พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

บทที่ 1เย่ชิงลั่วมองออกไปนอกหน้าต่าง พลันได้เห็นคู่รักคู่หนึ่งกำลังเดินทอดน่องอยู่ตรงหัวมุมถนน มุมปากบางกระตุกยิ้ม เมื่อครู่ยังนั่งคนละโต๊ะทำเป็นไม่รู้จักกันอยู่เลย ยังไม่ทันไรเดินคล้องแขนกันไปโน่นเสียแล้ว หน้าไม่อาย...ชาติก่อนข้าอ่อนแอไม่มีแม้แต่ทางให้เอาชีวิตรอด แต่ชาตินี้ข้ากลับมาเอาคืนพวกเจ้าแล้ว อย่าได้หวังว่าต่อจากนี้จะได้เสวยสุขในสิ่งที่เป็นของข้าได้อีกพานหวนนึกถึงความจริงที่ได้รับรู้ นิยายเรื่องบุปผชาติสี่ฤดู ถูกแบ่งย่อยออกเป็นสี่เรื่อง และนางคือหนึ่งในตัวละครเรื่องที่สี่ บุปผชาติฤดูใบไม้ผลิ กระนั้นตัวละครนามเย่ชิงลั่วนับเป็นตัวอะไรในเรื่องนี้กันเล่าเกิดมาก็ถูกยัดเยียดให้เป็นตัวอัปมงคล กำเนิดมาพร้อมกับซากศพอีกานับร้อยตัวตายกองอยู่หน้าห้องคลอด เพราะเกิดมาพร้อมกับดวงอัปมงคลจึงไม่เป็นที่รักเพื่อแก้เคล็ดนักพรตเสนอให้หาเด็กที่เกิดวันที่แปดเดือนเก้ามาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม แล้วนำบุตรสาวตัวจริงส่งไปยังที่ห่างไกล ยิ่งไกลเท่าไรยิ่งดี จนกว่าอายุจะครบสิบเจ็ดปี จึงให้กลับบ้านเกิดได้ข้อสำคัญในเวลาสิบเจ็ดปีที่คุณหนูตัวจริงต้องอยู่ห่างบ้าน ต้องทำเสมือนตัดขาดจากตระกูลประหนึ่งว่าไม่เคยมีเ

บทที่ 1“ยังจะถามอีก หลักฐานก็อยู่นี่แล้วอย่างไร สาวใช้พวกนี้ทำงานกันอยู่ดี ๆ แต่พอท่านเดินผ่านก็เป็นเช่นนี้เสียแล้ว อัปมงคล ตัวซวย ทำข้าวของเสียหายยังไม่ยอมรับอีก” นางเหรินยกซากโสมขึ้นเป็นหลักฐานเอาผิด ต้องทำให้กลัวเสียตั้งแต่ตอนนี้ มิเช่นนั้นต่อไปจะควบคุมยาก“เจ้าเห็นกับตาหรือไม่เล่าว่าข้าเป็นผู้ทำ” แม้จะถูกว่าแรงแค่ไหน ทว่าใบหน้าของเย่ชิงลั่วก็ยังคงยิ้มอ่อน ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย“ถึงข้าไม่เห็น แต่สาวใช้ผู้นี้เห็นเชื่อถือได้นับเป็นพยานยืนยัน ท่านเติบโตมาจากชนบทห่างไกลไม่มีผู้ใดสั่งสอนเชื่อไม่ได้เป็นที่สุด แค่อ้าปากก็รู้แล้วว่าโกหกพูดเท็จ เห็นทีว่าคงต้องสอนกันบ้างแล้ว ต่อไปจะได้ไม่ทำให้นายท่านกับฮูหยินขายหน้า ท่านควรสำนึกเสียบ้าง หากไม่เพราะข้าช่วยพูดจะได้กลับมาที่นี่หรือ ขอโทษสาวใช้เสีย จ่ายค่าเสียหายและทำขวัญด้วยเล่า อย่าทำตัวมีปัญหานัก”“จุ๊ ๆ แม่นมเหรินท่านพูดผิดแล้ว ที่ข้าได้กลับบ้านนั่นเป็นเพราะถึงเวลาที่ข้าต้องกลับ... ส่วนคนที่สอนและสั่งข้าได้มีแค่ท่านพ่อท่านแม่เท่านั้น” ร่างบางจ้องตาอดีตสาวใช้คนสนิทมารดาไม่ลดละ ก่อนจะเดินเข้าหาสาวใช้คู่กรณี แล้วฟาดฝ่ามือตบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง

