พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

บทที่ 20เพราะยังมีนัดหมายสำคัญกับพ่อค้าต่างเมือง แม้จะเจ็บจุกเสียจนแทบลุกไม่ขึ้น แต่ก็ต้องฝืนไปต่อให้ได้ การค้าครั้งนี้สำคัญยิ่ง จะพลาดไม่ได้ ถึงท่านพ่อจะห้ามไว้ก็ตามแต่มีเพียงวิธีเดียวที่สามารถช่วยให้ตระกูลหวังอยู่รอดด้านหลินเฟยเฟยที่หนีออกมาได้คราแรกตั้งใจจะกลับจวน ทว่ากลับบังเอิญเห็นคนผู้หนึ่งสวมชุดคลุมปิดบังใบหน้า กระนั้นรูปร่างก็ช่างคุ้นตายิ่งนัก มันเคลือบแคลงอยู่ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะสะกดรอยตามไปอย่างอยากรู้อยากเห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ยิ่งทำให้เริ่มรู้สึกตงิดใจ ร่างบางเดินตามไปจนถึงทางเข้าโรงรับจำนำใต้ดิน แต่ก็ต้องหยุดไว้เพียงแค่ปากทางเข้า จะทำอย่างไรถึงจะเข้าไปได้ โรงรับจำนำใต้ดินนี้เส้นสายใหญ่โต แม้แต่ทางการก็ยังไม่สามารถกวาดล้างได้ทั้งหมดเพื่อตัดความน่ารำคาญที่อาจจะเกิดขึ้นได้เรื่อย ๆ โรงรับจำนำใต้ดินจึงไม่ท้าทายอำนาจทางการจนเกินไป เลือกที่จะปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะมีปัญหา ต่างคนต่างอยู่ ด้วยเหตุนี้เพื่อป้องกันความยุ่งยากที่จะตามมาในอนาคต ผู้ที่จะเข้าไปได้จะต้องมีรหัสลับและป้ายผ่านทางร่างบางยืนคิดอยู่สักพักจึงตัดใจไม่ตามต่อ กระนั้นความสงสัยก็ยังไม่ห

บทที่ 21หลินเฟยเฟยที่คอยยืนสังเกตอยู่ก่อนแล้วได้แต่นึกสงสัย ทั้งที่นางก็เตรียมการรับมือเป็นอย่างดี แต่ไฟไหม้ครั้งนี้กลับยังคงเกิดขึ้นตามเนื้อเรื่อง ทั้งที่หลังจากถอนหมั้นก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนในตอนท้ายเสมอ ทว่าครั้งนี้กลับไม่ใช่“ว้าย! มิเห็นหรือว่าข้ายืนอยู่ตรงนี้ รองเท้าข้าเปียกหมดแล้ว สกปรก” นางเซียวเหยาเอ็ดบ่าวไพร่เสียยกใหญ่ พร้อมกับค้อนปะหลับปะเหลือก ไม่พอใจที่รองเท้าคู่โปรดถูกน้ำหยดใส่ มิหนำซ้ำยังเปื้อนโคลนจากการที่บ่าวไพร่เหยียบกระเซ็นอีกด้วย“หากอยู่แล้วไม่เป็นประโยชน์ก็กลับไปเสีย อย่าได้มาวุ่นวายอยู่ที่นี่” ฮูหยินหลินทนไม่ไหวต้องออกปากตำหนิด้วยตนเอง ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานทุกคนช่วยกันดับไฟอย่างแข็งขัน แต่สองแม่ลูกกลับทำตัวไร้ประโยชน์น่ารำคาญเสียจริง“พี่สะใภ้ข้าก็แค่ต่อว่าพวกบ่าวไม่มีตานิดหน่อยเท่านั้นเอง ถึงกับต้องออกหน้าแทนบ่าวชั้นต่ำพวกนี้เชียวหรือเจ้าคะ”“เซียวเหยาที่นี่ไม่มีอะไรให้เจ้ากับบุตรสาวต้องช่วยเหลือ กลับเรือนไปได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าให้มาหาข้า ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย” หลิวเหอกัวยกมือห้ามภรรยาไม่ให้พูดอีก ลำพังแค่เรื่องคลังสมบัติถูกไฟไหม้ก็ชวนปวดหัวมากพอแล้ว จึงรีบสงบศึกข

บทที่ 23รุ่งเช้าร่างบางตื่นมาก็พบว่าคนข้างกายไม่อยู่แล้ว ร่องรอยยับย่นบนผ้าปูเย็นชืดบ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวนั้นออกไปนานแล้ว ดีที่ท่านอ๋องทำตามที่พูด หากมีใครเห็นเข้านางก็คร้านจะแก้ต่างกระนั้นก็มิได้มีเวลาให้เอ้อระเหยต่อไป เรื่องสนุกกำลังรออยู่จะพลาดไม่ได้ จึงเรียกเจียวฝางมาช่วยแต่ตัวเป็นการด่วน“คุณหนูเหตุใดคอถึงเป็นรอยได้เจ้าคะ ไปโดนอะไรมา มีหลายจุดเชียว” ในขณะที่ช่วยสางผม สายตาดันบังเอิญเห็นรอยแดงตรงต้นคอพอดิบพอดี ผู้ไร้เดียงสาอย่างเจียวฝาง คิดเพียงแค่ว่าคุณหนูจะต้องถูกแมลงกัดเป็นแน่“สงสัยคงเป็นเมื่อคืนตอนเดินกลับกระมัง มันมืดมากตอนเดินผ่านต้นไม้อาจจะมีแมลงตกลงเกาะน่ะ จะว่าไปก็คันนิด ๆ อยู่นะ” ใบหน้างามแดงซ่านรีบดึงปกเสื้อขึ้นสูงเพื่อปกปิดรอยแดง นางที่เกิดมาแล้วถึงสองชาติเหตุใดจะไม่รู้ว่ารอยเช่นนี้เกิดจากอะไร คนหน้าหนาไปแต่ตัวไม่ได้หรือไร ยังทิ้งรอยไว้ให้อีก“เจ็บหรือไม่เจ้าคะคุณหนู ประเดี๋ยวบ่าวทายาให้เจ้าค่ะ”“ไม่เจ็บแต่คันนิดหน่อย ทาแค่ยาแก้คันก็พอ”หญิงสาวโกหกคำโต แสร้งเออออไปกับสาวใช้เพื่อไม่ให้จับพิรุธได้ หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ สองนายบ่าวก็ได้รีบไปที่เรือนหลักทันทีดูเหมือนว

