บทที่ 16 พระนางมีรับสั่งให้กักตัวไว้ในวังเป็นเวลาหนึ่งวัน ใครไม่รู้ก็คงคิดว่าพระนางเอ็นดู เรียกหาพูดคุยเป็นการส่วนตัวทว่าแท้จริงแล้วนั่นคือการลงโทษ ให้นั่งคุกเข่าเป็นเวลาหนึ่งคืน จึงจะอนุญาตให้ปล่อยตัวออกไปได้บังอาจทำลายแผนพระนาง คนมิรู้ความก็สมควรถูกลงโทษ...ขณะเดียวกันเย่ชิงลั่วยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก ได้แต่มองหน้าจ้าวเฟิงอี้ตาค้าง อยากจะถามเหลือเกินว่าเขามาได้อย่างไร แต่ดูสีหน้าบึ้งตึงนั้นสิ แม้อยากจะถาม แต่ใครเล่าจะกล้าถามหญิงสาวเริ่มคิดหนัก ด้วยเดาอารมณ์ท่านอ๋องไม่ถูกเลย อย่าบอกนะว่าพระองค์จำนางได้ แต่คงไม่น่าจะใช่ แม้จำได้แล้วอย่างไร ไม่มีเหตุผลอะไรที่พระองค์จะเข้ามาช่วยนี่นาตลอดทางเดินจ้าวเฟิงอี้ไม่ยอมปริปากพูดแม้แต่คำเดียว ก้าวอาด ๆ ตรงไปยังตำหนักหนึ่ง โดยมีนางกำนัลและผู้ติดตามเดินตามหลังเป็นพรวนไม่นานนักอู่อ๋องพร้อมคณะ ก็ได้มาหยุดหน้าตำหนักรับรอง นางกำนัลอำนวยความสะดวกเปิดประตูให้ ก่อนที่อ๋องหนุ่มจะตรงไปที่เตียงนอนทันทีไม่พูดพร่ำทำเพลง จ้าวเฟิงอี้โยนคนในอ้อมแขนลงเตียงเสียอย่างนั้น ทุกคนก็ต่างตกใจ โดยเฉพาะเย่ชิงลั่ว ไม่คิดว่าจะถูกปฏิบัติอย่างหยาบคายเช่นนี้มาก่อนพลั่ก!
Read more
LOGIN
