All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 281 - Chapter 290

“พี่ยอมแล้ว...ขอได้ไหมขอพี่ได้ยินเสียงลูกได้กอดลูกได้ไหม” ความลับที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน แต่ตอนนี้มันเหมือนข่าวดีที่สุดในชีวิต ‘เวกัส’ ชื่อเดียวกับที่เขาเคยหลอกวารินดาว่าตัวเองชื่อนี้ และชื่อเดียวกับเด็กผู้ชายคนนั้นที่ช่วยเหลือเขาในวันนั้น วารินดามองหน้าของวินเทอร์ ก่อนที่เธอจะลงไปตามลูกชายให้ขึ้นมาข้างบน ซึ่งเวกัสก็ทำหน้างง ๆ ไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่จะทำอะไร “มัมจะพาเวไปไหนฮับ” ลูกชายตัวน้อยเงยหน้ามองแม่ของตัวเองอย่างสงสัย “พาลูกไปหาใครบางคน” “ใครฮับ” วารินดาเดินไปเปิดประตูห้องนอนของวินเทอร์ ซึ่งตอนนี้ชายหนุ่มนั่งรออยู่แล้ว เขารู้สึกตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้เจอเจ้าตัวน้อยที่เป็นสายเลือดของเขา “คุณลุง...คุณลุงคนนั้นจริง ๆ ด้วย” เสียงที่คุ้นหูทำให้วินเทอร์ถึงกับน้ำตาแตก เวกัสที่วารินดาพูด กับเวกัสที่เขาเจอเมื่อหลายวันก่อนคือคนคนเดียวกัน “เวกัสเหรอ...” “ฮับ...คุณลุงจำผมได้เหรอฮับ” เวกัสเดินยืนตรงหน้าของวินเทอร์พร้อมมองชายหนุ่มแล้วยิ้มออกมา “จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได

“มัมครับ...เวชอบแบบนี้ เรานอนด้วยกันสามคนแบบนี้ทุกวันได้ไหมฮับ” เวกัสบอกด้วยเสียงแผ่วเบาจนวารินดาใจเต้นแรง เพราะเธอรู้ว่าลูกชายโหยหาครอบครัวที่อบอุ่นมากแค่ไหน “เว...” “เวรักมัมรักแด๊ดนะฮับ รักมาก ๆ เลย” ว่าจบลูกชายก็ผล็อยหลับไปเพราะวินเทอร์ใช้มือใหญ่ของตัวเองตบก้นลูกชายเพื่อกล่อมเบา ๆ วินเทอร์หลับตาลง หัวใจของคนเป็นพ่อเต้นแรง สัมผัสที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้สัมผัสมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง“แด๊ดรักเวนะครับ รักมาก ๆ เลย”วารินดาอมยิ้มออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่วินเทอร์บอกกับลูกชาย ตอนนี้เธอไม่ต้องการอะไร ขอเพียงวินเทอร์รักลูกของเขามาก ๆ ก็พอแล้ว “พี่รักวารินนะครับ...” คำบอกรักของชายหนุ่มทำให้วารินดาที่ตะแคงข้างมองลูกต้องเงยหน้ามองคนตัวโตที่บอกเธอ “คุณวินเทอร์...” “มันจะมีโอกาสไหมครับ ที่เราสามคนจะได้อยู่ด้วยกัน ทำหน้าที่พ่อแม่และคนรัก” จนตอนนี้เขายังไม่เคยได้ยินคำว่ารักออกมาจากปากของเธอเลย เขาไม่รู้แล้วว่าที่เธอทำทุกวันนี้เพียงเพราะลูกหรือใจของเธออยากทำด้วยกันแน่ “ฉัน...” “พี่ไม่รู้ว

“ขอดูดนมด้วยนะครับ อยากกินนมเหมือนเว” ปลายลิ้นหนาแลบออกมา พร้อมกับเลียไปที่ยอดอกสีหวานของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทันที “อื้อ...พี่วิน” “ชู่...อย่าเสียงดังสิวาริน เดี๋ยวลูกตื่นนะครับ” เขาบอกคนตัวเล็กที่เริ่มครางเสียงดัง จนเขาต้องปราม เพราะไม่อยากให้เวกัสมาขัดความสุขของพ่อกับแม่ในตอนนี้ เสียงดูดและเลียของวินเทอร์ดังเข้ามาในโสตประสาทของวารินดา จนเธอเนื้อตัวอ่อนยวบให้เขาทั้งจับทั้งคลึงแบบไม่เกี่ยงงอน “อื้อ...อ๊า” มือน้อย ๆ จับที่ไหล่กว้างเมื่อชายหนุ่มยังคงเล้าโลมร่างกายของเธอจนเดือดพล่านไม่ต่างจากไฟเลยตอนนี้ “แฉะหรือยังครับที่รัก” “ไม่ไหวแล้วค่ะพี่วิน ช่วยวารินหน่อยได้ไหม” เธอปรือตามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างหลงใหล ขนาดเขามองไม่เห็นยังมีเสน่ห์มากขนาดนี้ “พี่ยังเล้าโลมไม่เสร็จเลยนะครับ” “ไม่เอาแล้ว อยากแล้ว” เธอบอกอย่างเรียกร้องเมื่อวินเทอร์ยังคงลีลาไม่ทำให้เธอสุขสมสักที “ทำไมใจร้อนจัง...งั้นบอกพี่มาก่อนว่าเคยช่วยตัวเองตอนที่เราห่างกันไหม”เขากระซิบถามข้างใบหูเล็ก จนวา

