All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 291 - Chapter 300

บทที่ 35อย่าหนีไปไหนอีกได้ไหม วารินดารีบวิ่งออกมานอกบ้านพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก การกระทำของสองพ่อลูกมันทำให้หัวใจสาวรู้สึกสั่นไหวอย่างรุนแรง ดวงตาที่เวกัสใช้มองพ่อของเขาเมื่อครู่มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดอีกแล้วที่กำลังพรากพ่อพรากลูกแบบนี้ “อย่าวิ่งแบบนั้นวาริน!!” วินเทอร์ตะโกนออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นว่าวารินดากำลังวิ่งด้วยความเร็ว จนเขาทนไม่ไหววิ่งตามเธออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คว้าเอวบอบบางเอาไว้ก่อนที่เธอจะหนีเขาไปอีก “ปล่อยนะ มาจับเอวฉันไว้ทำไม” “คิดจะหนีพี่อีกแล้วสินะ ไม่เหนื่อยหรือไง มันกี่ครั้งแล้ววาริน แล้วนี่วิ่งทำไม ถ้าเป็นอันตรายขึ้นมาจะทำยังไง!!” วินเทอร์จับไหล่บอบบางของวารินดาให้หันมามองหน้าของเขาอีกครั้ง และก็เห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ นิ้วโป้งของวินเทอร์ยกขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาที่ขอบตาของวารินดาออก เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของเธออีกแล้ว “ร้องไห้ทำไม...พี่ไม่ชอบให้วารินร้องไห้เลยรู้ไหม” “เมื่อก่อนก็ชอบทำให้วารินร้องไม่ใช่เหรอ” เธอบอกเขาเมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เขาทำร้ายเธอ “พี่ขอโทษ ทุก

“ทีตอนมึงแต่งงานยังชมเคทธีไม่ขาดปากไม่ใช่หรือไง อันนี้เมียกู กูจะมองตาค้างไม่ได้เลยหรือไง” วินเทอร์พูดแค่นั้นก็เดินไปรับวารินดา พร้อมกับจับมือของเธอมากุมเอาไว้ “วันนี้สวยจังเลยครับเมียพี่” “พี่วิน...ก็หล่อเหมือนกัน” “ไม่อยากเข้าพิธีแล้วได้ไหม อยากเข้าหอเลย” จมูกคม ๆ ของวินเทอร์แนบลงไปที่พวงแก้มเนียนนุ่มของวารินดา กลิ่นกายหอม ๆ ของเธอทำเอาเขาอดใจแทบไม่ไหว “พี่วิน...อย่าสิ” “ตัวหอมจัง...ทำไมยิ่งเป็นคุณแม่ยิ่งตัวหอมแบบนี้ครับ แบบนี้ไม่ให้พี่ทั้งรักทั้งหลงได้ยัง” ตอนนี้ต่อให้วารินดากำลังท้องอยู่ แต่วินเทอร์กลับไม่เคยปล่อยให้หญิงสาวได้นอนหลับปกติ ๆ สักวันเดียว เพราะทุกคืนเขาเรียกเสียงครวญครางจากเธอตลอดเลย “ทะลึ่ง...” “รักเมียจัง...จริง ๆ พี่น่าจะขอวารินแต่งงานตั้งแต่เรียนจบเลยนะ ไม่น่าปล่อยให้เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นมาเลย” “ใครจะรู้อนาคตล่ะคะ” “นั่นสิ ขอโทษนะครับ ตอนนี้พี่สำนึกผิดทุกอย่าง ได้โปรดให้อภัยพี่ด้วยนะครับ” “ค่ะ...ถ้าวารินไม่รักพี่วินแล้วจะให้ไปรักใครคะ” หญิงสาวมอ

ปลายลิ้นยาวกระดกขึ้นลงในสัมผัสกับปุ่มกระสันที่แข็งเป็นไตสู้กับลิ้นหนาที่กำลังขยับพลิ้วไหวจนคนตัวเล็กร้องออกมาแทบขาดใจ “อื้อ...พี่วินอย่าแกล้งวาริน” มือน้อยจับที่กลุ่มผมหนานุ่มของชายหนุ่ม จากนั้นเธอก็รั้งขึ้นลงตามจังหวะความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นกับร่างกายสาว “หวานจัง” มาเฟียหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากซอกขาของเมียรัก และถ้าให้เขาหยุดความต้องการตอนนี้ให้เขาตายไปดีซะดีกว่า “พี่วิน...แกล้งวารินตลอดเลย” เธอมองเขาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน “ไม่ชอบเหรอครับ วันนี้พี่จะช่วยต่อแขนต่อขาลูก รับรองลูกของเราต้องแข็งแรงมากแน่ ๆ เลย พี่ตั้งใจตอกเน้น ๆ เพื่อให้ลูกของเรามาเกิด และสุดท้ายก็สำเร็จ” เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่สัมพันธ์กับวารินดาครั้งที่ยังไม่ได้รักษาดวงตาว่า อย่างไรเขาก็จะได้เจ้าตัวน้อย ความอัดอั้นที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยมาตลอดสามปีมันทำให้เชื้อพันธุ์ของเขาแข็งแรงมากจนสามารถติดลูกได้ไวมากขึ้น “คนเจ้าเล่ห์” “แล้วรักไหม” “ไม่รักได้ไหม” “ไม่ได้หรอก พี่ขอสั่งห้ามว่าวารินห้ามเลิกรักพี่ เพราะถ้าวารินจะเลิก พี่ก็จะ

วารินดาบอกอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองไม่เคยอยากเป็นสายลับ ไม่เคยอยากเป็นตำรวจ แต่กลับโดนพ่อบังคับให้ทำ เธอเข้าใจดีว่าการโดนบังคับมันเป็นยังไง“ครับ...ถ้าลูกโตขึ้นไป พี่จะไม่บังคับลูก พี่จะให้ลูกเลือกทำในสิ่งที่เขาต้องการครับ” วินเทอร์บอกอย่างเข้าใจวารินดาว่า เธอคงไม่อยากให้ลูก ๆ มาอยู่ในวงการมาเฟียเหมือนกับเขา เพราะบางครั้งชีวิตมันเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย และตอนนี้เขาก็เริ่มวางมือหลาย ๆ อย่างเพื่อที่เขาจะได้อยู่กับเธอแบบนี้ไปนาน ๆ เพราะตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นครอบครัวและคนที่รักต่างหาก“วารินรักพี่วินนะคะ วารินอยากให้พี่วินกับลูก อยู่กับวารินไปนาน ๆ ไม่อยากให้พี่ต้องบาดเจ็บ หรือเสี่ยงอันตรายอีกแล้ว” มือน้อย ๆ ยกขึ้นกุมที่ข้างแก้มของสามี“ครับ...ต่อไปนี้อะไรที่เสี่ยงพี่จะไม่ทำอีกแล้ว พี่เองก็อยากอยู่กับวาริน อยากอยู่กับลูกแบบนี้ไปนาน ๆ” วินเทอร์พูดจบเขาก็แนบใบหน้าของตัวเองเข้ากับหน้าท้องนูน ๆ ของวารินดา จนได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจของลูกน้อยที่อยู่ในท้องของเธอ“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ทำเพื่อวาริน วารินเองรักพี่วิน รักมากจนไม่อยากจะต้องสูญเสียพี่ไป”“ครับ พ

ดวงตากลมโตมองเอ็นร้อนของวินเทอร์ที่ผงาดขึ้นมาชี้หน้าของเธอ ทำเอาหญิงสาวถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่วินเทอร์จะจับความแข็งกร้าวของตัวเองสัมผัสที่แก้มเนียนนุ่มของวารินดา“มาดามของผัว เลียให้ผัวหน่อยครับ” ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเมื่อวารินดาจับหมับเข้าที่ความร้อนผ่าวของเขาด้วยมือเล็ก ๆ ของเธอ เพียงแค่มือเขาก็ครางกระหึ่มในลำคอด้วยความเสียวซ่านแล้ว“อ๊า...”“อะไรกันคะพี่วิน วารินแค่จับเองนะ” เธอยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย เมื่อเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของสามี“ก็มือวารินนุ่มครับ นุ่มมาก” มือทั้งสองข้างของวินเทอร์จับที่พนักวางแขนแน่น เมื่อมือน้อย ๆ เริ่มทำการชักรูดขึ้นลงตามจังหวะ จนเขาร้องครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ซี้ด...”“ร้องครางแล้วเหรอ”“เสียวจังครับที่รัก”“แล้วแบบนี้เสียวไหมคะ” วารินดาไม่รอช้าที่จะใช้ปากเล็ก ๆ ของตัวเองขบเม้มที่ปลายยอดของความแข็งแรง จนวินเทอร์กำพนักพิงแขนแน่นวารินดาช้อนสายตามองสามีที่กำลังนั่งตัวเกร็งด้วยความชอบใจ ยิ่งเห็นเขาทรมานเธอยิ่งชอบ ปากเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไล้เล็มความแข็งร้อนของวินเทอร์เบา ๆ เพื่อเป็นการกระตุ้นความต้องการของชายหนุ่มให้ลุกโชนมากกว่าเดิม“วะ...วาริน”