All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 201 - Chapter 210

241 Chapters

เลี้ยงดูปูเสื่อ [2]

บทที่ 11“เจ้าทำดีกับข้าเพราะอะไร บอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าเมื่อไรข้าทนไม่ไหวฆ่าตัวตายขึ้นมาจริง ๆ เจ้าจะไม่ได้อะไรเลย อย่าคิดบังคับกันให้มากนัก” แม้ตอนนี้ข้าวจะยังเต็มปากอยู่ แต่เหมยลี่ก็ยังซักคำถามไม่หยุด ทนไม่ไหวแล้วโว้ย...“พี่สาวที่ข้าทำดีกับท่านแน่นอนอยู่แล้วว่าให้ท่านแก้ไขบทนิยาย แต่ข้าก็มิใช่คนชอบเอาเปรียบ ข้ามีข้อเสนอบางอย่างให้ท่าน หากท่านยอมตกลงร่วมมือ รับรองว่าข้าจะเลี้ยงดูท่านเป็นอย่างดี”“อย่างไร” เหมยลี่ไม่เข้าใจ ตัวนางมีทางให้เลือกด้วยหรือ ตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายตัวเอง ก็หมดแล้วซึ่งอิสรภาพ มิหนำซ้ำยังอกหักจากตัวละครของตัวเอง อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนถึงเพียงนี้“ข้อแรกข้าอยากให้ท่านมาเป็นสาวใช้ผู้ติดตาม”“สาวใช้เหรอ ถ้าเป็นสาวใช้ก็ต้องทำงานจิปาถะด้วยน่ะสิ ไม่เอาข้าเหนื่อย แค่แก้เนื้อหานิยายต้องใช้พลังงานมากแล้ว ข้าไม่มีแรงทำงานเป็นคนใช้หรอก” เจ้าตัวส่ายหน้าปฏิเสธทันที ทุกวันนี้ทำงานยิ่งกว่าสาวใช้เสียอีก“ใครว่าข้าจะให้ท่านทำงานอย่างอื่นด้วยเล่า ท่านก็ทำหน้าที่ของท่านไป แต่ที่ข้าให้เป็นสาวใช้ก็เพื่อจะได้ไปไหนมาไหนด้วยกันได้สะดวก ไม่มีใครสงสัยหรือซักถามให้มากความต่างหาก”“ได

ลูกค้ากระเป๋าหนัก [1]

บทที่ 12เหมยลี่ถูกเลี้ยงดูเป็นอย่างดี ได้กินอิ่มนอนหลับ ไม่ต้องหวาดระแวง จนทำให้นางเริ่มไม่อยากกลับโลกเดิม หากจะพูดให้ถูกนางเริ่มติดใจความสะดวกสบายที่เย่ชิงลั่วหยิบยื่นให้เสียแล้วเดิมทีโลกเดิมนางก็ไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้องอยู่แล้ว ลี่ลี่ไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ แต่อดีตเคยอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาด้วยกัน พวกเธอทั้งคู่นับถือกันราวกับพี่น้องคลานตามกันมา นั่นเท่ากับเป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่มีก็ว่าได้ที่สำคัญจากมานานถึงเพียงนี้แล้ว ตัวตนของนางที่อยู่ฝั่งนั้นจะเป็นเช่นไรก็ไม่รู้ สลายหายไปหรือว่าแค่หลับไปหนึ่งตื่นเหมือนดั่งนิยายที่เคยเขียน กระนั้นถ้าได้อยู่ที่นี่ต่อจนจบ ได้เห็นพัฒนาการของตัวละครทั้งหมดก็คงจะดีแต่ถึงจะยังไม่อยากกลับ ในเมื่อทำงานชิ้นสุดท้ายจบแล้ว จะเป็นอย่างไรต่อไปก็ไม่สามารถให้คำตอบกับตัวเองได้สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ ก็คือการแก้ไขบทนิยายและเอาใจช่วยตัวละครให้ไปถึงจุดหมายที่พวกเขาต้องการ คิดแล้วก็เหมือนแม่ที่เฝ้ามองลูก ๆ อย่างนั้น นางจึงตั้งใจทำงานชิ้นสุดท้ายให้ดีที่สุด ก่อนที่จะจากไปตลอดกาล...ขณะเดียวกันเย่ชิงลั่วนั่งอ่านจดหมายพลางยิ้มมุมปาก มาแล้วสินะกับดักที่เคยทำให้นาง

