Semua Bab เปลี่ยนคู่ปรับ ให้เป็นคู่โปรด: Bab 11 - Bab 20

ผมแทบคลานออกมาจากห้องน้ำ นี่พวกมันยังคงรอผมอยู่ ขณะที่ผมจัดการธุระส่วนตัว ผมก็ได้ยินเสียงของพวกมันกินตับกันอย่างเร่าร้อน “อ๊า อ๊าา อื้มม … แรงอีกแอสตั้น” ปัก ปัก ปัก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว จนผมเริ่มอยากขึ้นมาอีกรอบ จริงๆ แล้วอารมณ์ของผมมันก็ยังคงค้างอยู่ ยิ่งได้ยินพวกมันเอากัน ผมนี่แม่งยิ่งอยากคูณสิบ พอผมกะเผกๆ ออกมาจากห้องน้ำ พวกมันก็มาหิ้วปีกผมซ้ายขวา ให้เดินมานั่งที่โซฟาตัวเดิม จากนั้นพวกมันก็ฉายหนังสดให้ผมดู พวกนี้แม่งบ้า โรคจิต!! ผมนี่ตะลึงกับขนาดของไอ้ทนายหน้าหล่อซะจริง ดูท่ามันน่าจะเป็นฝ่ายรับ แอสตั้นมันน่าจะเป็นฝ่ายรุก ก็เมื่อกี้มันยังรุกกับผมเลย ไอ้นี่ อย่าให้ถึงทีผมนะ ผมจะตอกก้นมันเข้าสักวัน ผมนั่งเจ็บระบมส่วนล่าง นั่งมองพวกมันเอากัน หัวหยักบานที่เห็นเส้นเลือดกับปลายหัวดอกสีแดงช้ำ ผมมองแอสตั้นมันกดหัวลงตรงก้นของไอ้คนร่างสูง จากนั้นมันก็ตอกอัดกระแทก ไอ้อาเทอร์จนสุดแรง ผมได้ยินมันร้องเสียงหลงเหมือนวัวถูกเชือด เจ้าหนอนของผมมันก็เริ่มผงาดขึ้นมาอีกครั้ง สักพักเมื่อพวกมันเห็นว่าผมเริ่มมีอารมณ์ ไอ้คนร่างสูง 190 มันก็มาอุ้มผมไปข้างๆ หน้าต่าง แม้สีของบานกระจก

หกเดือน… เป็นหกเดือนที่ชีวิตผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ผมถูกย้ายไปทำงานในบริษัทเล็กกว่าเดิม บริษัทนี้ไม่มีแอสตั้น ไม่มีอาเทอร์ ไม่มีความทรงจำที่บ้าบอและซับซ้อนแบบที่ผมเคยเผชิญ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ง่ายเลย ถึงจะได้เงินเดือนหลายแสน แต่มันก็ไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกโดดเดี่ยว ความขมขื่นในใจยังคงอยู่ แม้ว่าผมจะพยายามสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเองแล้ว แต่ความสัมพันธ์กับไอ้พวกสองแสบก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวผมเสมอ คอนโดที่ผมอยู่ก็ยังคงเป็นที่เดิม แน่นอนว่ามันติดกับของพวกแอสตั้นและอาเทอร์ เราเคยเดินชนกันที่ลิฟต์ครั้งหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อน พวกมันแค่พยักหน้าให้เหมือนคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ไม่มีคำพูด ไม่มีการทักทาย มีเพียงสายตาของอาเทอร์ที่แอบจ้องมองผมอยู่นานก่อนจะหันไป พรุ่งนี้… ใช่ครับ พรุ่งนี้คือวันที่ผมต้องไปศาลเพื่อรับทราบข้อกล่าวหา ผมพยายามรวบรวมหลักฐานทุกอย่างที่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผมได้ ทนายของผมบอกว่า แม้หลักฐานฝ่ายผมยังไม่แน่นพอ แต่ก็พอจะสร้างข้อโต้แย้งได้ในชั้นศาล โจทก์ของผมคือใคร? แอสตั้น… และอาเทอร์ครับ ใช่ครับคนที่ผมเคยไว้ใจ คนที่ผมเคยคิดว่าเป็นเพื่อน และเป็นมากกว่าเพื่อน พวกมันทั้งสองค

