All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 261 - Chapter 270

“ฉันชินแล้วค่ะ ชินกับความเจ็บปวดที่มีแล้ว ตอนนี้ฉันก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองอย่าเจ็บปวดหรือผิดหวังอะไรอีกแล้ว สิ่งที่ฉันเจอ ฉันก็ว่ามันหนักหนาจนเกินจะรับไหวแล้ว” วารินดาบอกอย่างสะอื้น การที่ต้องตาบอดแบบนี้มันทำให้เธอคิดได้ว่ามันก็ดีเหมือนกันที่เธอไม่ต้องมองเห็นอะไรที่ทำให้เจ็บปวดอีกแล้ว “ผมไม่อยากคุณมีน้ำตาเลย...คุณไม่เหมาะกับน้ำตาเลยรู้ไหมครับ” “แต่กับใครบางคน เขาชอบเห็นฉันเสียใจ เขาอยากให้ฉันต้องเจ็บปวด แต่ฉันจะไม่อ่อนแอให้เขาเห็นหรอกค่ะ ฉันไม่อยากให้เขาสมเพชฉันไปมากกว่านี้” ความทรงจำแย่ ๆ ที่เกิดขึ้นกับวารินดามันทำให้เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอนี้ให้เขาคนนั้นเห็น ไม่อยากให้วินเทอร์รับรู้ว่าเธอเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ “เขาอาจจะไม่ได้คิดอย่างนั้นก็ได้นะครับ” วินเทอร์จ้องมองในดวงตาของวารินดา ที่ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่เขาก็รับรู้ถึงความสั่นไหวที่บอกว่าเธอกำลังเสียใจมากแค่ไหน “เขาคิดค่ะ ที่ผ่านมามีแต่ฉันที่ต้องเจ็บปวด ขณะที่เขามีความสุขกับการที่ทำลายฉัน จนวินาทีที่ฉันไปขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วย แต่เขากลับมองเห็นว่าสิ่งที่ฉันทำมันเป็นเรื่องโกหก

บทที่ 27เสียสละเพื่อเธอ จากหนึ่งวันแปรเปลี่ยนไปเป็นอาทิตย์ที่วินเทอร์ดูแลวารินดาไม่ห่าง โดยที่หญิงสาวไม่รู้ว่าคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดเป็นเขา จวบจนวันนี้เขาได้รับสายจากไคเลอร์เรื่องการรักษาดวงตาของวารินดา ติ๊ด!! “ว่ายังไงไคล์เรื่องรักษาตาของวารินได้เรื่องว่ายังไงบ้าง” วินเทอร์แอบมาคุยโทรศัพท์นอกบ้าน เพราะไม่อยากให้วารินดาได้ยิน และรับรู้ว่าเป็นเขา (ตอนนี้ผมหากระจกตาให้กับวารินแล้วนะพี่ แต่ยังหากระจกที่มีเนื้อเยื่อที่เข้ากับวารินไม่ได้เลยพี่) เสียงของไคเลอร์บอกอย่างกลัดกลุ้ม เพราะถึงแม้กระจกตาจะเป็นส่วนที่ไม่ต้องคำนึงถึงเนื้อเยื่อที่เข้ากันได้มากนัก แต่ถ้าหากระจกตาที่เหมาะสมกับคนไข้ มันจะยิ่งทำให้การรักษาเป็นไปได้ดียิ่งขึ้น และวารินดาอาจจะกลับมามองเห็นได้เร็วกว่าเดิม “มันไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอไคล์” มือหนาบีบเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด เขาไม่อยากให้วารินดาต้องทุกข์ทนในสภาพที่มองไม่เห็นแบบนี้อีกแล้ว (มันมีการปลูกถ่ายกระจกตานั่นแหละพี่ กระจกตามันเหมือนสิ่งแปลกปลอมที่เข้าไปอยู่ในร่างกาย ถ้าร่างกายของคนไข้ปฏิเสธต่อเนื้อ