ลูกค้ากระเป๋าหนัก [2]

บทที่ 12ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะฝีปากกล้าถึงเพียงนี้ หากไม่เพราะเสด็จแม่กำชับไม่ให้ทำอะไรละก็ เขาจะบีบคอให้ตายเสียตั้งแต่ตรงนี้คล้อยหลังสวีเซียวจากไปด้วยความโกรธ จ่างอี้กระซิบถามผู้เป็นนายทันที“ให้จัดการเลยดีหรือไม่เจ้าคะคุณหนู” แม้วรยุทธ์ของนางจะไม่สูงส่ง ทว่าถ้าลอบดักตีหัวก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องยาก“เจ้านี่นะ เอะอะจะใช้แต่กำลัง สวีเซียวเป็นถึงท่านชาย หากเจ้าทำอะไรเขา ข้าช่วยไม่ไหวหรอกนะ ไปแจ้งผู้ดูแลฉาง บอกเขาว่าทุกอย่างที่ท่านชายสวีสั่งให้ขึ้นราคาเป็นสองเท่า”“เอ๋...ไม่ใช่ว่าคุณหนูต้องการให้ไล่ท่านชายไปหรือเจ้าคะ” หากเป็นตนคงจะห้ามเข้าตลอดชีวิต ไม่ต้องเจอหน้าอีกเลยยิ่งดี“ได้อย่างไร นั่นน่ะลูกค้ากระเป๋าหนักเชียวนะ เราต้องรีดไถให้เยอะ ๆ สิถึงจะถูก” หญิงสาวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ อย่างไรก็ต้องทนเห็นหน้ากันไปอีกสักพักใหญ่ เช่นนั้นก็อย่าให้เปล่าประโยชน์“อ๋อ บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”คราแรกที่ได้รู้ว่าคุณหนูเป็นบุตรบุญธรรมเจ้าของหอหยาดพิรุณ นางก็แทบไม่อยากจะเชื่อ มิน่าเล่า สตรีบอบบางถูกเลี้ยงในชนบทจะมีความรู้และเงินทองมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร ที่แท้ก็มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

เต็มใจ [1]

บทที่ 13กายหนาขยับตัวได้เพียงเล็กน้อย แขนขาอ่อนแรงไปหมด เรียกได้ว่าแม้แต่คลานออกจากห้องก็ยังยาก แต่ที่น่าหงุดหงิดใจเป็นที่สุด ก็คือยานี่มีส่วนกระตุ้นกำหนัดจ้าวเฟิงอี้รู้สึกว่าตัวเองพลาดอย่างแรง ไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิด ถึงว่ามันแปลกตั้งแต่เสด็จพี่ให้คนสนิทของเขาออกไปทำธุระให้ ทั้ง ๆ ที่ก็สามารถใช้งานคนอื่นได้ แต่ก็ไม่ทำทว่าในตอนที่กำลังหาวิธีแก้ไข ให้รอดไปจากสถานการณ์อันล่อแหลมนี้ได้อย่างไร ประตูค่อย ๆ ถูกแง้มออกทีละนิด ทำเอาจ้าวเฟิงอี้นิ่งค้างไปทันที ทุกอย่างป้องกันไว้ดีแล้ว เหตุใดถึงมีคนเข้ามาได้เล่าใบหน้าบุรุษโผล่เข้ามาเล็กน้อย ทำเอาหัวใจตกวูบไปถึงตาตุ่ม ที่สำคัญอาการกำหนัดเริ่มทวีความรุนแรงยากจะระงับได้ เสด็จพี่เล่นแรงเกินไปแล้ว เขามั่นใจว่ายานี่ต้องไม่ธรรมดา ถ้าเกิดควบคุมอารมณ์ไม่ได้จะทำอย่างไรชายหนุ่มหายใจแรงด้วยความโมโห และที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นคือเสียงหาย เขาไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลยไม่ใช่ มันไม่ปกติ เสด็จพี่ให้ข้ากินยาอะไรกันแน่ อีกทั้งกลิ่นหอมที่อบอวลอยู่นี้ ก็เป็นกำยานกระตุ้นกำหนัดเช่นกัน ข้าจะซวยซ้ำซวยซ้อนไปถึงไหน ไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่จะได้รับผลกระทบ แต่

เต็มใจ [2]

