พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 171 - チャプター 180

บทที่ 35“บังอาจ กล้าบุกรุกตำหนักพระสนมไม่กลัวตายหรืออย่างไร ทหารหลวงมาลากพวกมันไปลงโทษเดี๋ยวนี้ ไม่สิ”ขันทีไม่แท้วางอำนาจบาตรใหญ่ สั่งทหารเฝ้ายามราวกับเป็นเจ้าของตำหนักเสียเอง ทว่าเมื่อคำสั่งออกไปทุกคนกลับยังคงนิ่งเงียบ เมื่อไม่มีคนทำตามเจ้าตัวก็ยิ่งพาลเข้าไปใหญ่ ทั้งรู้สึกอับอายและเสียหน้า จึงตะเบ็งเสียงใส่คนอื่นไปทั่วเพื่อกลบเกลื่อนความอาย“ไม่ได้ยินหรือ ทหารหลวงอยู่ไหนทำอะไรกันอยู่ กล้าขัดคำสั่งของพระสนมไม่กลัวจะหัวหลุดออกจากบ่าหรืออย่างไร”แม้จะยกพระสนมขึ้นมาอ้าง ทว่ามันกลับไม่เป็นผล ขันทีเฒ่าไม่แท้แหกปากร้องโวยวายได้ยินทั้งตำหนัก แต่คำสั่งของเขาราวกับสายลมพัดผ่าน โมโหเสียจนตัวสั่นหากทำเองได้ ก็คงจะวิ่งไปหยิบไม้พลองมาฟาดผู้บุกรุกไปแล้วแต่ในสายตาคนทั้งตำหนัก คนที่ไม่ดูตาม้าตาเรือเห็นทีจะเป็นขันทีเหว่ยคนสนิทของพระสนมหยู่กระมัง เจ้าของตำหนักไม่รู้หรอกว่า เหล่าข้ารับใช้ต่างก็พากันเก็บอาการกันขนาดไหน ที่จะไม่ให้ตัวเองหลุดความรู้สึกที่แท้จริงออกมาผู้ที่เพิ่งมาใหม่เป็นถึงพระขนิษฐาของฝ่าบาทเชียวนะ เพิ่งมีคำสั่งจากท่านข้าหลวงเยว่ออกมา คำสั่งองค์หญิงถือเป็นเบ็ดเสร็จ ทั้งวังหลังนางมีอำนา

บทที่ 36ในขณะที่ท้องพระโรงกำลังวุ่นวาย ถกเถียงเรื่องการขายตำแหน่งและเรียกเก็บภาษีนำเงินทั้งหมดเข้ากระเป๋าตัวเอง โดยผู้กล่าวอ้างนำหลักฐานออกมาฟ้องร้องเซิ่งกั๋วกงก็คือเจ้ากรมวังยังดีที่จ้าวรุ่ยเจ๋อให้เหมยลี่เปลี่ยนหลักฐานการร้องเรียนทั้งหมด เป็นจดหมายรักระหว่างเซิ่งกั๋วกงและภรรยา พานทำให้ฮ่องเต้จ้าวหรงทรงพิโรธหนัก ที่ทำให้พระองค์ต้องเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง จ้าวหรงจึงสั่งปลดจากตำแหน่งในทันทีทว่าเรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อหลักฐานที่แท้จริงอยู่ในมือจ้าวรุ่ยเจ๋อ อ๋องหนุ่มจัดการในคราวเดียว ไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เจ้ากรมวังมีเวลาหาข้อแก้ตัว แม้แต่จ้าวหรงผู้เป็นพระเชษฐาก็ยังไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ พระอนุชารุ่ยอ๋องจัดการตัดสินให้เองเสร็จสรรพในเวลาอันรวดเร็วทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบเมื่อหลักฐานมัดตัวเจ้ากรมวังแน่นหนาถึงเพียงนั้น จะมีใครเล่ากล้ายื่นมือเข้าช่วย มิเช่นนั้นคงถูกดึงเข้าไปรับโทษร่วมด้วยเป็นแน่ ซึ่งงานนี้พูดได้เพียงคำเดียวตัวใครตัวมัน ท่านไม่รอดแต่พวกข้ารอดช่างแตกต่างฝั่งตำหนักอี้คุณมากเหลือเกิน เมื่อความวุ่นวายไม่มีท่าทีว่าจะจบได้โดยง่าย นอกจากเหว่ยหงจะถูกจับได้ว่าเป็น

บทที่ 37“หวั่นเอ๋อร์เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”ทั้งจ้าวรุ่ยเจ๋อ บิดาและพี่ชาย ต่างกรูกันเข้ามาแย่งกันถาม เซิ่งหวั่นเอ๋อร์ที่ยังรู้สึกโกรธหยู่เยียนตัวปลอมไม่หาย และยังรู้สึกว่าเอาคืนไม่สะใจ แต่ก็ต้องพยายามระงับความโกรธเอาไว้ มิรู้ว่าป่านนี้มารดาจะเป็นเช่นไร“ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ แต่ท่านแม่เล่า ท่านแม่บาดเจ็บเจ้าค่ะท่านพ่อ”“แม่เจ้าบาดเจ็บ แล้วนางอยู่ที่ใด หมอหลวงมาหรือยังเหตุใดถึงได้ทำงานกันช้านัก” เซิ่งฟ่านฉีถามด้วยความร้อนรน ตนที่เพิ่งสะสางเรื่องของเจ้ากรมวังเสร็จ ก็รีบมาช่วยภรรยาทันทีแต่ก็มาไม่ทัน“ท่านแม่ตามขันทีเหว่ยที่ออกไปรับโทษเจ้าค่ะ”เมื่อรู้ว่ามารดายังไม่กลับมา เซิ่งหวั่นเอ๋อร์วิ่งออกจากตำหนักอี้คุณทันที ก่อนจะเห็นภาพที่ไม่น่าดูเอาเสียเลย เมื่อในมือนางฟางเหนียงถือดาบที่เต็มไปด้วยเลือด ข้างกันนั้นเองมีร่างของขันทีเหว่ยนอนแผ่หลา เบื้องล่างเต็มไปด้วยเลือด“ฮูหยินเจ้าทำอะไรลงไป เจ้าฆ่าเขาหรือ” เซิ่งฟ่านฉีดึงภรรยาเข้ามากอด ไม่รู้ว่าก่อนหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ถึงทำให้ภรรยาตัดสินใจจัดการด้วยตัวเอง“ยังไม่ตายหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่ตัดมันทิ้งก็เท่านั้น”“ดีแล้ว มือนี้ไม่ควรแปดเปื้อน หา

