All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 191 - Chapter 200

บทที่ 5“ดียิ่ง ข้าเลี้ยงดูบ่าวไพร่อย่างดี ข้าวสักมื้อก็ไม่เคยให้อด จ่ายค่าแรงตรงเวลาไม่เคยได้ขาด แต่กลับมาทำเช่นนี้กับลูกสาวข้า” ฮูหยินเย่สะบัดเท้าเสียจนบ่าวเฒ่าล้มหน้าคะมำ หมดสิ้นแล้วความไว้ใจที่มีต่อกันมานานหลายสิบปี“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าเชื่อว่าต้องเป็นความคิดของบ่าวพวกนั้นเป็นแน่เจ้าค่ะ แม่นมบ่นคิดถึงพี่หญิงทุกวัน เป็นห่วงนางตลอด เป็นไปไม่ได้ที่แม่นมจะทำอย่างที่พี่หญิงพูด”“ใช่เจ้าค่ะ บ่าวไม่เคยคิดเป็นอื่นเลย คุณหนูชิงลั่วเป็นบุตรสาวท่าน บ่าวจะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร”แม้สองนายบ่าวจะช่วยกันแก้ตัวอย่างไร บัดนี้ความไว้ใจของฉินม่ายก็ไม่อาจจะกลับมาได้เหมือนเดิม ซ่งเหรินเคยเป็นคนสนิทของมารดาฉินม่ายมาก่อน เมื่อมารดาเสียจึงฝากฝังบ่าวเฒ่าให้นางดูแลด้วยเป็นคนเก่าแก่รู้ใจกันแล้ว ไว้ใจให้ดูแลบุตรสาวผู้น่าเวทนา ถ้าชิงลั่วไม่พูดตนก็คงไม่รู้เลยว่าตลอดระยะเวลาสิบเจ็ดปี บุตรสาวต้องเจอกับอะไรบ้าง ถูกปิดหูปิดตาเสียสนิทเพราะคำว่าไว้ใจ“ท่านแม่เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว อย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ติดใจเอาความ”“ได้อย่างไร เจ้าต้องลำบากมากแค่ไหน ตั้งสิบเจ็ดปีเชียวนะ แม่กลับไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าใช้ชีวิต

บทที่ 6นายท่านเย่และฮูหยินเย่ต่างมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ คนเหล่านี้ทำงานดีขยันขันแข็ง แต่การยักยอกทรัพย์สิน หรือการนำเรื่องของเจ้านายไปเปิดเผยสู่คนภายนอกอย่างสนุกปาก เพียงแค่นี้ก็เพียงพอให้ไล่ออกได้แล้ว เรื่องเหล่านี้ตนนั้นไม่ติดใจทว่าบางคนก็เป็นเด็กยังเล็กนัก บางคนยังไม่รู้ความเสียด้วยซ้ำ ซึ่งทั้งสองมองว่าเด็กตัวแค่นี้ไม่น่าจะมีความคิดดังเช่นผู้ใหญ่ จะนับเป็นความผิดของเขาด้วยได้อย่างไร“ชิงลั่วเด็กพวกนี้ด้วยหรือ” เย่ตงซานเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ พวกเขาเป็นแค่เด็กอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างน้อยก็ยังมีข้าวกิน แต่ถ้าออกไประเหเร่ร่อนกับครอบครัว เกรงว่าจะอดตายเสียเปล่า หรือนี่คือความประสงค์ที่แท้จริงของบุตรสาว“ข้ายอมรับการตัดสินใจของท่านพ่อเจ้าค่ะ หากคิดว่าการที่ข้าถูกพ่อแม่ หรือเครือญาติพวกเขากระทำเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ข้าก็จะไม่โต้แย้ง และยุ่งเรื่องนี้อีกเจ้าค่ะ” จะได้รู้ว่าในใจบิดาเป็นนางหรือบ่าวไพร่กันแน่ที่สำคัญ กระนั้นหากเลือกบ่าวไพร่ก็ไม่นับว่าเกินความคาดหวัง ด้วยนิยายบอกไว้อยู่แล้วตนก็แค่ตัวไร้ค่า“ชิงลั่วของแม่เจ้าอย่าน้อยใจเลย พ่อเจ้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น พวกเราก็แค่คิดว่าเด็กเหล่าน

บทที่ 8ทันทีที่มาถึงตำหนักฉงชุ่ย ร่างบางทำความเคารพด้วยท่วงท่าสง่างามและสุขุม สวีกุ้ยเฟยจับจ้องเย่ชิงลั่วทุกย่างก้าว ดูไม่เหมือนคนเติบโตมาจากชนบทแม้แต่นิดเดียว แต่ในทางกลับกันทุกกิริยามารยาทไม่ต่างอะไรกับคนที่เรียนรู้เรื่องเหล่านี้มาอย่างดี“หม่อมฉัน เย่ชิงลั่ว คารวะกุ้ยเฟยเพคะ”“ลุกขึ้นเถอะ ตามสบายไม่ต้องมากพิธี”“ขอบพระทัยกุ้ยเฟย” ร่างบางนั่งลงตามที่อีกฝ่ายเชิญด้วยท่าทางนิ่งสงบ รอฟังว่าสวีกุ้ยเฟยต้องการจะพูดเรื่องอะไรกันแน่ แต่นางก็พอมีคำตอบในใจอยู่แล้ว“คุณหนูเย่ไม่ต้องเกร็งทำตัวตามสบายเถอะ ที่เราเรียกพบเจ้าเป็นการส่วนตัวในวันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรมาก เราเห็นว่าเจ้าเหมาะสมกับท่านชายสวี หากได้เกี่ยวดองกันคงดีไม่น้อย เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร”“ความเมตตาของกุ้ยเฟยหม่อมฉันซาบซึ้งใจมากเพคะ แต่ว่าคงไม่อาจจะให้คำตอบกุ้ยเฟยได้ อย่างไรเสีย บิดามารดาคือผู้ให้กำเนิด หม่อมฉันคิดว่าให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่จะดีกว่าเพคะ” คิดไว้แล้วเชียวต้องเป็นเรื่องนี้ นางจึงเตรียมคำตอบที่คิดว่าดีที่สุดไว้แล้ว“ดี เช่นนั้นเราจะถือว่าเจ้าไม่มีข้อคัดค้าน” สวีเหลียนแย้มยิ้มพอใจกับคำตอบ ยิ่งเพ่งมองก็ยิ่งเห็นถึงความงดงาม