ขุนศึกมองดวงตาสั่นระริกของวินเทอร์จนเขาอดสงสารไม่ได้ อย่างน้อยสำหรับเขาเคทธีก็ยังปลอดภัยอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลก แต่กับวินเทอร์ที่ยอมสละแม้กระทั่งอวัยวะเพื่อให้คนรักได้มีชีวิตที่สดใส หรือแม้กระทั่งคิงส์ตันที่คนรักต้องจากไปแบบนั้น เรื่องของเขามันเลยเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ “แล้วพี่จะเข้ารับการผ่าตัดเมื่อไร พี่บอกพ่อกับแม่ กับวาวาหรือยัง” “มะรืนนี้...ยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่หรอก กลัวท่านจะช็อกน่ะ” “บางครั้งนะพี่ คนเราอ่อนแอบ้างก็ดีนะ ผมรู้ว่าพี่เจ็บมากแค่ไหน แต่การร้องไห้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับลูกผู้ชายเลย” “ศึก...” “และผมเชื่อว่าสักวันวารินจะต้องให้อภัยพี่ และรู้ว่าพี่เสียสละเพื่อเธอขนาดไหน”ความรักของแต่ละคนไม่เหมือนกัน และการที่เราจะเสียสละอะไรสักอย่างเพื่อคนที่เรารักมันไม่ใช่เรื่องที่ตัดสินใจยากเลย“ตอนนี้พี่ไม่เคยหวังให้เธอให้อภัยพี่ พี่ขอแค่ให้วารินกลับมามองเห็น กลับมามีโลกที่สว่างสดใสอีกครั้ง”“ในขณะที่โลกของพี่กำลังมืดมนสินะ”“ทุกวันนี้พี่ตื่นขึ้นมา พี่อยากให้วารินได้เห็นในสิ่งที่พี่เห็น ได้ทำทุกอย่างที่

“เราไปอยู่เมืองนอกกันไหมคะ วารินอยากไปใช้ชีวิตสงบ ๆ และหาอะไรทำ” ตอนนี้เธออยากจะไปจากที่นี่ ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับคนที่นี่อีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยการที่ได้ไปอยู่ต่างประเทศมันอาจจะทำให้จิตใจที่ย่ำแย่ของเธอดีขึ้นก็เป็นได้ “ลูกคิดดีแล้วใช่ไหมวาริน” “ค่ะ” “ถ้าลูกคิดแบบนั้น งั้นเราไปอยู่ที่ออสเตรเลียกันไหม เพื่อนพ่อทำรีสอร์ตอยู่ที่นั่น เผื่อลูกอยากจะไปพักผ่อนด้วย” “ค่ะ...” “งั้นเดี๋ยวพ่อจัดการเรื่องเงิน กับตั๋วเครื่องบินให้ก่อนนะ พ่อยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราอาจจะไปหางานทำที่นั่น” วารินดามองหน้าพ่อพร้อมกับฉุกคิดเรื่องเงินที่วินเทอร์เคยโอนมันมาให้กับเธอตั้งแต่ตอนอยู่บนเรือ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่คิดจะแตะมันเลย เพราะมันไม่ใช่เงินของเธอตั้งแต่แรก หลังจากนี้เธอจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกน้อยที่อยู่ในท้องของเธอ และอาจจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจากหนึ่งเดือนเป็นสามปีกว่า สามปีที่วินเทอร์ต้องทุกข์ระทมกับการโลกที่มองไม่เห็น แต่เขาไม่ได้รู้สึกทรมานมากขนาดนั้น เพราะอย่างน้อยตอนนี้เขาก็รับรู้ว่าว

บทที่ 29อีเมลทุกฉบับ หลังจากย้ายมาอยู่ที่ออสเตรเลีย ชีวิตทุกอย่างของวารินดาก็เปลี่ยนไป แม้จะเหนื่อยกับการปรับตัวในสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ ยอมรับว่ามันทำให้เธอเหนื่อยมากกว่าเดิมถึงสองเท่า แต่เพราะมีเจ้าตัวเล็กที่คอยให้กำลังใจเธอในทุก ๆ วันทำให้วารินดาที่เมื่อก่อนเป็นเพียงเด็กเสิร์ฟสามารถผันตัวเองมาเป็นผู้จัดการร้านอาหารได้แล้ว “มัม...” มือน้อย ๆ ของ ‘เวกัส’ ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอกำลังใช้มือป้อม ๆ จับที่ขากางเกงของวารินดา เพื่อเรียกความสนใจของแม่ “ว่ายังไงเว...” ที่เธอตั้งชื่อนี้เพราะนึกถึงความดีของผู้ชายคนนั้น คนที่ดูแลเธอที่บ้านสวนหลังนั้น แม้จะไม่เคยเห็นหน้าว่าเขาเป็นอย่างไร แต่ก็ระลึกถึงความดีที่เขาเคยมีให้ และได้แต่ภาวนาให้เขาสุขสมหวังกับความรักที่เขารอคอยเสียที เพราะเธอไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บปวดเหมือนกับเธออีกแล้ว “มัม...วันนี้เวอยากกินอาหารไทย” เสียงเล็ก ๆ ของลูกชายที่มีหน้าตาถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อทุกกระเบียดนิ้ว ทำให้เธอนึกเขาทุกวัน และร้องไห้ทุกวัน ช่วงแรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ เธอซึมไปสักพักจนพ่อมาเตือนสติเนื่องจากตอนนั้นเธอ