로그인ตอนสายของวัน ทั้งสองคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเริ่มขยับตัวเล็กน้อยจากการถูกรบกวนโดยแสงสว่างของดวงอาทิตย์จีน่ารู้สึกตัวตื่นขึ้นก่อน เธอปรือตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาคือความปวดเมื่อยที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ระบมจนแทบขยับไม่ได้ เธอหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว... ทั้งเสียงคราง ทั้งท่วงท่า และความเร่าร้อนที่ยาวนานจนเกือบสว่างเธอเหลือบมองคนข้างกาย...อัคนี ยังคงหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอดุผ่อนคลาย ใบหน้าคมเข้มยามหลับดูอ่อนโยนลงกว่าปกติมาก แขนแกร่งข้างหนึ่งยังคงพาดกอดเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจีน่าอดยิ้มไม่ได้ เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเขาอย่างเบามือ นิ้วเรียวไล้ไปตามโครงหน้าคมสัน จมูกโด่ง และริมฝีปากหยักที่เมื่อคืนมอบจูบดูดดื่มให้เธอจนปากบวมเจ่อ"ตื่นแล้วเหรอ..." เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นทั้งที่เขายังไม่ลืมตาจีน่าสะดุ้งเล็กน้อย "เฮียตื่นแล้วเหรอคะ... จีน่าทำเฮียตื่นรึเปล่า?"อัคนีลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองเธอด้วยแววตาหวานเชื่อม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาไม่ตอบ
คำท้าทายของจีน่าเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขปลดปล่อยสัตว์ร้ายในตัวอัคนีออกมาจนหมดสิ้น รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียหนุ่มดูอันตรายและเซ็กซี่จนน่าใจหาย เขาไม่รอช้าที่จะสนองความต้องการของคนตัวเล็กที่นอนอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่าง"ปากเก่งนะตัวแค่นี้เนี่ย" อัคนีคำรามเสียงพร่า นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำหวาน "ในเมื่อหนูขอมาแบบนี้... คืนนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้พักนะครับ"พูดจบเขาก็เริ่มขยับสะโพกสอบอีกครั้ง ทั้งที่แก่นกายใหญ่โตยังแช่อยู่ในโพรงนุ่มที่ตอดรัดตุ้บๆ เขาค่อยๆ ถอนตัวออกมาจนเกือบสุดปลายยอดที่บานฉ่ำ ครูดผ่านผนังเนื้ออ่อนนุ่ม ก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปใหม่... ช้าๆ... ทว่าหนักหน่วงและลึกกว่าเดิมสวบ... ปึก ปึก ปึก"อ๊าาาา..." จีน่าหลุดครางเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งรับสัมผัสวาบหวามที่พุ่งเข้ามาเติมเต็ม "เฮีย... ลึก... มันลึก...""ชอบไหมคะ... ลึกๆ แบบนี้..." อัคนีกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะก้มลงไปขบเม้มซอกคอขาวเนียน ดูดดึงผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยแดงจางๆ"ชอบ... อื้อออ... จีน่าชอบ... เฮียขา... ขยับอีกสิคะ..."อัคนียิ้มพึงพอใจ เขาใช้ท่อนแขนแกร่งสอดเข้าไปใต้ข้อพับเข่าของจีน่าทั้งสองข้าง แล้วดันขาเร
จีน่าไม่รอช้า...และเธอก็ต้องการเขาไม่ต่างกัน มือเรียวเล็กถอดชุดนอนออกจากไหล่ปล่อยให้มันไหลลื่นลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มยอดสีชมพูระเรื่อที่ชูชันท้าทายสายตา เสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายของอัคนีถูกเธอถอดออกไปอย่างรวดเร็ว กางเกงถูกรูดลงไปกองที่ปลายเท้าพร้อมกับชั้นใน เผยให้เห็นความเป็นชายที่ผงาดง้ำที่แข็งขึง เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน"อึก... ใจร้อนจังนะทูนหัว..." อัคนีครางในลำคอ มองแฟนสาวแสนสวยที่กำลังแปลงร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทอยู่เหนือร่างเขาด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มเธอปีนขึ้นไปนั่งคร่อมทับหน้าท้อง ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับมัดกล้ามที่เกร็งแน่นของเขา เธอค่อยๆ โน้มตัวลงไปหา สูดดมกลิ่นกายชายชาตรีผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ซอกคอเขาอย่างหลงใหล ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเขาเบาๆ "ซี๊ดดด"เขาครางใต้ตัวเธอ"เฮียขา..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา "จีน่ารักเฮียจัง..."ริมฝีปากบางเลื่อนต่ำลงมา ประทับจูบไปทั่วแผงอกกว้าง ลิ้นเล็กซุกซนตวัดเลียยอดอกสีเข้มที่แข็งเป็นไตของเขา ดูดดึงเบาๆ สลับกับขบเม้มหยอกล้อ จนอัคนีต้องแอ่นอกรับสัมผัส มือหนาจิกเกร็งลงบนที่นอนแน่นด้วยความเสียวซ่าน"อ๊า... จีน่า... แบบนั้นแหละ..."แต่สิ่งที่ทำให้
