All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 14บุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพหลินแต่งตัวราวกับยาจก มาด้วยเสื้อผ้าสีซีดเรียบง่าย เครื่องประดับนับชิ้นได้ ทว่าท่วงท่ากิริยากลับไม่ทิ้งความเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ไปได้เลยผิดกับผู้เป็นหลานสาว ที่แต่งองค์ทรงเครื่องจัดเต็มด้วยชุดและเครื่องประดับราคาแพง ว่ากันว่าแม่ทัพหลินนั้นมักเอนเอียงไปทางหลานสาว เห็นทีว่าที่เขาเล่าลือกันคงเป็นเรื่องจริง มิน่าเล่าคุณหนูทั้งสองถึงได้ไม่ค่อยถูกกัน“พี่หญิงท่านแต่งกายมาเช่นนี้มิใช่ว่าตั้งใจทำให้ข้าถูกนินทาหรือเจ้าคะ นี่คืองานสำคัญสำหรับข้าเหตุใดท่านถึงได้กัดข้าไม่ปล่อย ข้าไปทำอะไรให้ท่านถึงได้จงเกลียดจงชังข้านัก” จงใจแต่งตัวราวกับหญิงรับใช้ เข้างานพร้อมกันเพื่อให้ทุกคนเปรียบเทียบ ทั้งที่ก่อนออกจากจวนตนเห็นชัดว่าหลินเฟยเฟยไม่ได้สวมชุดนี้แต่อย่างใด“เดี๋ยวก่อนนะ เข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ข้าก็มาของข้าดี ๆ เป็นเจ้าหรือไม่ที่หาเรื่องข้าก่อน” หญิงสาวมองญาติผู้น้องตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เพราะงดงามเช่นนี้นี่เอง ไม่แปลกใจเลยทำไมทั้งท่านอ๋องและอดีตคู่หมั้นถึงได้หลงรักซือเซียนหัวปักหัวปำ “มองข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือเพราะท่านคิดว่าข้าต่ำต้อยถึงได้มองด้วยสายตาด

บทที่ 15หญิงสาวได้แต่บ่นอยู่ในใจ ทั้งที่ข้าวางมือแล้วไม่ตามตอแยพวกเจ้า เหตุใดพวกเจ้ายังตามตอแยข้าไม่เลิกนักเล่า“ว่าอย่างไรอย่าเอาแต่เงียบนักสิ คุกเข่าขอโทษซือเซียนเดี๋ยวนี้” บุตรสาวเจ้ากรมคลังยังคงดื้อดึงจะให้อีกฝ่ายขอโทษสหายให้ได้“เหตุใดข้าต้องคุกเข่าขอโทษ ในเมื่อนางเป็นคนล้มลงไปเอง”“จะมีคนบ้าที่ใดล้มลงไปเองแรงถึงเพียงนั้น ถ้าหากไม่ใช่เจ้าทำ”“ก็คนบ้าข้างหลังเจ้าอย่างไรเล่า นอกจากจะมีคนบ้ายังมีคนสติไม่ดีที่มองไม่ออกว่านั่นเป็นแค่การแสดง” หญิงสาวชี้ไปยังคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ในตอนนี้ไม่มีใครบ้าได้เท่านางเอกนิยายแล้วละ คนที่มองไม่ออกก็คงเป็นพวกสติไม่ดี หรือไม่สายตาก็มีปัญหา“พี่หญิงท่านจะมากเกินไปแล้วนะ ด่าข้าได้แต่อย่าว่าพวกพี่สาวสิ พวกนางไม่เกี่ยว”“ทำไม ข้าพูดผิดตรงไหน”“พี่ฉินจือ พี่มี่เซียง พวกท่านต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ ข้าไม่ได้ทำอย่างที่พี่หญิงพูดเลยสักนิด” เมื่อเถียงไม่ออกจึงหาที่พึ่งอื่นแทน อย่างไรเสียต่อให้หลินเฟยเฟยจะพูดอย่างไร คนทั้งงานก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี“รีบขอโทษน้องซือเซียนมาเสีย เรื่องเมื่อครู่ข้าจะไม่เอาความ หากเจ้าไม่ทำก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ พ่อข้าเป็นถึง

บทที่ 16“หม่อมฉันหลินเฟยเฟยถวายความเคารพองค์หญิงเพคะ”“เราได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามาก็ไม่น้อย แต่ดูเหมือนว่าตัวจริงจะต่างออกไปเล็กน้อยนะ หรือว่างานดนตรีของข้าไม่สมควรจะได้รับเกียรติ เจ้าถึงได้แต่งกายเช่นนี้มาร่วมงาน” องค์หญิงใหญ่พยักหน้ารับ กระนั้นก็ยังไม่ยอมอนุญาตปล่อยให้อีกฝ่ายย่อกายอยู่เช่นนั้น ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง เด่นชัดว่าพระองค์ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง“มิได้เพคะ หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น เพียงแต่คิดว่าหม่อมฉันมาเพื่อชมดนตรีเท่านั้น อยากให้ความงดงามและโดดเด่นเป็นของผู้เข้าแข่งขัน จึงสวมชุดเรียบง่ายเพคะ อีกทั้งองค์หญิงทรงจัดงานด้วยองค์เอง ผู้ที่จะเป็นจุดเด่นที่สุดในงานก็คือองค์หญิงใหญ่เพคะ” เมื่อพูดออกไปเช่นนั้นก็ได้แต่หวังว่าพระองค์จะเชื่อ ดูเหมือนเนื้อเรื่องจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยังไม่ทันจะได้ทำสิ่งใดกลับถูกเจ้าของงานไม่พอใจแต่แรกเริ่มเสียแล้ว“พูดได้ดี ลุกขึ้นได้ นั่งชมดนตรีกับข้าก่อนอย่าเพิ่งไปไหน”“เพคะ”จ้าวเนี่ยนเจินรู้สึกพอใจกับคำตอบที่ได้ไม่น้อย ข่าวลือไม่ดีที่เคยได้ยินมาดูท่าจะเกินจริงไปสักหน่อย เจ้าตัวก็ไม่ได้ดูเลวร้าย ทั้งถ่อมตัวไม่แต่งกายเกินงามแต่ที่น่าสนใ