บทที่ 13แม้ไม่ได้เห็นชัดเจนเพราะมีผ้าปิดหน้าบดบังไว้ ทว่าสัมผัสอ่อนนุ่มและอุ่นร้อนทำเอาชายหนุ่มแทบจะสิ้นสติ หากไม่เพราะถูกยากำหนัดถึงสองอย่างเขาคงพอจะควบคุมสติได้ แต่ตอนนี้เอาอะไรมาฉุดก็คงไม่ได้แล้วขณะที่อีกฝ่ายกำลังเผลอ จ้าวเฟิงอี้หมายจะดึงผ้าปิดหน้าออก แต่ด้วยร่างกายอ่อนแรงจึงช้าไปเพียงนิดเดียว ยังไม่ทันจะเอื้อมถึงผ้าผืนน้อยตรงหน้า นางก็รู้ตัวเสียแล้ว“อยากชื่นชมความงามข้าหรือเจ้าคะ” เย่ชิงลั่วกระซิบข้างใบหู พลางเป่าลมใส่เบา ๆหญิงสาวควานหาขวดน้ำมันสำหรับการร่วมเตียง นี่คือครั้งแรกนางจำได้ดีว่าในตอนนั้น กว่าจะผ่านมาได้ทรมานแค่ไหนนางรู้ดี ครั้งนี้จึงเตรียมตัวมาอย่างดี เพื่อวันนี้โดยเฉพาะวิธีอื่นก็มีแต่นางเลือกที่จะเล่นไปตามแผนของคนเหล่านั้นเอง แต่ไม่เคยนึกเสียใจเลย เต็มใจเสียยิ่งกว่าหากว่าได้เป็นของบุรุษผู้นี้เมื่อเล้าโลมจนเมื่อย แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ยกเว้นก็แต่บางอย่างกำลังชี้หน้า หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินหน้าต่อ เย่ชิงลั่วกัดริมฝีปากล่างพลางรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เป็นนางที่ต้องเผด็จศึกเองหรือนี่แย่แล้ว ๆ ที่อุตส่าห์ศึกษามาอย่างดี ตอนนี้มันลืมไปหมดแล้วน่ะสิ ข้าต้องทำอย่าง

ผู้ใดรับผิดชอบ [1]

บทที่ 14ผ่านไปกว่าชั่วยาม เย่ชิงลั่วได้แต่มองไปทางประตูด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง คนด้านหลังก็เอาแต่รังแกนางไม่หยุด เป็นเช่นนี้ แล้วเมื่อไรนางจะได้ออกไปจากห้องนี้เสียทีเล่ามิใช่ว่าฤทธิ์ยาหมดไปแล้วหรือ เหตุใดท่านอ๋องถึงได้ทำโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ที่สำคัญร่างกายนางกลับตอบสนองความต้องการได้ดีเสียด้วยเย่ชิงลั่วอดรู้สึกแปลกใจเสียมิได้ ชาติที่แล้วนางกับท่านอ๋องทำกันแค่รอบเดียว จากนั้นพระองค์ก็ได้สติ แล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไปแต่ครั้งนี้ทำไมพระองค์ไม่ยอมปล่อยนางไปเสียที อยู่เกินเวลาเช่นนี้อีกเดี๋ยวก็มีคนเข้ามาเห็นกันพอดีนางคาดการณ์และวางแผนมาอย่างดี ให้คนมาสลับชื่อห้อง เพื่อให้กู่ฉือและพวกวางยาผิดห้อง ก็คิดไว้แล้วละว่าเนื้อเรื่องคงไม่เปลี่ยนไปง่าย ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นนอกเหนือจากบรรดาพี่น้องอ๋องวางยากันเองได้อีก เป็นนางคิดน้อยไป“คุณชาย ยังไม่พออีกหรือเจ้าคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น กระนั้นจุดร่องสาวก็ยังบีบรัดและดูดกลืนแก่นกายได้ดี สะโพกงามส่ายรับแรงกระแทกกระทั้นด้านหลัง เต็มไปด้วยความเร่าร้อนด้วยกันทั้งคู่“เสนอตัวช่วยเองไม่ใช่หรือ ไยถามข้าเช่นนี้เล่า”“ก็ใช่ แต่อีกเด

ผู้ใดรับผิดชอบ [2]