ONYX Clubชั้นบนสุด เพนต์เฮาส์ส่วนตัว จีน่านอนหลับสนิทอยู่บนเตียงใหญ่ผ้าห่มผืนหนาถูกถีบลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นชุดนอนผ้าลื่นๆสีครีมบางเบาที่แนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างเย้ายวน อัคนี ยืนอยู่ข้างเตียง มองดูคนรักด้วยสายตาอ่อนโยน เขาเพิ่งพาเธอกลับมาจากไปทานอาหารญี่ปุ่น และจีน่าก็เผลอหลับไปเพราะความเพลียสะสมจากเรื่องเครียดเมื่อเช้า เขาไม่อยากจะปลุกเธอ... แต่เขามีธุระด่วนต้องลงไปเคลียร์ที่คลับข้างล่าง มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้เธออย่างเบามือ ก่อนจะกดจูบที่ขมับเบาๆ "ฝันดีนะคะ... เดี๋ยวเฮียมา" เขากระซิบแผ่วเบา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป... ONYX Club โซน VVIP ชั้นล่าง บรรยากาศในคลับหรูระดับไฮเอนด์อย่าง ONYX แตกต่างจากคลับทั่วไป มันเต็มไปด้วยความหรูหรา มีระดับ และความเป็นส่วนตัวสูงเสียงเพลงเบาๆคลอไปกับเสียงพูดคุยของเหล่านักธุรกิจและเซเลบที่มาสังสรรค์ อัคนีเดินออกมาจากลิฟต์ส่วนตัว รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้พนักงานทุกคนต้องก้มหัวทำความเคารพ เขาเดินตรงไปยังโซนที่จัดไว้เฉพาะสำหรับผู้บริหาร ที่นั่น...เวคินมือขวาคนสนิทที่อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่เขามานานนั่งรออยู่แล้ว ชายหนุ่ม
โรงพยาบาลเอกชน ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูกและเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังเป็นจังหวะ คือสิ่งที่คอยย้ำเตือนให้ สมยศ พ่อของมินนี่ รู้ว่านี่ไม่ใช่ฝันร้าย... แต่มันคือความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตเขานั่งอยู่ที่เดิม... เก้าอี้ข้างเตียงตัวเดิมที่เขานั่งเฝ้าลูกสาวมาตลอดหลายวัน ดวงตาที่เคยฉายแววอบอุ่นของคนเป็นพ่อ บัดนี้แดงก่ำและแห้งผาก เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกแขนงจากการอดนอนและความเคียดแค้นที่สุมอยู่ในอกราวกับภูเขาไฟรอวันระเบิดสายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างของลูกสาว มินนี่ นอนนิ่งอยู่บนเตียง สภาพของเธอช่างน่าเวทนา... แม้บาดแผลภายนอกจะเริ่มจางลงบ้างแล้ว แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นมันลึกซึ้งกว่านั้นหมอบอกว่า... เส้นเอ็นที่นิ้วมือทั้งสองข้างของเธอเสียหายอย่างหนักจากการถูก ทำลาย อย่างตั้งใจ นิ้วมือที่เคยเรียวสวย เคยหยิบจับเครื่องสำอาง เคยโพสท่าถ่ายรูปสวยๆ... บัดนี้บิดเบี้ยวผิดรูปและ ใช้งานไม่ได้อีกต่อไปมันไม่ใช่แค่ความพิการทางกาย... แต่มันคือการฆ่ามินนี่ให้ตายทั้งเป็น...มินนี่ตื่นเป็นพักๆ... แต่ทุกครั้งที่ตื่น เธอจะกรีดร้องอย่างคนเสียสติ หรือไม่ก็นอนมองเพดานด้วยสายตาที่
ช่วงบ่ายหน้ามหาวิทยาลัยวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะรถยนต์คันหรูสีดำเงาวับที่จอดรออยู่บริเวณจุดรับส่งนักศึกษา มันดึงดูดสายตาของทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เป็นอย่างดีอัคนีนั่งเคาะนิ้วกับพวงมาลัย สายตาของเขาจับจ้องไปยังทางออกของตึกคณะที่จีน่าเรียนอยู่ วันนี้เขาทิ้งงานเพื่อมารับจีน่าด้วยตัวเองเหตุผลมีเพียงข้อเดียวคือเป็นห่วงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของจีน่าเมื่อเช้ายังคงดังก้องอยู่ในหู ความรู้สึกผิดที่เธอกล่าวโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุให้เพื่อนรักต้องไปเจอกับเรื่องราวเลวร้ายในโลกของมาเฟีย มันกวนใจเขามาทั้งวัน อัคนีกลัวว่าจีน่าจะเครียด จะคิดมาก หรือแอบไปร้องไห้คนเดียวที่มหาลัย"เฮ้อ..." มาเฟียหนุ่มถอนหายใจ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโทรหาแต่ทันใดนั้น ประตูฝั่งข้างคนขับก็ถูกเปิดออก"เฮียขา~"เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างบอบบางของจีน่าที่แทรกตัวเข้ามานั่งในรถ กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเธอช่วยปัดเป่าความเครียดของอัคนีให้หายไปเป็นปลิดทิ้งในวินาทีเดียวแต่สิ่งที่ทำให้อัคนีแปลกใจที่สุดที่ใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี แก้มใสๆ ขึ้นสีระเรื่อดูสดใสมีชีวิตชีวา ผิด