All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 271 - Chapter 280

ภาพดอกไม้ที่เขาถ่ายเองกับมือ แม้มันจะทุลักทุเลเขาก็จะเดินไปถ่ายรูปที่สวนทุกวัน ทั้งจับ ๆ คลำ ๆ ไปมา ทั้ง ๆ ที่เขาสามารถเรียกคนอื่นมาช่วยถ่ายได้ แต่ก็เลือกที่จะทำเอง เพื่อจะได้สัมผัสว่าดอกไหนออกดอกบานสะพรั่งสวยแล้วบ้าง เขาอยากเลือกดอกไม้ที่สวยที่สุดถ่ายส่งไปให้เธอ - พี่คิดถึงวารินจังครับ คิดถึงมาก อยากเจอวารินที่สุด แต่พี่คงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว พี่ไม่ขอให้วารินกลับมารักพี่ แต่อย่างน้อยขอให้เลิกเกลียดพี่ได้ไหมครับ สักนิดก็ยังดี - ข้อความเป็นพันข้อความที่ถูกไปทุกวัน วันแล้ววันเล่าที่วารินดาไม่เคยเปิดอ่านมันเลย แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้ แม้ตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้เขาก็จะทำแบบนี้ทุกวัน ถึงเธอจะไม่เคยเห็นค่ามันเลยก็ตาม เพราะวินเทอร์อยากจะทำทุก ๆ วันเพราะอย่างน้อยมันก็ลดความรู้สึกผิดในใจของเขาลงได้บ้าง เขาส่งข้อความแบบนี้ตั้งแต่เธอย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้ว - ตอนนี้วารินเป็นยังไงบ้างครับ ปรับตัวสำหรับการอยู่ที่นั่นได้ไหม ถ้ามีอะไรบอกพี่ได้นะ เงินที่พี่เคยให้ วารินเอาไปใช้เลยนะครับ พี่ไม่เอาคืน พี่ไม่อยากให้วารินต้องลำบาก - ทุกวันนี้เขา

มือน้อย ๆ ทำการกดคลิกเลือกอีเมลสักฉบับขึ้นมาเปิดอ่าน และสิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจ คือข้อความที่ถูกส่งมาจากอีเมลของวินเทอร์ มีข้อความและภาพดอกทิวลิปที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ในนั้น - เป็นอีเมลฉบับที่ 1060 แล้วที่พี่ส่งหาวาริน ไม่รู้ว่าตอนนี้วารินเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมครับ แต่พี่จะบอกว่าวันนี้พี่ยังรอวารินนะครับ รอให้วารินให้อภัยให้พี่ พี่ไม่ขอร้องให้วารินกลับมารักพี่เหมือนเดิม แต่ขอให้ความรู้สึกของเรามันไม่ใช่ความเกลียดได้ไหม พี่รู้ว่าที่ผ่านมาพี่เลวมาก มากเกินกว่าที่วารินจะรับไหว แต่อยากจะบอกว่าพี่ยังรักวาริน รักเหมือนเดิมตั้งแต่วันเรกที่เรารู้จักกัน พี่รักผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นที่เดินตามพ่อเข้าหน่วยทุกวัน จนพี่อยากรู้จัก อยากคุยด้วย ทุกครั้งที่พี่อยู่กับวาริน พี่มีความสุขมาก ๆ มากจนอยากจะถนอมวารินเอาไว้ แต่สุดท้ายกลับเป็นพี่เองที่ทำลายทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง แม้พี่จะเป็นความสุขให้กับวารินไม่ได้แล้ว แต่หลังจากนี้พี่ขอให้วารินมีครอบครัวที่น่ารัก มีบ้านสวย ๆ มีสวนดอกทิวลิปเยอะ ๆ และมีลูก ๆ ที่อยู่เป็นกำลังใจให้วารินในทุก ๆ วันนะครับ -น้ำตาของวารินดาหยดแหมะเมื่ออ่านข้อความจบ

