LOGINShare
บทที่12
Last Updated:
2025-11-12 21:04:44noopear : ฮัลโหลสาว หายเงียบเลยนะ
pp.prao : ไม่ได้หายสักหน่อย กว่าฉันจะเคลีย์งานบ้านเสร็จก็เกือบเย็น ใครจะไปคิดว่าห้องหนึ่งร้อยตารางเมตรจะทำเอาหมดแรงได้ขนาดนี้ กว่าจะได้นั่งพักจับโทรศัพท์ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว pp.prao : แกนั่นแหละ มีแฟนแล้วหายเงียบ noopear : ใครมีแฟน ฉันโสดจ๊ะ pp.prao : แล้วคุณที่หนึ่งหล่ะ คุณที่หนึ่งที่ฉันหมายถึงก็คือ เฟิร์ส เพื่อนสนิทของพาลันนั่นแหละ noopear : 🙄 noopear : ว่าแต่แกเถอะ จีบว่าที่แฟนไปถึงไหนแล้ว pp.prao : ไม่ถึงไหนแค่อยู่ด้วยกัน noopear : ห๊ะ! noopear : ฉันอ่านผิด หรือ แกพิมพ์ผิด ฉันไม่ปล่อยให้เพื่อนรักสงสัยนานรีบกดปุ่มโทรออกไปอัพเดตเรื่องราวของฉันกับเขาให้เพื่อนฟัง ก่อนจะวิ่งเข้าห้องนอนและล็อคประตูไม่ให้คนตัวโตที่กำลังนั่งดูหนังอยู่เข้ามาแอบฟังได้ ขืนเขาได้ยิน ฉันคงต้องแทรกแผ่นดินหนีแน่ "พริบพราวของเรา ร้ายไม่เบาเลยนะ" ทันทีที่ฉันเล่าจบ ยัยแพรนวลก็เอ่ยปากแซวไม่ขาด ใช่...ฉันร้าย แต่เขาหน่ะร้ายกว่าหลายเท่า "พอๆๆ เรื่องของฉันจบแล้ว อยากฟังเรื่องของแกบ้าง" "เริ่มใจอ่อนบ้างรึยัง" ก็เพราะว่าเพื่อนของฉันคนนี้กำลังโดนแฟนเก่าตามจีบอยู่ยังไงละ แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นายเฟิร์สนั่นแหละ "ขอกดข้ามเรื่องฉันไปเลยได้มั้ย" ฉันไม่ได้เซ้าซี้ถามเพื่อนต่อ เพราะฟังจากน้ำเสียงแล้วรู้สึกได้ว่ายัยแพรยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ เอาไว้นางพร้อมเมื่อไหร่ ฉันต้องเป็นคนแรกที่เพื่อนเล่าให้ฟังแน่ เราสองคนเม้าท์กันต่ออยู่พักใหญ่ตามประสาผู้หญิง เพราะบางเรื่องก็ไม่สามารถคุยที่มหาวิทยาลัยได้ อย่างเรื่องของฉันกับว่าที่คู่หมั้นเป็นต้น เคยได้ยินไหมที่เขาบอกว่า... หน้าต่างมีหูประตูมีช่องหน่ะ แล้วยิ่งหนุ่มฮออตอย่างพาลันด้วยแล้ว ถ้าบรรดาสาวๆ ของเขาได้ยิน มีหวังฉันคงถูกดักหาเรื่องทุกวันแน่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก "แก แค่นี้ก่อนนะ ว่าที่คู่หมั้นมา" "เห็นผู้ดีกว่าเพื่อน" "แน่นอนสิ วางก่อนนะ บาย" ถ้าให้ฉันเดาตอนนี้คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง คงกำลังทำหน้าหงิกเหมือนยักษ์อยู่แน่ ฉันจึงไม่รอช้ารีบวิ่งไปเปิดประตูให้เขาพร้อมกับฉีกยิ้มหวานอีกหนึ่งเครื่องมือที่ฉันชอบใช้มัดใจเขา ได้ผลบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้... "จะออกไปข้างนอก" แล้วฉันก็ทายถูก เพราะคุณว่าที่คู่หมั้นยืนกอดอกคิ้วผูกเป็นปมแน่น จนฉันแทบอยากจะยื่นมือไปช่วยคลายปมให้ "ไปไหนอะ" "สนามแข่ง" "หรอ" พอได้ยินว่าต้องอยู่ห้องคนเดียว ไม่ชินเลยสักนิด ทั้งที่เมื่อก่อนก็อยู่คนเดียวได้นี่นา "เปลี่ยนกางเกงดิ" ฉันก้มมองกางเกงตัวเองตามสายตาของเขาอย่างงุนงง แค่กางเกงผ้าขาสั้น ต้องมองขนาดนี้เลย "จะให้ฉันไปด้วยหรอ" แต่ถึงอย่างนั้น ปากอวบอิ่มก็ยิ้มกว้างอีกครั้ง