เด็กสาวตัวเล็กผอมบางในวัยสิบสามปี ทนร้อนเก็บของป่าไปขายในทุก ๆ วัน ปากกัดตีนถีบตั้งแต่เล็กไร้คนเหลียวแล มีแม่บุญธรรมหรือก็ไม่ต่างอะไรกับเดนมนุษย์ วัน ๆ ไม่ทำอะไร คอยแต่จะให้เด็กสาวหาเลี้ยงเซิ่งหวั่นเอ๋อร์อดทนอดกลั้น เพราะยังเล็กเกินกว่าจะหนีเอาตัวรอดได้ มิใช่ไม่เคยหนี แต่หนีไปแล้วก็ถูกจับกลับมาอยู่ดีเด็กสาวหมายมาดเมื่อใดตนอายุครบสิบแปดปี จะหนีออกไปจากนรกแห่งนี้ให้ได้ รอให้นังแก่นั่นแก่งอมเมื่อไรมันก็จะตามจับนางไม่ทัน อีกทั้งยามนี้ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ ไปได้ไกลสุดก็คงจะเป็นทางเข้าตำบลกระมังเซิ่งหวั่นเอ๋อร์ตั้งมั่นจะต้องเอาชีวิตรอดออกไปให้ได้ นางจะไม่ยอมอดตายที่นี่เป็นแน่กระนั้นกว่าจะผ่านห้าปีนี้ไปได้ หากไม่ตายก็อาจจะเลี้ยงไม่โตก็ได้อย่างเช่นตอนนี้ปะไร เหมือนหนีเสือปะจระเข้ พ้นจากนังแก่บ้าอำนาจมาตัดฟืนขาย กลับต้องมาเจอพี่ชายหน้าตายผู้ชื่นชอบการกลั่นแกล้งเป็นชีวิตจิตใจแม้ไม่ชอบที่มักถูกแกล้งแรง ๆ ก็ตาม แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหลายครั้งที่รอดชีวิตมาได้ ก็เพราะพี่ชายผู้นี้เช่นกันอย่างเช่นสถานการณ์บีบบังคับในตอนนี้ ถ้านางไม่ยอมทำตามก็ต้องเสียข้าวกลางวันไป แต่ถ้ายอมทำและทำสำเร็จก็ไม่ต้อ

ระหว่างนั่งรถม้าเดินทางไปเยี่ยมท่านตาท่านยายที่เมืองหลวง เด็กชายตัวน้อยนั่งเล่นในรถม้าอย่างเบื่อหน่าย ทว่าเมื่อนึกบางอย่างออกจึงเอ่ยปากถามบิดาด้วยความรู้สึกสงสัย“เสด็จพ่อกับเสด็จแม่แต่งงานกันเพราะอะไรพ่ะย่ะค่ะ”“หืม... เหตุใดถึงได้ถามเรื่องนี้เล่า” ชายหนุ่มแปลกใจไม่น้อย เมื่อบุตรชายวัยสี่ขวบอยู่ ๆ ก็ถามขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“ก็ท่านลุงบอกว่าเสด็จแม่หัวอ่อนเชื่อคนง่าย ท่านตาบอกว่าเสด็จแม่ตาบอด ถึงได้แต่งงานกับเสด็จพ่อ แต่ลูกว่าเสด็จแม่ก็ยังมองเห็นสายตายังดีนะพ่ะย่ะค่ะ ไม่เห็นตาบอดตรงไหนเลย” เด็กน้อยมองมารดาอย่างสงสัย ตาบอดอย่างไร ท่านแม่ยังมองเห็นได้ปกติอยู่เลย“อย่าไปเชื่อท่านลุงกับท่านตาเจ้าพูดเข้าใจหรือไม่ พวกเขาน่ะอิจฉาพ่อ” เหอะลับหลังเขาสอนอะไรให้หลานบ้างก็ไม่รู้ มีแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้น“อย่างไรหรือพะย่ะค่ะ” เด็กชายยังคงไม่เข้าใจ เสด็จพ่อมีอะไรให้น่าอิจฉาถึงเพียงนั้นด้วยหรือ ในเมื่อเสด็จพ่อเป็นคนสำคัญลำดับสุดท้ายของบ้านก็ว่าได้หญิงสาวที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อลูกก็เกือบจะหลุดเสียงหัวเราะ แค่เห็นหน้าสามีก็รู้แล้วว่าเขากำลังไม่พอใจ กระนั้นก็ยังคงพยายามอธิบายให้บุตรชายเข้าใจเหตุผล“ก็เพ