All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 8ทว่าภารกิจครั้งนี้กลับมิได้ราบรื่นอย่างที่คิด เพียงแค่เท้าแตะพื้นก็ต้องพบเข้าเรื่องน่าปวดหัว เมื่ออดีตคู่หมั้นกำลังเดินควงคู่อยู่กับว่าที่ฮูหยินของเขา พานทำให้หลินเฟยเฟยเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ที่ตั้งมากมายแล้วเหตุใดถึงได้จงใจเดินมาทางนี้เล่าตัดความสัมพันธ์ไปแล้วไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก แต่เหตุไฉนถึงได้สลัดไม่หลุดเสียที...“พวกเราไปทางนั้น” ร่างบางเปลี่ยนทิศทางเดินทันที ไม่เข้าใจว่าเหตุใดยิ่งหนีก็ยิ่งต้องเจอ ราวกับเจ้ากรรมนายเวรติดตามตัวอย่างไรอย่างนั้น สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดเสียที“เจ้าค่ะคุณหนู”เพื่อไม่ให้พบเจอพระเอกและนางเอกนิยาย หลินเฟยเฟยจึงเลือกที่จะไม่เผชิญหน้าด้วยไม่อยากมีปัญหาในภายหลัง กระนั้นไม่ว่านางจะเข้าตรอกนั้นออกตรอกนี้ก็ยังเจอคนทั้งสองอยู่ดี“เจียวฝางกลับจวนกันเถอะ”“ไม่ไปหาบุรุษรูปงามแล้วหรือเจ้าคะ” เมื่อครู่คุณหนูเดินอย่างเอาเป็นเอาตาย นางก็นึกว่าพบคนที่ถูกใจแล้วเสียอีก“ไม่หาแล้ว วันนี้ลางไม่ดี”ในเมื่อวันนี้มีสัญญาณบอกเหตุไม่ค่อยดี จึงเป็นอันต้องล้มเลิกภารกิจตามหาสามีในนามเสีย ทว่าเหมือนบทนิยายจะไม่ยอมให้ได้พัก แม้ไม่กลับทางเดิมก็ต้องเจอสองคนนั้นอยู่ร่ำไป สุดท้ายก

บทที่ 9ซือเซียนส่งยิ้มให้ญาติผู้พี่พลางส่งสายตาท้าทาย คิดจะจับผิดข้าหรือไม่มีทางเสียหรอก ทุกขั้นตอนนางทำอย่างรอบคอบ อีกทั้งยักยอกปลอมแปลงบัญชีมิใช่เป้าหมาย หาให้ตายอย่างไรก็ไม่พบความผิดพลาดหลินเฟยเฟยคนที่เกิดมาพร้อมกองเงินกองทองเช่นเจ้าจะเข้าใจอะไร ความลำบากที่ข้าได้รับมันมากมายแค่ไหน ต้องเสียบิดาไปตั้งแต่ยังเล็ก มีเพียงมารดาที่ดิ้นรนเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก หากไม่ใช่เพราะบิดาเจ้าบิดาข้าก็คงไม่ตาย ชีวิตข้ากับท่านแม่คงไม่ต้องทนให้ผู้อื่นมองอย่างตัวกาฝากนับตั้งแต่ที่ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลหลิน นางก็ตั้งมั่นไว้แล้วว่าสิ่งใดที่ตนควรจะได้ก็ต้องได้มันมา จะไม่มีวันยอมย้ายออกจากจวนตระกูลหลินเป็นเด็ดขาดในตอนที่บิดายังมีชีวิตเป็นทหารผู้ติดตามท่านลุงหลิน ในวันที่ท่านพ่อออกไปปฏิบัติหน้าที่ มีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้น จึงใช้ตัวเข้ารับบังคมมีดแทนทำให้ท่านสิ้นใจในที่เกิดเหตุ นอกจากไม่ตามหาตัวคนร้ายให้มารับโทษ พวกเขายังปล่อยและปกปิดให้เรื่องเงียบหายไปความแค้นที่บิดาไม่ได้รับความเป็นธรรม ดังนั้นตระกูลหลินจะต้องชดใช้อย่างสาสม...หลินเฟยเฟยข้าขาดบิดาเช่นไร เจ้าก็จะขาดความรักจากบิดาเช่นนั้น ของทุกอ

บทที่ 11หากจะบอกว่าสิ่งใดเหลือเชื่อที่สุดในชีวิตของจ้าวฉางเล่อ ก็คงต้องบอกว่าเรื่องที่ตนได้รับฟังจากพี่ชายในตอนนี้กระมังกายหนานั่งอ่านนิยายไม่พูดไม่จา บางครั้งก็ขมวดคิ้ว บ้างเบ้ปาก บ้างก็ส่ายหน้า ยิ่งอ่านก็ยิ่งคิดว่ามันไม่เข้าท่าเอาเสียเลย คนคนหนึ่งจะลงมือทำร้ายใครได้ ถ้าไม่เพราะโดนกระทำก่อนก็อยู่ที่นิสัยของคนผู้นั้น แต่เท่าที่อ่านมาจนถึงครึ่งเรื่อง คิดอย่างไรนางร้ายก็ไม่ได้ร้ายโดยสันดาน แต่ที่ร้ายก็เพราะถูกกระทำก่อนมิใช่หรือมองในทางกลับกันหากตัวเขาถูกแย่งของของตนเองไป ก็คงตัดสินใจทำไม่ต่างกัน...แม้จะรู้สึกหงุดหงิดกับบทบรรยายบางช่วงบางตอนไปบ้าง แต่จ้าวฉางเล่อก็ทนนั่งอ่านจนจบ หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เอาแต่นั่งนิ่งปรับอารมณ์ให้คงที่ สีหน้าบ่งบอกได้ดีว่าตอนนี้เขากำลังมีหลายอารมณ์ในเวลาเดียวกัน“เสด็จพี่นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปหรือไม่ ต้องเป็นพวกท่านรุมแกล้งข้าแน่ ๆ” แม้ข้อมูลส่วนตัวเขาในนิยายจะตรงก็ตาม ทว่าอยู่ ๆ ก็มีคนมาบอกว่าโลกที่ตนใช้ชีวิตอยู่มาตั้งแต่เกิดเป็นเพียงแค่นิยาย มันก็เป็นเรื่องที่ไปเล่าให้ใครฟังก็คงคิดว่าบ้า“หากข้าไม่ใช่ผู้ที่ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน ข้าก็มีความคิดไม่ต่างจ