เพราะคิดว่าเขาจะพาไปเปิดตัว เอ้ย! เปิดหูเปิดตา "ไม่ ลงไปกินข้าว" โห! หน้าแตกดังเพล้งเลยอะ แต่เขาน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย พาฉันไปกินข้าวก่อนด้วย พริบพราวโดนเขาตกอีกแล้วสินะ... "สองนาทีค่ะที่รัก" เขาน่าจะพาลงไปกินข้าวข้างๆ คอนโดนี่แหละมั้ง เพราะงั้นเปลี่ยนจากกางเกงขาสั้นเป็นกางเกงช้างสีชมพูสบายๆ แล้วกัน และทันทีที่ฉันเปิดประตูออกมา สิ่งแรกที่คนตัวโตโฟกัสก็คือกางเกงที่ฉันใส่ ก่อนที่เขาจะเดินนำไปหยิบหมวกกันน็อคและกุญแจบิ๊กไบค์คู่ใจ แล้วพากันไปกดลิฟต์ลงไปร้านข้าว "นายกินอะไรอะ" "กะเพราหมูกรอบ" "ไข่ดาวด้วยมั้ย" "ไข่เจียว" "โอเค" ฉันเขียนเมนูข้าวตามสั่งของเราสองคนลงบนกระดาษ ของฉันก็ลอกเขานี่แหละ ง่ายๆ ไม่เรื่องมาก คุณลุงเจ้าของร้านจะได้ผัดทีเดียวไม่ต้องรอนาน หลายวันที่ฉันได้อยู่กับเขา มากพอที่จะทำให้ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนไม่เลือกมากเรื่องการกินเลยสักนิด กินอะไรก็ได้ แค่ไม่เผ็ดจนเกินไปและไม่ค่อยกินขนมจุกจิก สิ่งนี้ที่เขาต่างจากฉัน บ่อยครั้งที่เราสองคนจะเลือกสั่งเมนูเดียวกัน เพราะเขาบอกว่ากลัวฉันแย่งเขากิน "แล้วนายจะกลับกี่โมง" "ดึก" "ดึกคือกี่โมง?" ฉันจะได้รู้ว่าควรดูซีรีย์รอนอนพร้อมเขาดีหรือเปล่า "เที่ยงคืน" "โห ดึกเกินไป" คราวที่แล้ว ที่ฉันไปดูเฟิร์สแข่ง แค่สองทุ่มเองนี่นา "แล้ว?" "สี่ทุ่มพอ" สี่ทุ่มก็ดึกมากแล้วนะ "ฉันต้องทำตาม?" "แน่นอนสิ คำสั่งว่าที่คู่หมั้นนะ" "เป็นเมียก่อน ค่อยมาสั่ง" โห เมียเลยเหรอ แรงมาก...ก็รอนายใจอ่อนอยู่นั่นแหละ เขาก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่สนใจกัน ปล่อยให้ฉันนั่งแก้มแดงพร้อมหัวใจดังโครมครามไปกับคำพูดของเขา ก่อนจะรีบดึงสติตัวเองกลับมาตักข้าวกินเงียบๆ "นาย หมูกรอบของฉันนะ" แต่เผลอแป็บเดียวส้อมของคนตรงข้ามก็ยื่นมาจิ้มหมูกรอบที่ฉันตั้งใจเก็บไว้กินทีหลังเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หน้าตาเฉย ทำไมนิสัยไม่ดีอย่างนี้นะ "ของฉันหมด" "หมดก็กินไข่เจียวไปสิ นั่นหน่ะ" "จะกินหมูกรอบ" ตากลมโตมองคนขี้แกล้งตาขวาง ที่เขากลัวว่าฉันจะแย่งเขากินไม่จริงเลยสักนิด เขาต่างหากที่เป็นคนชอบแย่งของโปรดของฉัน และทุกครั้งเลยด้วย "จะไปไหน" "ซื้อขนม" หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันปล่อยให้เขาเป็นคนจ่ายเงิน เพราะอยากมาแย่งหมูกรอบแสนอร่อย ส่วนฉันก็เดินแยกมาร้านสะดวกซื้อข้างๆ เพื่อซื้อน้ำและขนมเอาไว้กินตอนดูซีรีย์สักหน่อย "อ้วน" แต่เดินมาได้ไม่กี่ก้าว คนขายาวก็ตามมากวนประสาทกันทัน "คำก็อ้วน สองคำก็เตี้ย" "แต่ก็นอนกอดทุกคืน ชิ" ฉันเอาความจริงมาเถียงสู้ด้วยความหมันไส้ ความจริงที่เขาชอบโยนความผิดหาว่าฉันนอนดิ้น เลยทำให้ฉันตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเขาทุกวัน ฉันปล่อยให้เขายืนหูแดงอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเดินหนีไปเลือกขนมและน้ำที่ตัวเองอยากกินจนเต็มตะกร้า ก็หยิบเผื่อเขาด้วยนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องมาแย่งฉันอีก