บทที่ 31ทนไม่ไหวหลังจากที่กลับมาอยู่เมืองไทยวารินดาก็เริ่มจะทำธุรกิจ เพราะอย่างน้อยเธอจะได้มีรายได้เพื่อส่งเสียลูกชายได้เรียนโรงเรียนดี ๆ หญิงสาวนั่งหาไอเดียอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อจะดูว่าเปิดร้านอะไรดี เพราะเธอมีทุนก้อนหนึ่งจากการทำงานมาตลอดสามปีติ๊ด!!และนี่เป็นอีกวันที่ได้รับอีเมลจากวินเทอร์ เธอพยายามที่จะไม่เข้าไปอ่าน ไม่เปิดดูเพราะไม่อยากให้ตัวเองต้องใจอ่อนกับเขา แต่พอเจอส่งอีเมลทุกวันเธอก็อดใจที่อ่านบางฉบับไม่ได้ - วันนี้พี่ไม่รู้จะเขียนอะไรดี แต่พี่จะมาเล่าว่าเมื่อหลายวันก่อนพี่เจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งน่ารักมาก ๆ เลยนะ เพียงแค่ได้ยินเสียงพี่ก็รู้แล้วว่าเขาต้องเป็นเด็กฉลาดมาก ๆ จนพี่อดเอ็นดูไม่ได้ ตอนนี้วารินเป็นยังไงบ้างครับ มีคนรักหรือยัง หรือคิดอยากจะสร้างความครอบครัวกับใครไหม ถ้าวารินมีลูกจะต้องน่ารักเหมือนเด็กที่พี่เจอแน่ ๆ – ข้อความที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่มันกลับทำให้น้ำตาของวารินดาไหลออกมาไม่ขาดสาย เขาจะมาพูดเรื่องราวทุกอย่างตอนนี้ทำไม ตอนที่มันสายไปแล้ว เพราะเธอเองไม่ได้อยากได้ความรักจากเขาอีกแล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไมที่เธอไม่อยากจะมีรักครั้งใหม่เหมือนกัน

คำพูดของผู้เป็นพ่อราวกับสายฟ้าที่มาฟาดเข้ากลางหัวของวารินดา เพราะมันคือเรื่องที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน และไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริงด้วยซ้ำ “พ่อล้อหนูเล่นใช่ไหม...” “ไม่...สิ่งที่พ่อพูดคือเรื่องจริง ตลอดสามปีที่ผ่านมาวินเทอร์บอกว่าไม่ให้พ่อบอกลูกว่าเจ้าของกระจกตาที่แท้จริงเป็นใคร เพราะกลัวลูกจะไม่รับมันไว้” “ไม่จริง ๆ พ่อกำลังอยากให้หนูกลับไปหาเขาใช่ไหม หนูไม่เชื่อพ่อหรอกนะ” วารินดาส่ายหน้าไปมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาจนเธอรู้สึกเจ็บหน้าอกเหลือเกิน “มันคือเรื่องจริงวาริน พ่อขอโทษที่ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับลูก เพราะวินเทอร์ขอเอาไว้” วารินดามองพ่อด้วยดวงตาที่แดงก่ำ จากนั้นเธอรีบลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งขึ้นไปยันชั้นสองของบ้าน แล้วเปิดดูข้อความที่เธอเคยอ่านผ่าน ๆ ของเขา - อีเมลฉบับที่ 1 โลกของวารินสดใสขึ้นแล้วใช่ไหมครับ พี่ดีใจด้วยนะครับที่วารินกลับมามองเห็นอีกครั้ง ถ้าเลือกอะไรสักอย่างบนโลกนี้ได้ พี่อยากให้วารินมองเห็นมากที่สุด พี่ขอโทษสำหรับการกระทำของตัวเองที่ผ่านมา และพี่จะบอกขอโทษวาริ

บทที่ 32อย่าทำเพราะสงสารกัน ร่างเล็กของวารินดาเดินขึ้นไปยันชั้นสองของบ้าน ซึ่งเธอจำได้หมดว่าห้องนอนเขาอยู่ที่ไหน หญิงสาวไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไป และเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องซึ่งเธอไม่ได้เคาะประตูเพราะอยากมาเห็นกับตาว่าสิ่งที่เธอรับรู้มันจริงเท็จแค่ไหน ผัวะ!! “แม่เหรอครับ...จะมาตามวินไปกินข้าวเหรอ” มือหนาควานหาไม้เท้าที่วางอยู่ข้างเตียง ซึ่งตอนนี้เขาไม่ได้สวมแว่นตาแต่อย่างใด ทำให้วารินดาได้เห็นเต็มสองตาว่าเขามองไม่เห็นจริง ๆ กึก!! เสียงไม้เท้าที่กระทบพื้นเมื่อร่างใหญ่ของวินเทอร์ลุกขึ้นเดินแล้วใช้ไม้เท้าตวัดไปมา ซึ่งวารินดาได้แต่มองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “แม่หรือเปล่าครับ ทำไมเงียบ ๆ หรือวาวาเหรอ มาตามพี่เหรอ...” วินเทอร์เดินมาที่ร่างบอบบางของวารินดา ก่อนที่ร่างใหญ่ของเขาจะเดินชนกับวารินดาเบา ๆ จนเธอเซเกือบล้มเพราะไม่ทันได้ระวัง กระทั่งมือใหญ่ของวินเทอร์คว้าเอวบอบบางเอาไว้ได้ทัน “ไม่ใช่แม่กับวาวา ใครครับ” เพราะมองไม่เห็นชายหนุ่มก็ได้แต่ถามคนตรงหน้า เพราะทั้งกลิ่นกายและสัมผัสที่ไม่เหมือน