บทที่ 12“นี่มันงานแสดงดนตรีหรืองานหาคู่ ถึงได้ต้องแต่งตัวเพื่อโอ้อวดคนอื่น อย่าลืมนะว่าซือเซียนกำลังจะเข้าพิธีกับคุณชายหวัง ระวังจะเกิดเรื่องติฉินนินทา อีกอย่างตระกูลหลินสร้างชื่อมาจากความกล้าหาญ มิใช่หวังพึ่งหน้าตาสตรี เก็บใบหน้านั้นไว้ให้ตระกูลซือเถอะ” ไท่หลิวอดพูดประชดอีกฝ่ายเสียมิได้ แต่งตัวงดงามก็ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ก็ต้องดูด้วยว่าตนมีกำลังทรัพย์หรือไม่“พี่หญิงพักนี้ท่านอยู่แต่เรือนคงอุดอู้ เช่นนั้นไปงานดนตรีกับข้าหรือไม่เจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะขอเทียบเชิญให้ท่านสักฉบับ” เมื่อเห็นว่าปล่อยให้มารดาพูดรังแต่จะเสียเรื่อง ซือเซียนจึงเบี่ยงประเด็นอื่นแทน เป้าหมายของนางมิใช่ชุดหรือเครื่องประดับใหม่ แต่เป็นการลากหลินเฟยเฟยให้ไปอับอายต่อหน้าผู้คนต่างหาก“อืม... พ่อว่าที่ซือเซียนพูดก็เข้าท่านะ พักนี้เจ้าไม่ค่อยจะร่าเริงสักเท่าไรให้น้องหาเทียบเชิญให้ก็ดี เจ้าจะได้ออกไปผ่อนคลายบ้าง เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเจ้าสองคนก็ออกไปหาซื้อชุดกับเครื่องประดับด้วยกันเลย ประเดี๋ยวเรื่องเงินพ่อให้พ่อบ้านเฉียนจัดการให้”“ลูกชอบอยู่เรือนมากกว่าเจ้าค่ะท่านพ่อ” ท่านพ่อนะท่านพ่อ ท่านจะส่งลูกสาวคนนี้ลงสู่นรกหรืออย่างไร

บทที่ 13หลินเฟยเฟยเดินเลือกเครื่องประดับได้ไม่นานนางจึงเปลี่ยนร้านใหม่ ด้วยของในร้านไม่ค่อยถูกใจนัก มีแต่เครื่องประดับหรูหราเกินไปไม่ตรงกับความต้องการ ทว่าเมื่อก้าวเข้าร้านใหม่นางก็แทบอยากจะถอยหลังกลับให้มันได้อย่างนี้สินา นี่มันวันอะไรไม่อยากเจอก็ได้เจอ มิหนำซ้ำทั้งนางเอกทั้งตัวร้ายตัวประกอบ ยิ่งไปกว่านั้นนางกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับจวิ้นอ๋องด้วยใบหน้าระรื่นยิ้มไม่หุบ มองจากยอดเขาก็รู้ว่าแม่นางเอกผู้มากด้วยเสน่ห์ให้ความสนใจท่านอ๋องมากแค่ไหน ปากก็บอกรักหวังลี่จิ้นเพียงคนเดียว ทว่าตัวกลับโปรยเสน่ห์ไปทั่ว“พี่หญิงมาแล้วก็อยู่เลือกเครื่องประดับสักชิ้นก่อนสิเจ้าคะ จะรีบกลับทำไมกัน”ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินหนี กลับถูกญาติผู้น้องตัวดีทักขึ้นมาเสียก่อน แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจแต่จำต้องก้าวเท้าเข้าร้าน ด้วยไม่อาจทำตัวเสียมารยาทต่อหน้าจวิ้นอ๋อง ลำพังเมื่อตอนทึกทักเป็นอนุก็ครั้งหนึ่งแล้ว อุตส่าห์คิดว่าจะไม่เข้าไปยุ่งแต่กลับสร้างความไม่ชอบใจให้ตั้งแต่แรกพบเสียได้“พี่หญิงข้าขอแนะนำให้รู้จัก ท่านผู้นี้คือคุณชายฉางเล่อเจ้าของร้านฟู่ไฉ่เจ้าค่ะ”“คารวะคุณชายฉางเล่อเจ้าค่ะ” หากเป็นบุคคลธรรมดาตนคงทำแค่พยักหน