พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

บทที่ 26ในขณะที่ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองที่ควรจะเป็น สิ่งที่ซือเซียนต้องเผชิญก็คือความอึดอัดระคนน้อยใจ ทุกสิ่งที่ตนพยายามเพื่อมารดามาตลอด สุดท้ายก็เป็นได้เพียงเครื่องมือความอยากได้อยากมีของมารดาก็เท่านั้นสิ่งที่อยากถามแต่ก็ไม่กล้าถาม กลัวว่าคำตอบที่ได้จะยิ่งย้อนกลับมาซ้ำเติมจิตใจอันบอบช้ำ ท่านแม่เคยรักข้าหรือไม่.... หรือท่านรักแค่เงินและทรัพย์สมบัติ“ให้เวลาเจ้าเยี่ยมได้แค่หนึ่งก้านธูปเท่านั้น”“ขอบคุณผู้คุมเจ้าค่ะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณผู้คุมอย่างจริงใจ ด้วยความช่วยเหลือของหลินเฟยเฟย ทำให้นางสามารถเข้าเยี่ยมมารดาได้เป็นกรณีพิเศษ กระนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะมาได้ทุกวันและต้องเยี่ยมในเวลาที่จำกัด แต่ได้เท่านี้ก็นับว่าดีมากแล้ว สำหรับคนที่เนรคุณเช่นตนกับมารดาเมื่อเดินลงจนเกือบจะสุดทางเดิน ร่างบางนั่งลงกับพื้น พร้อมกับเปิดฝาตะกร้าอาหารที่เตรียมมาให้มารดาโดยเฉพาะ“ท่านแม่หิวหรือไม่ วันนี้มีของโปรดท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะ”“เซียนเออร์ เจ้าบอกท่านลุงแล้วหรือยัง บอกว่าแม่ไม่ได้ทำแม่ถูกไท่หลิวใส่ร้ายเพราะมันอิจฉาแม่ มันกลัวว่าแม่จะแย่งตำแหน่งฮูหยินไป ถ้าเจ้าพูดนายท่านหลินต้องเชื่อแน่” ซือเซียวเหยาทั้งพูด

บทที่ 27หลังจากนั้นไม่กี่วันคลังสินค้าตระกูลหวังก็ถูกทางการเข้าตรวจค้น ไม่เว้นแม้แต่จวนที่พักอาศัย หลินเหอกัวนำกองกำลังกว่าห้าร้อยนายกวาดล้างเหล่าคนทำผิดกฎหมาย จับกุมพ่อค้าเถื่อนพร้อมของกลางเป็นฝิ่นได้กว่าพันหีบ ในขณะกำลังลำเลียงขึ้นเรือสินค้าส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งถูกพักไว้ที่คลังสินค้าของตระกูลหวังฝิ่นแม้จะเป็นสมุนไพรช่วยในการรักษา ทว่าเมื่อใช้มากไปทำให้ผู้ที่ได้รับยาเกิดการเสพติด สุดท้ายกลายเป็นโทษมากกว่าให้ประโยชน์ จึงมีคำสั่งให้ฝิ่นกลายเป็นสมุนไพรต้องห้าม หากผู้ใดนำเข้าหรือค้าขายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางการก่อน ก็จะถือว่ามีความผิดเทียบเท่าก่อกบฏตระกูลหวังถูกยึดทรัพย์ คนในตระกูลถูกเนรเทศไปไกลกว่าสองพันลี้ ไม่มีสิทธิ์กลับเมืองหลวงอีก หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นเกษตรกรเท่านั้น ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิดหรือมีส่วนเกี่ยวข้อง ให้เนรเทศไปใช้แรงงานที่ชายแดน ยกเว้นก็แต่หวังลี่จิ้นตัดสินให้ประหารไปพร้อมกับพ่อค้าฝิ่นในวันประหารซือเซียนก็ไม่พลาดที่จะไปส่งเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าโกรธแค้นของหวังลี่จิ้นที่เอาแต่พ่นคำสาปแช่งให้แก่นาง“ซือเซียนนังสารเลว เจ้าก็เลวต่างจากข้าสักวันไม่ตายดี” เสียดายก็แต่ลากไ

บทที่ 28แม้คนที่อยู่เมืองหลวงกำลังเป็นบ้าเป็นหลัง ส่งกำลังออกตามหาโดยไม่สนใจผู้ใดจะทัดทานเช่นไร รวมไปถึงการบังคับขู่เข็ญเหมยลี่ผู้สร้างนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาแก้ไขบทนิยายก็ตาม ตัวเขาก็ยังหาแม่ของลูกไม่พบเจอ“โอ๊ย! จะให้ฉันทำยังไง ฉันก็แก้ให้ตามต้องการแล้วนี่ไงเล่า”“เจ้าแก้ประสาอะไร หลินเฟยเฟยนางหายตัวไปแล้ว อย่ามาเล่นตุกติกกับข้าเชียว” ชายหนุ่มชักกระบี่ออกจากฝัก ก่อนจะพาดไว้ที่คอของเหมยลี่ ส่งคนหาแทบพลิกเมืองหลวงแต่กลับไม่ได้อะไร แล้วจะให้เขาคิดอย่างไร“ตุกติกอะไร ก็อ่านดูสิ นี่ไง ฉันเขียนไว้ว่านายกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วยกันที่เมืองเหนือตามที่สั่งแล้วนี่ไง อ่านสิอ่าน! ฉันไม่ได้เขียนผิดไปจากที่บอกเลยสักบรรทัด” เหมยลี่เปิดบทนิยายที่ตนเพิ่งแก้ให้อีกฝ่ายดูเพื่อยืนยัน เธอน่ะอยากกลับบ้านจะตายอยู่แล้ว จะทำอย่างที่เขากล่าวหาไปทำไม มันไม่มีประโยชน์ต่อตัวเธอเลยจ้าวฉางเล่อกวาดสายตาอ่านทุกตัวอักษร ทุกบรรทัด ก็พบว่าเป็นจริงอย่างที่เหมยลี่พูด ทว่าเขาเคยส่งคนไปหาที่เมืองเหนือแล้วก็ไม่มีข่าวใด ๆ เช่นกัน แล้วนางไปอยู่ที่ใดเล่า เป็นไปไม่ได้หรอกที่อยู่ ๆ จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย“ท่านอ๋องหม่อมฉันว่านางไม่