Latest chapter
อยากมีแฟนเรียนวิศวะ Special #7
"เธอขา เค้าอยากเข้าห้องน้ำ" วันที่สองที่ฉันได้ยินเสียงออดอ้อนของเขาที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เหมือนว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะเพิ่มความขี้อ้อนของเขาให้มีมากขึ้น แล้วฉันจะทำอย่างไรได้นอกจากพาตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปประคองเขาเข้าห้องน้ำ"เธอขา" "หืม""..." ตาคู่คมไล่สายตากรุ่มกริ่มมองลงไปยังกางเกงคนไข้ที่เขาใส่อยู่ ทำฉันถึงกับถลึงตาใส่ด้วยความหมันไส้ จริงอยู่ที่แขนข้างที่ใส่เฝือกคือข้างที่เขาถนัด แต่เขาอยากแกล้งให้ฉันอายมากกว่าถึงไม่ยอมช่วยเหลือตัวเองแบบนี้ แค่ดึงกางเกงลงเขาก็ไม่ยอมทำ! แต่ก็เอาเถอะ! เห็นแก่ความเจ็บป่วยของเขา และที่เขาให้ลูกน้องช่วยเตรียมเงินจำนวนหนึ่งและจองตั๋วเครื่องบินให้พี่พิชได้หลบไปอยู่ต่างประเทศสักพักตั้งแต่วันที่เขาฟื้น ฉันจะตอบแทนโดยการดูแลเขาเป็นอย่างดีก็แล้วกัน"นี่ แกล้งเหรอ" "ไม่ได้แกล้ง" ไม่ได้แกล้งอะไร ในเมื่ออะไรอะไรของเขาที่กำลังพร้อมรบอยู่ตอนนี้ บ่งบอกให้ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำตามที่ปากเขาบอก ไหนจะมุมปากที่ยกยิ้มดูเจ้าเล่ห์นั่นอีก"เค้าอยากให้เธอขาทำให้" และผู้ชายหน้ามึนอย่างเขาก็สามารถพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาได้อย่างหน้าต
อยากมีแฟนเรียนวิศวะ Special #6
หลังจากที่ผมพาเธอปรับความเข้าใจกันคืนนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมงกับความเอาแต่ใจและดื้อรั้นที่เธอแสดงออกมาจนผมแทบจะรับมือไม่ไหว เลยจัดการรวบหัวรวบหางจับเธอนอนคุยกันบนเตียงให้มันรู้เรื่องรู้ราว กว่าเธอจะยอมอ่อนลง ทำเกราะป้องกันที่เตรียมมาหมดไปถึงสองกล่องแต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ต้องเริ่มพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งเพื่อลบทุกข้อกล่าวหาที่เธอเข้าใจผิด เริ่มจากพาเธอไปเจอลิตาน้องสาวของพาลันที่เธอเจอวันที่มาคืนของให้ผม พาเธอมาที่สนามแข่งเพื่อฟังคำยืนยันจากลูกน้องที่ทำงานอยู่ที่สนาม รวมถึงแม่บ้านทำความสะอาดหรือจะเป็นแม่ครัวผมก็เรียกมาหมดให้มาช่วยยืนยันว่าผมไม่เคยรับรางวัลที่เป็นผู้หญิง นับตั้งแต่วันที่ทุกคนเจอเธอถามว่าเธอเชื่อไหม? ตอบได้เลยว่า ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้เพียงแค่เธอยอมไปไหนมาไหนกับผมบ้าง ยอมไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ยอมให้ผมไปนอนด้วยบ้าง แค่นี้ก็ถือว่าดีมากสำหรับผมแล้ว แต่จะดีกว่านี้ถ้าผมได้นอนกอดเธอทุกวัน"เธอขา เค้าหิวข้าว" อย่างวันนี้ เป็นอีกวันที่ผมได้ตามขึ้นมานอนเล่นอยู่บนห้องของเธอ ตั้งใจว่าจะชวนเธอไปหาอะไรอร่อยกินกันเย็นนี้ แต่ผมคงต้องพับแผนที่วางเอาไว้ เพราะยังไม่เห็น