บทที่ 34การมองเห็นครั้งนี้เพื่อครอบครัว และแล้วก็ถึงวันที่วินเทอร์จะเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตา และเขาตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้มองเห็นอีกครั้ง เพราะเขาอยากเห็นหน้าลูกเมียของตัวเองจะแย่แล้ว “แม่ครับ...วารินกับเวกัสยังไม่มาเหรอครับ” “เห็นบอกว่าจะมาสาย ๆ นะ”วารินดาส่งข้อความมาบอกไอลดาและวิคเตอร์ว่าจะมาถึงโรงพยาบาลสาย ๆ เพราะต้องไปจัดการธุระบางอย่างก่อน ซึ่งผู้ใหญ่ทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะถึงอย่างไรวันนี้วินเทอร์ก็ต้องเข้ารับการผ่าตัดอยู่แล้ว “เหรอครับ...ถ้าผมตื่นมา ผมอยากเห็นหน้าวารินกับเวกัสเป็นคนแรก ๆ ถ้าเธอมาแม่ช่วยบอกเธอให้ผมด้วยนะครับ” ที่เขายอมตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัด เพราะอยากจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับลูกและเมีย เพราะพวกเขาทั้งสองเหมือนกำลังใจที่ดีที่สุดของเขา “ได้สิลูก...” “พี่...ไปกันเถอะ หมอพร้อมแล้ว” ไคเลอร์เดินมาตามพี่ชายให้ไปเข้าห้องผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตา และโชคดีเหลือเกินที่กระจกตาคู่ใหม่สามารถเข้ากับเนื้อเยื่อของวินเทอร์ได้ดี และการผ่าตัดจะต้องดำเนินลุล่วงไปอย่างดีที่สุด “อืม...” วินเท

“จริง ๆ ผมจะเข้ามาบอกพี่ตั้งนานแล้ว แต่เห็นรักษาตาอยู่เลยไม่อยากให้พี่ต้องห่างหมอ แต่ตอนนี้พี่หายแล้วผมเลยต้องมาพูด แค่เมียหายก็ไปตามสิ ไม่กลับก็ฉุดมาเลยจะไปยากอะไร” ขุนศึกส่ายหน้าไปมากับความขี้ขลาดของพี่ชาย ทั้ง ๆ ที่วารินดาไม่ได้ไปไหนไกลด้วยซ้ำ “ศึก...” “ถ้ายังรักกันจะกลัวอะไร พี่รักเธอ เธอรักพี่ มันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะแยกความรักของพี่ได้อีกแล้ว ถ้าพี่อยากได้ความรักกลับคืนพี่ต้องสู้นะ อย่ายอมแพ้อะไรง่าย ๆ เลย อุปสรรคเดียวของพี่คือใจของพี่กับวารินต่างหาก ถ้าไม่เข้มแข็งพี่จะได้รักกลับมาไหม” ขุนศึกแนะนำพี่ชายเพราะไม่อยากให้วินเทอร์ต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว หลังจากที่ต้องตาบอดนานนับปี และเมื่อกลับมารู้ว่าตัวเองมีลูก เมียดันหอบลูกหนีไปอีกรอบ “ขอบใจนายมากนะศึก” “ไม่ต้องขอบใจหรอก ผมแค่ไม่อยากเห็นใครทุกข์อีกแล้วพี่ เรื่องของผมยังเข็ดจนวันตาย ทุกวันนี้ยังไม่กล้าขัดใจเคทธีเลยด้วยซ้ำ เพราะอยากชดเชยเวลาที่ผ่านมาให้กับเธอและลูก พี่เองก็เหมือนกันนะอย่ายอมแพ้เลย อะไรที่เป็นของเรา มันอาจจะเป็นของเราจริง แต่ถ้าเราไม่พยายามอะไรเลย มันก็หลุดมือ