บทที่ 2“ออกไปให้ห่างจากข้า สกปรกจริง ข้าเหม็นกลิ่นแก่” หญิงสาวทำหน้าเหม็นเบื่อ พร้อมกันนั้นรีบใช้ผ้าเช็ดมือให้สะอาด เห็นได้ชัดว่ายิ่งกว่ารังเกียจเสียอีก“ท่านก็อย่าทำตัวเรื่องมากนักเลย ผู้ใดหยิบยื่นความเมตตาให้ก็รีบรับไปเสีย คนที่เกิดมาพร้อมกับความอัปมงคลเช่นท่าน ดีแค่ไหนแล้วที่ฮูหยินและนายท่านเมตตารับกลับ ยังไม่รู้จักเจียมตัว” แม่นมเฒ่าถึงกับหัวเสียมองอีกฝ่ายตาขวาง กล้าดีอย่างไรมองตนด้วยความรังเกียจเช่นนั้น เป็นตนต่างหากที่ต้องรังเกียจ“ใครตบปากบ่าวเฒ่าให้ข้าได้ ข้าจะให้หนึ่งตำลึงเงิน” ร่างบางชูก้อนเงินหนึ่งตำลึงขึ้น พลางแย้มยิ้ม ถ้าจะตบเองก็ตบได้ แต่จะดีกว่าหากสาวใช้พวกนี้เป็นฝ่ายทำแทน“พี่หญิงเงินตั้งหนึ่งตำลึงท่านไปได้จากที่ใดมา อย่าบอกนะว่าท่านขโมย มันไม่ดีนะเจ้าคะ ส่งมาให้ข้าเถอะ ข้าจะนำไปให้ท่านแม่ตามหาเจ้าของ”“ข้าให้สองตำลึงเงิน”นอกจากจะไม่ฟังใครแล้ว หญิงสาวก็ยังเพิ่มเงินรางวัลขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ทำให้นางกาฝากใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ทว่ายิ่งฝ่ายนั้นแสดงด้านลบมากเท่าไร กลับยิ่งเป็นการเพิ่มความสำราญใจให้นางมากเท่านั้น“พี่หญิงกลับใจตอนนี้ก็ยังทันนะเจ้าคะ เงินมากมายเช่นนี้ท

บทที่ 3แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีใครคนหนึ่งโอบกอดนางจากทางด้านหลัง ความหงุดหงิดงุ่นง่านเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้งทันที“ใครทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจ ข้าจัดการให้ดีหรือไม่”“ท่านชายมาได้อย่างไรเจ้าคะ” จากเมื่อครู่ที่กำลังอารมณ์ไม่ดี บัดนี้ใบหน้างามแทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับราวกับเจอของถูกใจ“ก็ข้าคิดถึงเจ้า” ชายหนุ่มโอบกอดหญิงสาวด้วยความคิดถึง ทั้งหอมทั้งซุกไซ้แทบจะกลืนกินเสียให้ได้เดี๋ยวนั้น“ไม่ได้นะเจ้าคะท่านชาย ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม แค่นี้ก็มากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”ร่างบางดันอกอีกฝ่ายให้ถอยห่างอย่างมีจริตจะก้าน ท่าทางเขินอายนั้น ทำให้ใจชายหวั่นไหวไม่น้อย กระนั้นสวีเซียวก็จำต้องอดทนอดกลั้นอดเปรี้ยวไว้กินหวาน หักห้ามใจมิให้ตัวเองเดินนอกลู่นอกทางก่อนถึงวันสำคัญ“ว่าอย่างไรใครทำอะไรให้เจ้าโมโหถึงเพียงนี้”“พี่หญิงแกล้งข้าอีกแล้วเจ้าค่ะ ครั้งนี้รุนแรงเกินไป นางให้คนขนของที่ข้านำไปให้โยนทิ้ง ไม่เพียงแค่นั้นยังสั่งคนเผาทิ้งอีกด้วยเจ้าค่ะ แม้แต่แม่นมก็ถูกนางทำร้ายสาหัส” หนานซีเวยทำหน้ามุ่ย พลางซุกซบอกชายคนรัก ดียิ่ง ท่านชายสวีมาได้เวลาพอดี“บัดซบ! เหตุใดเจ้าไม่ให้คนไปรายงานข้า จะได้จัดการ

บทที่ 4“ท่านแม่อย่าได้ใส่ใจคำพูดแม่นมเลยเจ้าค่ะ นางแก่แล้วอาจจะเลอะเลือนไปบ้าง ทุกเดือนท่านแม่ส่งให้พี่หญิงสามร้อยตำลึง ไหนจะผ้าพับ อาภรณ์ และเครื่องประดับมิได้ขาดแคลน แต่เงินหนึ่งตำลึงทองมากถึงเพียงนั้น พี่หญิงกลับเอามาแจกจ่ายบ่าวไพร่ให้ทำเรื่องไม่ดี ไม่รู้จักประหยัดใช้ได้ที่ไหนกัน ข้าว่าพี่หญิงนางหัวแข็งเกินไป เจ้าอารมณ์พฤติกรรมรุนแรง สมควรหาครูมาฝึกมารยาทอย่างที่แม่นมแนะนำเจ้าค่ะ” “เรื่องนั้นเอาไว้ข้าจะลองคิดดู พวกเจ้าออกไปได้แล้ว ข้าอยากพักสักหน่อย” เพื่อตัดความรำคาญ ฮูหยินเย่จึงตัดบทไว้เพียงเท่านั้นแล้วเอ่ยปากไล่ทางอ้อมบุตรสาวเพิ่งกลับมาเข้าใจดีว่าต้องปรับตัวอีกมาก การบังคับเกินไปจะทำให้นางน้อยเนื้อต่ำใจและปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นไม่ได้ พานจะคิดว่าบิดามารดาไม่รัก เข้าใจผิดกันไปใหญ่ด้านนางเหรินเห็นว่าการฟ้องร้องครั้งนี้ตนยังไม่ได้รับอะไรเลย มีแต่เสียกับเสีย จึงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ แม้ถูกไล่แต่ก็ยังรั้งอยู่ที่เดิม พร้อมกับทวงถามการลงโทษผู้ลงมือ“แล้วเรื่องที่คุณหนูชิงลั่วทุบตีบ่าวเล่า ฮูหยินจะไม่จัดการให้เลยหรือเจ้าคะ”“ไปรับเงินหนึ่งตำลึงจากพ่อบ้านเป็นค่าปลอบใจก็แล้วกัน”“แต่ว่