บทที่ 9ความกลัว ความกดดัน และความอดกลั้นล้วนถึงที่สุดแล้วดังนั้น เพื่อไม่ให้เสื่อมเสียไปถึงตระกูล นางจึงเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองในช่วงเวลาวิญญาณออกจากร่าง จึงได้รู้ว่ามีเพียงคนผู้นั้นมาร่วมงานศพ และสิ่งหนึ่งที่จ้าวเฟิงอี้ทำให้ นั่นคือลากเหล่าทาสรักหนานซีเวยมาสังหารหมู่หน้าโลงศพเมื่อได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง มิใช่เพียงเพื่อแก้แค้นอย่างเดียว แต่ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลที่คิดว่าอย่างไรก็ต้องทำให้ได้ชาตินี้ ข้าจะเป็นทาสรักท่านอ๋อง“คุณหนู เราจะไปทำอะไรที่สุสานหลวงเจ้าคะ” ไม่อยากขัดในช่วงเวลาที่คุณหนูกำลังใช้ความคิดหรอกนะ แต่ว่าทิศทางที่รถม้ากำลังวิ่งไปนั่นคือสุสานหลวงมิใช่หรือ คุณหนูจะไปทำอะไรที่นั่น“ตามหาคน”หลายวันก่อนนางแวะไปเยี่ยมพี่สาวหลินเฟยเฟยที่จวนตระกูลหลิน จึงได้รู้ความลับอย่างหนึ่งเข้า พี่สาวบอกว่าจวิ้นอ๋องแอบซ่อนผู้เขียนนิยายไว้ที่นี่ นางจึงหวังเจรจาขอยืมตัวเหมยลี่ หากสำเร็จการแก้ไขก็จะง่ายขึ้นเมื่อถึงเขตสุสานหลวงจำต้องลงเดินลึกเข้าไปสักหน่อย ด้วยหนทางไม่มีรถม้าไม่สามารถเข้าได้ ทว่ายิ่งเข้าใกล้ป่าด้านหลังเท่าไร เสียงสนทนาใครสักคนก็ดังขึ้นเรื่อย ๆเย่ชิงลั่วมีหรือจะพลาด นางรีบเ

บทที่ 10ขณะที่สามคนพ่อแม่ลูกพูดคุยกันสนุกสนาน หนานซีเวยถือถาดน้ำแกงรังนกเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเสแสร้งปั้นหน้ายิ้มตรงเข้าไปทำลายบรรยากาศอันดีนั้นเสียยิ่งเห็นก็ยิ่งเคืองสายตานัก“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าหาทั่วจวนก็ไม่เจอ ที่แท้ก็แอบมาอยู่ที่เรือนพี่สาวนี่เอง”“เจ้ามีธุระอะไร ตามหาพวกเราทำไม”“ท่านแม่ ลูกตุ๋นรังนกมาให้เจ้าค่ะ ตั้งแต่พี่หญิงกลับมาข้าก็แทบไม่ได้เจอท่านเลย ถึงข้าจะเป็นคนนอกไม่มีสายเลือดตระกูลเย่ แต่ความรักของข้ายังคงเหมือนเดิมนะเจ้าคะ หรือว่าพี่หญิงไม่ชอบลูก ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่ชอบลูกด้วยหรือเจ้าคะ” หนานซีเวยตีหน้าเศร้า มองบิดามารดาบุญธรรมด้วยความตัดพ้อและน้อยเนื้อต่ำใจ“เอาละ ๆ พอแล้ว จะมาทำบรรยากาศให้เสียทำไมแต่เช้า อยากได้อะไรก็พูดมาเถอะ” ฮูหยินเย่ถอนหายใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดน้อยเนื้อต่ำใจหลุดจากปาก พูดคำไม่พ้นคนนอก สองคำไม่พ้นคนนอก นี่มิใช่ตำหนิว่าข้าได้ใหม่ลืมเก่าหรือหนานซีเวยหน้าเปลี่ยนทันที แม้ไม่พอใจที่อีกฝ่ายพูดใส่อารมณ์ ทว่านางจำต้องปั้นหน้าให้ดูสงสารต่อไปนังแก่นี่หมายความเช่นไร ข้าทำให้เสียบรรยากาศหรือ หากไม่เพราะมีประโยชน์ข้าเอายาพิษกรอกปากไปนานแล้ว“ท่านพ่อ