อยากมีแฟนเรียนวิศวะ Special #5
ที่เธอรับปากผมคืนนั้น เธอก็ไม่ได้ผิดคำพูดแต่อย่างใด ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอรับทุกสายที่ผมโทรหา ยอมเปิดกล้องให้ผมเห็นหน้าจนผมรู้สึกแปลกใจ จนได้เห็นความแสบของเธอที่มีคือการปล่อยให้ผมพูดอยู่คนเดียว ส่วนเธอเอาแต่สนใจผู้ชายในซีรีย์ที่เธอตั้งหน้าตั้งตาดู ทำเพียงปลายตามามองเล็กน้อยบ้างเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องตอบข้อความ เพราะเธอขาของผมส่งตอบกลับมาเพียงรูปสติ๊เกอร์หลากอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าสรรหามาจากไหน โคตรน่ามันเขี้ยวแต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยจนท้อที่จะตามจีบเมียตัวเองอีกครั้ง พาตัวเองไปอยู่ทุกที่ที่เธออยู่ บ่อยครั้งที่ชวนไอ้พาลันกับไอ้พายไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะที่เธอเรียนเพียงแค่หวังจะได้นั่งกินข้าวข้างๆ กัน ถึงเธอจะพยายามแสดงออกว่าไม่รู้จักผมก็ตาม ซึ่งผมก็ไม่สน และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมชวนเพื่อนมาฝากท้องมื้อกลางวันที่โรงอาหารคณะนิเทศน์ที่เธอเรียน อาสานั่งจองโต๊ะให้เพื่อนเพราะสายตามองเห็นเธอต่อคิวซื้อข้าวอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนว่าผมนั่งจองสองโต๊ะติดกัน และเป็นเพียงสองโต๊ะที่ว่างอยู่ตอนนี้ ยังไงเธอต้องเดินมานั่งทางนี้แน่ สุดท้ายผมก็ได้นั่งข้างเธออย่างที่วางแผนเอาไว้ โดยที่ทั้ง
อยากมีแฟนเรียนวิศวะ Special #4
ในที่สุดฉันก็หาเงินมาคืนเพื่อนได้ครบในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น แต่เป็นหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านไปเร็วมากสำหรับฉัน มีลูกค้ามาจ้างฉันทุกวันล้วนแต่เป็นงานด่วนทั้งนั้นเลย จนไม่มีเวลาให้ฉันได้คิดถึงเรื่องอื่น แม้แต่กินข้าวฉันก็ยังสั่งฟาสฟู้ดส์ง่ายๆ มากินให้พออิ่มท้องเท่านั้น"ฮัลโหล คุณพริบพราว" "ว่าไงยะ คุณแพรนวล" "ไปดื่มไปแดนซ์กันป่ะ""เบาเบาพอนะ พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายงานตอนบ่ายหน่ะ""ได้สิจ๊ะสาว""โอเค เจอกัน" ในเมื่อได้เงินมามากพอ ฉันก็รีบโอนคืนในพริบพราวทันที ก่อนจะชวนนางไปเลี้ยงขอบคุณในความใจดีของนางสักหน่อย จะว่าไป...ไม่ได้ไปดื่มมาเป็นเดือนแล้วนะ ถึงเวลาคืนวงการของแพรนวลแล้วหล่ะไหนๆ คืนนี้จะกลับมารันวงการแสงสีเสียงอีกครั้ง ฉันเลยจัดเต็มเสื้อผ้าหน้าผม ก่อนจะหยิบกุญแจรถยนต์ตรงไปร้านลับที่นัดเพื่อนไว้ ขืนไปช้า มีหวังโดนยัยพริบพราวบ่นหูชาแน่ในเมื่อได้เงินมามากพอ ฉันก็รีบโอนคืนในพริบพราวทันที ก่อนจะชวนนางไปเลี้ยงขอบคุณในความใจดีของนางสักหน่อย จะว่าไป...ไม่ได้ไปดื่มมาเป็นเดือนแล้วนะ ถึงเวลาคืนวงการของแพรนวลแล้วหล่ะแล้วก็เป็นอย่างที่คิด เป็นคุณพริบพราวที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์ไรเดอร์มาถึงก่อน
อยากมีแฟนเรียนวิศวะ Special #3
