napagpasyahan kong bumaba sa first floor. “Lucy, nasaan ka?” Nagsisimula ng manlamig ang kamay ko. Naging mabilis ang tibok ng puso ko nang makarinig ako ng malakas na pagkahulog ng isang bagay sa kusina.“Lucy?!” Hindi ako sigurado kung paano ako nakababa agad sa hagdan at mabilis na nakarating sa kusina. Lucy was stunned while looking at me