บทที่ 18“คุณชายฉาง โชคดีนักไม่คิดว่าท่านจะอยู่ที่นี่”ทว่ายังไม่ทันจะก้าวขึ้นรถม้า กลับต้องหยุดเมื่อมีใครอีกคนทักขึ้น บุคคลนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซือเซียน พานทำให้จ้าวฉางเล่อต้องหงุดหงิดใจ เขากำลังจะพาว่าที่ภรรยาไปปรับความเข้าใจอยู่แล้วเชียว แต่ก็ต้องมาเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกจนได้“นึกว่าใครที่แท้ก็แม่นางซือเซียนนี่เอง มีธุระอะไรกับข้าหรือ” ชายหนุ่มยังคงปั้นหน้ายิ้มให้ กระนั้นก็ยังคงเว้นระยะห่างอย่างถือตัว“พอดีว่าข้าออกมาผิดเวลารถม้าของจวนจึงไม่รอ รบกวนคุณชายฉางไปส่งได้หรือไม่เจ้าคะ”“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ได้สิ แค่เรื่องเล็กน้อยประเดี๋ยวข้าจัดการให้” ชายหนุ่มส่งสัญญาณให้องครักษ์จัดการตามที่อีกฝ่ายขอความช่วยเหลือ ได้แต่คิดว่าหากเขาไม่ได้อ่านนิยายมาก่อน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอาจจะสนใจแม่นางซือเซียนก็เป็นได้ ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะตัวเขามักแพ้น้ำตาสตรีอย่างไรเล่า ความน่าสงสารที่เจ้าตัวแสดงออกมันทำให้เขาแพ้ทาง“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ซือเซียนรู้สึกถูกใจจ้าวฉางเล่อยิ่งนัก นอกจากจะหล่อเหลาแล้วยังใจป้ำ ไม่เอาแต่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนหวังลี่จิ้นให้เคืองใจซือเซียนคิดเข้าข้างตนเอง จะมีบุรุษใดใ

บทที่ 19หลังจากถอนหมั้นกับหลินเฟยเฟย ตระกูลหวังมิได้ประสบปัญหาเพียงแค่เงินทุนใช้หมุนเวียนภายในจวนเท่านั้น แต่ยังมีอีกหนึ่งปัญหาที่พวกเขายังแก้ไม่ตก นั่นคือการจ่ายค่าคุ้มครองให้แก่เจ้าถิ่นในย่านการค้าเดิมทีอาศัยอำนาจแม่ทัพหลินคอยคุ้มกะลาหัว จึงไม่มีผู้ใดกล้ามาตอแยรีดไถ มิหนำซ้ำหากพูดถึงตระกูลหวังย่อมต้องถอยให้หนึ่งก้าวเสมอ แต่บัดนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น หลังจากเจรจาถอนถอนหมั้นทุกอย่างก็ได้เปลี่ยนไปนอกจากบรรดาพวกเจ้าถิ่นจะไม่ยำเกรงแล้ว พวกมันยังเพิ่มค่าคุ้มครองอีกเป็นเท่าตัว หากไม่มีจ่ายกิจการของพวกเขาก็จะถูกก่อกวน พานทำให้ยอดขายสินค้าลดลงตามไปด้วย สุดท้ายชักหน้าไม่ถึงหลังการเงินติดลบด้วยเหตุผลนี้พลอยทำให้ตระกูลหวังเริ่มมองว่าซือเซียนไร้ประโยชน์ ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ กระนั้นจะเรียกมาพูดกันตรง ๆ ก็ไม่ได้ ด้วยยังไม่แต่งเข้าเป็นสะใภ้เต็มตัว หน้าที่กดดันจึงกายเป็นของหวังลี่จิ้นไปโดยปริยาย“พี่จิ้นเรียกข้าออกมาพบวันนี้มีอะไรหรือเจ้าคะ”“เซียนเอ๋อร์เจ้าช่วยพูดกับท่านลุงหลินให้กลับมาเหมือนเดิมได้หรือไม่ ขอให้ท่านลุงช่วยจัดการเรื่องคนคุ้มกันอย่างที่เคยช่วยเหลือ ท่านลุงรักเจ้าเหมือนบุตรสาวแท้ ๆ