บทที่ 24ซือเซียนรีบเข้าไปประกบมารดา พร้อมกับกระซิบบอกไม่ต้องตื่นตกใจไป ของทุกอย่างตนได้นำไปกระจายขายไปหมดแล้ว แม้จะพลิกจวนหาอย่างไรก็หาไม่พบ นางเซียวเหยาจึงเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น หยุดการกระทำที่ส่อไปในทางที่คนอื่นจะจับพิรุธได้“พวกเราพบหีบใบนี้อยู่ในช่องทางลับใต้เตียงนางซือขอรับ”ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม เหล่าผู้ตรวจค้นก็ได้กลับมาพร้อมกับหีบใบหนึ่ง ของภายในเห็นชัดว่าล้วนเป็นสิ่งของพระราชทานจากฝ่าบาท ของล้ำค่าเช่นนี้ไม่มีทางที่คนธรรมดาอย่างสองแม่ลูกจะมีไว้ครอบครอง คราวนี้ต่อให้แก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดเชื่ออีกแล้ว“ท่านแม่ยังเก็บไว้อีกหรือเจ้าคะ” ซือเซียนกระซิบถามมารดาทันที เครื่องประดับชุดนี้ตนได้ย้ำมารดาไปตั้งหลายรอบให้รีบขายทิ้งเสีย แต่นี่อะไรยังเก็บไว้มัดตัวจนได้“แม่จำได้ว่าขายให้พ่อค้าเร่ต่างแคว้นไปแล้วนะ” ซือเซียวเหยาได้แต่ว้าวุ่นใจ ตั้งแต่ได้รับมา นางก็นำไปขายให้พวกพ่อค้าเร่ทันทีมิได้ปล่อยไว้นานเสียจนลืมอย่างแน่นอน แล้วมันกลับมาอยู่ที่เดิมได้อย่างไร“ซือเซียวเหยาเจ้ายังจะแก้ตัวอีกหรือไม่”“ข้า... ข้าถูกปรักปรำเจ้าค่ะ นี่เป็นการใส่ร้าย ต้องมีคนเอาไปวางไว้ก่อนหน้า ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าค

บทที่ 25หลังจากเข้าสู่ความสงบ ภายในโถงรับรองบัดนี้เหลือเพียงแค่สามคนพ่อแม่ลูก ผู้เป็นเจ้าของจวน แม้ทุกอย่างจะคลี่คลายทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมยิ่งนัก โดยเฉพาะแม่ทัพหลินที่เอาแต่นั่งเงียบ เอาแต่โทษตนเองที่ไม่เด็ดขาด มิเช่นนั้นเรื่องราวคงไม่บานปลายขนาดนี้ฮูหยินหลินก็ไม่ต่างกัน นางที่เป็นมารดาเช่นเดียวกับซือเซียวเหยา มีบุตรสาวเหมือนกัน จะมีแม่คนไหนที่ทำกับลูกได้ลงคอ สงสารก็แต่ซือเซียนที่ต้องแบกรับในสิ่งที่ตนไม่ได้ก่อแม้บุพการีทั้งสองกำลังเคร่งเครียด ไม่เหมาะจะรับเรื่องใด ๆ เพิ่ม ทว่าหลินเฟยเฟยก็ยังคอยหาจังหวะพูดเรื่องสำคัญ อย่างไรเสียพูดตอนไหนก็เหมือนกัน มิสู้บอกไปเลยให้จบไปในคราวเดียว จะได้ไม่ต้องโมโหหลายรอบให้เสียสุขภาพ“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกมีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้าค่ะ จะฟังข่าวร้ายหรือข่าวดีก่อนเจ้าคะ” แม้เตรียมใจมาแล้ว แต่เอาเข้าจริงกลับรู้สึกขี้ขลาดขึ้นมาเสียได้ “พูดมาเถอะ จะเรื่องอะไรก็คงไม่ร้ายไปกว่าเมื่อครู่แล้วละ” หลินเหอกัวยังคงนวดขมับตนเองไม่หยุด ไม่มีอารมณ์จะเล่นกับบุตรสาว เรื่องร้ายแค่ไหนก็คงไม่ร้ายแรงเท่าเรื่องเมื่อครู่หรอกกระมัง“แม่เลือกข่าวดีก่อนก็แล้วกัน ไหน ๆ ก็ปวดหัวมาท