บทที่ 14แม้ลิ้นร้อนจะลุกล้ำเข้าในโพรงปากไม่ได้ แต่การได้หยอกล้อกันแบบนี้ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ ทำให้จ้าวเฟิงอี้ถึงกับเร่งเครื่องเต็มที่มือหนาขย้ำอกอวบอิ่มอย่างหื่นกระหาย เบื้องล่างตอดรัดเสียจนชายหนุ่มแทบจะแตกเสียให้ได้ แต่เจ้าตัวก็ยังคงพยายามอดกลั้นไว้ ไม่ยอมให้เสร็จเร็วจนเกินไปยิ่งทำมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกอยากได้อีกไม่รู้จักจบ กระนั้นเมื่อเห็นสภาพคนใต้ร่างแล้ว รอบนี้คงต้องยอมตามใจนางสักครั้งเย่ชิงลั่วที่ถูกขย่มเสียจนหัวสั่นหัวคลอนได้แต่กัดฟันทน จุดกึ่งกลางกายเปียกชุ่มไปด้วยน้ำกาม บางส่วนไหลย้อยลงตามง่ามขา กระนั้นกลับไม่คิดจะใส่ใจ“ทะ... ท่านยังไม่จบอีกหรือเจ้าคะ ข้าหิวน้ำ”“เช่นนั้น กินน้ำข้าก่อนดีหรือไม่” ชายหนุ่มกล่าวเย้า รู้สึกสนุกไม่น้อยเมื่อสาวงามใต้ร่างทำตัวแง่งอน“คนลามก”“หึ คนที่ลามกคือเจ้าต่างหาก” จ้าวเฟิงอี้พูดประชด คนที่รู้ความหมายนั่นแหละที่ลามกยิ่งกว่าเย่ชิงลั่วได้แต่ยิ้มเอียงอาย ก่อนจะร้องวี้ดว้ายเมื่อถูกอุ้มทั้งที่ความเป็นชายยังไม่ยอมถอดถอน ทุกย่างก้าวล้วนเน้นย้ำทำเอารู้สึกกระสันอย่างบอกไม่ถูกเมื่อรู้ถึงทิศทางการเดิน จึงเข้าใจการกระทำได้ทันที นี่คงเป็นการดื่มน้ำที่น

คนโง่ [1]

บทที่ 15หลังจากเหตุการณ์อู่อ๋องถูกวางยาได้สองวัน ก็ถึงจุดเปลี่ยนของเรื่องราวสำคัญ เย่ชิงลั่วเฝ้ารอวันที่จะได้เอาคืนเหล่าคนที่รวมหัวกันทำร้ายนางในชาติก่อนงานชมศิลปะครั้งนี้ สวีกุ้ยเฟยจัดขึ้นเพื่อบังหน้า แท้จริงแล้วต้องการให้ตระกูลเย่มาร่วมงาน และสร้างสถานการณ์ให้สวีเซียวและเย่ชิงลั่วเกิดข้อผูกพันกันเกิดขึ้นวันนี้มหาเสนาบดีเย่ติดภารกิจ ผู้เข้าร่วมจึงเป็นฮูหยินเย่และบุตรสาวทั้งสองคน จึงเดินทางเข้าวังร่วมงานเลี้ยงมองผิวเผินพวกเขาดูเหมือนจะเป็นครอบครัวที่ดี ทว่าหากมองให้ดี ลำดับที่นั่งช่างแตกต่างกันนักบุตรสาวบุญธรรมกลับได้นั่งหน้าติดกับบิดามารดา ทว่าบุตรสาวตัวจริงกลับได้นั่งลำดับถัดไป นั่นหมายความถึงใครที่สำคัญสำหรับฮูหยินเย่มากที่สุดแต่ชิงลั่วไม่สนใจ ที่ได้นั่งข้างท่านแม่ก็เพราะซีเวยอ้างว่าจะช่วยประคอง แล้วฉวยโอกาสอยู่ตรงนั้นต่างหาก ที่ไม่ทักท้วงเพราะไม่รู้จะแย่งกันไปทำไมกับแค่ที่นั่ง อยู่ตรงไหนก็เหมือน ๆ กัน“นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงลั่วเข้าร่วมงานเลี้ยง ซีเวยเจ้าค่อนข้างคุ้นเคยและรู้จักคนในงานดี พาชิงลั่วทำความรู้จักกับบรรดาสหายของเจ้าบ้างสิ อยู่กับแม่มีแต่คนแก่ทั้งนั้นจะไปสนุกอะไร”

คนโง่ [2]