บทที่ 29ถึงวันเสด็จกลับตำหนักอ๋องจัดการต้อนรับผู้เป็นนายอย่างเอิกเกริก หม่าเจียลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่เช้าพร้อมกับกำกับดูแลมิให้บ่าวไพร่ทำงานผิดพลาด โดยเฉพาะสาวใช้คนใหม่ถูกกำชับให้แต่งกายดูดีที่สุด แต่งหน้าผัดแป้งจัดเต็มกันทุกคน ใครไม่รู้ก็คงจะคิดว่าสตรีเหล่านี้ทำหน้าที่พิเศษมากกว่าจะมาทำหน้าที่รับใช้ทันทีที่ประตูจวนเปิดออก เผยให้เห็นจวิ้นอ๋องพร้อมขบวนผู้ติดตามอยู่ตำหนักอย่างองอาจ คนด้านในต่างพากันยืนเรียงเป็นแถว ก่อนจะก้มโค้งตัวทำความเคารพอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย“ยินดีต้อนรับท่านอ๋องกลับบ้านเจ้าค่ะ/ขอรับ”ทว่านายเหนือหัวกลับมิได้นำพา จ้าวฉางเล่อใบหน้าบึ้งตึงอารมณ์ขุ่นมัวตลอดเวลา มีเพียงหัวหน้านางกำนัลเท่านั้นที่กล้าเข้าใกล้หม่าเจียทำทุกอย่างด้วยความเคยชิน นางเข้าไปรอรับผ้าคลุมจากนายเหนือหัว พร้อมทั้งส่งผ้าสำหรับเช็ดมือให้ หลังจากจ้าวฉางเล่อรับผ้าเช็ดมือแล้วส่งคืน ชายหนุ่มกลับไม่พูดอะไร ไม่สนใจว่าเหล่าข้ารับใช้จะยังคงถวายความเคารพอยู่เช่นนั้น กระทั่งเจ้าของจวนเดินหายไปในเรือนหม่าเจียจึงพยักหน้าให้ทุกคนลุกขึ้นได้ท่าทางเชิดหน้าราวกับเป็นนายฝ่ายหญิง การกระทำของหม่าเจียทำให้หลินเฟยเฟยเร

บทที่ 30ทหารเฝ้ายามนำอาหารที่ได้จากสาวใช้เข้าไปให้ท่านอ๋องด้านใน พร้อมกับจัดยกอาหารให้อย่างเสร็จสรรพ ทว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจดูเหมือนจะคิดผิดถนัด แม้แต่ท่านต้าหนิวก็ยังเชื่อไม่ได้หรือ“ข้าไม่ได้สั่งเอาออกไปให้หมด”“น้ำแกงนี้ท่านต้าหนิวเป็นผู้สั่งทำให้ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่กิน ออกไป”ด้วยเกรงว่าท่านอ๋องจะหิวยามดึก ทหารยามจึงไม่ได้ยกถ้วยน้ำแกงกลับไป เขาทำเพียงนำเอาตะกร้าอาหารวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตนอย่างเงียบ ๆทว่าหลังจากที่ทหารยามออกไปได้ไม่นาน กลิ่นหอมของน้ำแกงกลับดึงดูดความสนใจคนเมา เป็นกลิ่นเฉพาะตัวคล้ายกับน้ำแกงสูตรพิเศษ เหมือนกับที่เคยทำให้หลินเฟยเฟยกินไม่มีผิดชายหนุ่มถึงกับสะบัดศีรษะเรียกสติ เป็นไปไม่ได้เขาก็แค่หมกมุ่นกับเรื่องของนางมากเกินไป กระนั้นกลิ่นของน้ำแกงมันก็ช่างดึงดูดเหลือเกิน ทำเอาอ๋องหนุ่มจำต้องเดินเข้าหาอย่างไม่รู้ตัวจ้าวฉางเล่อยกถ้วยน้ำแกงบำรุงขึ้นจิบเพียงน้อยนิด ไม่น่าเชื่อว่าแม้แต่รสชาติก็ยังเหมือนไม่ผิดเพี้ยน อาการเมามายหายเป็นปลิดทิ้ง รีบเรียกทหารยามคนเดิมเข้ามาอีกครั้ง เพื่อถามให้แน่ใจผู้ใดเป็นคนทำกันแน่“ผู้ใดเป็นคนทำน้ำแกงถ้วยนี้” ใช่แล้