ใครจะเชื่อว่าฉันอยู่กับเขามาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว บางเวลาก็ดูเหมือนเขาสนใจฉันเพราะเขาใส่ใจและดูแลฉันเป็นอย่างดี แต่บางเวลาเขาก็ดูเฉยชา นิ่งเงียบ ฉันก็เดาอารมณ์เขาไม่ถูกเหมือนกัน ลึกลึกก็แอบขอบคุณเขานะ ที่ไม่ใจร้ายและไม่เคยทำร้ายร่างกายกันเลยสักครั้ง ถือว่าตัวเองยังมีความโชคดีอยู่บ้างไม่ใช่ว่าฉันจะอยู่ฟรีกินฟรีเฉยๆ หรอก อะไรที่ฉันทำได้ฉันก็ทำสุดความสามารถเชียวหละ งานบ้านทุกอย่างไม่ว่าจะกวาดห้อง ถูพื้น ล้างจาน ล้างห้องน้ำ ฉันทำหมด เผื่อว่าเขาจะเอาเงินเดือนที่จ่ายแม่บ้านมาเป็นส่วนลดหนี้ของพี่พิชลงบ้าง และความโชคดีของฉันอีกหนึ่งเรื่องก็คือ อยู่ช่วงปิดเทอมพอดี ฉันเลยอาศัยเวลานี้ รับงานตัดต่อคลิปรีวิวสินค้าต่างๆ ให้เหล่าเน็ตไอดอล มีเพื่อนรักอย่างพริบพราวช่วยแนะนำคนรู้จักในวงการมาให้ ฉันเลยพอได้งานกับเขาบ้าง และพอมีเงินเก็บไว้ทยอยผ่อนเขาเพื่อไถ่ตัวเองให้เป็นอิสระ เผื่อถ้าเราสองคนมีใจที่ตรงกันจริงๆ ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมากถึงสถานะอันน่าสงสารของตัวเองสถานะที่ไม่มีสถานะ สถานะที่รอวันเขาเบื่อก็เท่านั้น...ส่วนพี่พิชหน่ะเหรอ หายเข้ากลีบเมฆ ไม่มีแม้แต่ข้อความท
อยากมีแฟนเรียนวิศวะ Special #2
"จะให้ฉันนอนห้องเดียวกับนายเนี่ยนะ" ทันทีที่ผมพาเธอกลับมาคอนโดได้สำเร็จ ผมก็ปล่อยให้เธอไปอาบน้ำในห้องนอนส่วนตัว ส่วนผมก็ออกมาอาบที่ห้องรับแขกและกลับเข้าไปให้ห้องนอนของตัวเอง มีเธอนั่งกอดอกทำหน้ายุ่งรออยู่บนเตียงกว้าง เธอที่ใส่ชุดนอนของผม น่ารักดีหว่ะ"แล้ว?" ผมพาตัวเองเดินไปนั่งบนเตียงฝั่งที่ตัวเองนอน ถามเธอกลับอย่างใจเย็น ดูทรงแล้ว คืนนี้คงไม่ได้นอนง่ายๆ แน่"ไม่ได้เป็นอะไรกัน จะนอนห้องเดียวกันได้ยังไง" ทำเธอต้องหมุนตัวนั่งจุมปุ๊กมองกันตาปริบๆ ให้ผมได้มองหน้าหมวยๆ ชัดๆ อีกครั้ง เมื่อชั่วโมงก่อนตอนเห็นหน้าเธอครั้งแรก ว่าน่าสนใจแล้ว พอได้มานั่งมองใกล้ๆ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยผิวใส ปากยังคงเป็นสีแดงน่าจูบอย่างนี้ ยิ่งทำให้ใจแกร่งเต้นแรงมากกว่าเดิม แต่ต้องเก็บความเสียอาการเอาไว้คนเดียวเงียบๆ"พี่ชายเธอยกเธอให้ฉันแล้ว" "เผื่อลืม" "แล้วฉันต้องอยู่แบบนี้ไปนานแค่ไหน" "ยังไม่ได้คิด" จนกว่าพี่ชายเธอจะหาเงินกับรถมาได้ หรือไม่ ก็อาจจะตลอดไปเสียงแจ้งเตือนของข้อความเรียกความสนใจให้ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู เพราะเป็นข้อความจากลูกน้องที่ส่งข้อมูลของใครบางคนมาให้ 'แพรนวล' คือ
You may also like
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก125.9K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก447.8K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI64.1K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย54.2K viewsม่ายสาวกับคนขับรถ
ฉัตรชบา/ณิสา515 viewsกลรักเตชทัต
มัญนิตา212 viewsดั่งเพลิงพิศวาส
ฟ้าดุษฎี151 viewsเมียที่คุณแสนชัง
Sun Su2.0K views