บทที่ 15“ซีเวย เจ้ารู้ดีถึงเพียงนี้ มิใช่ว่าไปที่นั่นบ่อยหรือ ถ้าพวกเจ้าไม่พูดข้าก็ไม่รู้นะเนี่ย”“นั่นเป็นเพราะ... เป็นเพราะ ข้าฟังจากคนอื่นพูดมาอีกทีต่างหาก คนที่ปฏิบัติตัวดีเช่นข้าไม่มีทางทำเสื่อมเสียแน่นอน อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ ท่านพ่อท่านแม่รู้หรือไม่ว่าพี่หญิงไปทำเรื่องไม่ดีมา” หนานซีเวยพูดจาตะกุกตะกัก พลางใส่อารมณ์เพื่อกลบเกลื่อน“ทำเรื่องไม่ดี? เรื่องอะไรเล่า มีแต่พวกเจ้าที่พูดกันเองทั้งนั้น ตัวข้ายังไม่รู้เลย” หญิงสาวยังคงโต้กลับอย่างใจเย็น จริงหรือไม่จริงแล้วอย่างไร คิดจะจับผิดข้า มันไม่ง่ายนักหรอก“หรือเจ้าจะปฏิเสธว่าวันก่อนไม่ได้ไปหอหยาดพิรุณเล่า” กู่ฉือสวนขึ้นทันควัน“ข้าไปจริง แล้วอย่างไร”“นั่น เห็นหรือไม่นางยอมรับแล้วว่าไปทำเรื่องไม่ดีมา”“คุณชายกู่ ท่านคงตีความหมายผิดแล้วกระมัง ข้าไปที่นั่นก็จริง แค่ไปนั่งดื่มชาฟังดนตรีอยู่ในห้องจวี๋ฮวาทั้งวัน แล้วพวกท่านเล่า เห็นข้าที่ไหนกัน”เมื่อเห็นว่ากู่ฉืออึกอัก เอาแต่มองหน้าสหายไม่ยอมตอบ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าสองคนนั้นไปผิดห้อง นางจึงเริ่มกดดันพวกเขาต่อไป“คงไม่ใช่ว่าเป็นห้องจู๋จื่อทางปีกซ้ายหรอกนะ เช่นนั้นคงตาฝาดแล้วกระมัง ห้องนั้

จุดเปลี่ยน [1]

บทที่ 16ซ่า!“อ๊ายยยย”เย่ชิงลั่วที่ดูเหมือนจะเป็นเป้าหมาย ถูกใครบางคนเอาตัวเข้าบังได้ทันเวลา ก่อนที่น้ำในกะละมังจะสาดถึง แต่สิ่งที่ทำให้เหตุการณ์พลิกผัน นั่นคือแทนที่น้ำจะสาดไปยังเย่ชิงลั่ว มันกลับเปลี่ยนไปในทิศทางตรงกันข้ามน้ำเจ้ากรรมถูกสาดไปที่หนานซีเวยเต็ม ๆ มิหนำซ้ำไม่ใช่แค่น้ำเปล่าธรรมดา ยังมีหนอนบุ้งนับสิบตัวปนอยู่ในน้ำ ทำให้หนานซีเวยตกใจดิ้นพล่าน ส่งเสียงร้องพร้อมกับรีบถอดชุดบนตัวออกอย่างรวดเร็ว“กรี๊ดดด หนอน มีหนอน” หนานซีเวยทั้งตกใจทั้งสั่นกลัว หลับหูหลับตาเอาแต่ปัดหนอนออกจากตัว พลางรู้สึกขยะแขยงขนลุกไปทั้งตัวแต่น่าเสียดายไม่มีผู้ใดเข้ามาช่วยสักคน พวกเขาต่างพากันสนใจภาพอู่อ๋อง อุ้มเอาคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ออกไปจากงานใครกันที่พูดว่าท่านอ๋องมีโรคประหลาด แตะต้องสตรีไม่ได้ แล้วสิ่งที่พวกเขาเห็นเล่า? นั่นมันยิ่งกว่าแตะโดนตัวมิใช่หรือ ท่านอ๋องจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ และคนทั้งสองเป็นอะไรกัน เหตุใดถึงได้สนิทสนมกันเช่นนั้นที่ประทับพระสนมหลังจากกลับมาถึงที่นั่ง พระสนมกุ้ยเฟยแสดงออกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี พลางมองค้อนบุตรชาย พระนางเคยเตือนแล้วว่าสตรีคนนั้นคบไม่ได้ ก็ยังจะดึงดันไม่เ

...

19 20 21 22 23

...

SCAN CODE TO READ ON APP