แอสตั้นทำเหมือนอดอยากปากแห้งมานาน มันสอบเอวกระแทกผมเข้าออกถี่ๆ มันจับปลายหัวออกมาข้างนอก ก่อนจะจ้วงแทงกลับเข้าไปใหม่ มันทำอยู่แบบนี้จนน้ำของมันฉ่ำเยิ้มรูก้นของผมไปหมดปัก …ปัก …ปัก …มันตอกอัดรูด้านหลังของผมจนสุดแรง“ซี้ดดด …. อื้มมม ของนายมันตอดลำดีเป็นบ้า … อ่าาา เซบัส … ฉันจะเสร็จ”มันพูดแล้วก็อัดกระแทกผมรัวๆ อย่างไม่ยั้งแรง ก่อนที่น้ำอุ่นร้อนจะพวยพุ่งเข้ามากลางกายของผม มันทั้งดิ้น ร้อง คราง เสียงดังสนั่นไปหมด ผมรู้สึกถึงน้ำสีขุ่นมันไหลออกมาจากรูคับแคบของผม มันไหลเยิ้มออกมาในตอนที่แอสตั้นมันถอดแกนกายของมันออก จากนั้นมันก็จับพลิกร่างของผมให้นอนหงาย ริมฝีปากอุ่นร้อนของมันก็สวบงับเข้าลำกายของผมทันที“อื้มมม …”ผมกดหัวของมันอย่างคนเอาแต่ใจ แอ่นเด้งตูดรับแรงกระแทกจากริมฝีปากของมัน“น้ำของนายหวานจัง”ดูมันพูดเข้า ผมนี่ยิ่งเงี่ยนเข้าไปใหญ่ ในใจนึกไปถึงได้ตอกก้นของมัน ไอ้นี่มันมาเปิดซิงผม แต่ของตัวเองยังกลับสดใหม่อยู่ มันใช้ริมฝีปากดูดตวัดแกนลำ จนเอ็นของผมปวดร้าวแทบปริ มือหนายังคงชักเข้าชักออก ในขณะที่เรียวลิ้นยังคงตวัดใส่ปลายหัวดอกของผมอย่างเร็วระรัว“อื้มมม …”ผมนี่แม่งร้องครวญครางแทบไ

ผ่านมาสองปีแล้ว หลังจากที่ศาลยังไม่ตัดสินและยืดเยื้อคดีออกไป เพราะหลักฐานที่ทีมทนายของผมมี และทางไอ้แอสตั้นมี มันลบล้างกันไม่ได้ ผมออกมาจากบริษัทของมันเพื่อดูแลรักษาตัวอย่างเงียบๆ ผมเข้าโรงบาลสลบไปสามวันเต็มๆ จากนั้นผมก็ทำเรื่องย้ายมารักษาตัวเองต่อที่ชิคาโก้ ทำไมถึงเลือกมารักษาที่นี่น่ะหรอครับ ก็หมอเก่งๆ ด้านประสาทวิทยาชั้นนำของโลกมักอยู่ที่นี่ อีกอย่างผมหาเงินมาได้เยอะแยะ จะนำมาใช้รักษาตัวเองจะเป็นอะไรไปส่วนแม่ของผมก็อยู่ที่นี่กับสามีใหม่ของเธอ ดังนั้นมันจึงเอื้ออำนวยไปหมด จากอาการสาหัสของผม แพทย์ระบุว่าดีแค่ไหนแล้วที่สมองของผมไม่ได้รับความเสียหาย ผมต้องฟื้นฟูตัวเองทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ร่างกายของผมมันไม่ตอบสนองมาเป็นปีๆส่วนเจ้านั่นของผม มาถึงตอนนี้ มันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะใช้การได้ แม่งเอ๊ย!! ผมที่รอโอกาสได้แก้แค่นไอ้แอสตั้นด้วยการตอกตูดของมันคงพังทลายการฟื้นฟูตัวเองหลังจากอุบัติเหตุร้ายแรงที่เกือบทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปตลอดกาลไม่ใช่เรื่องง่าย ผมใช้เวลาหลายเดือนในโรงพยาบาล ทำกายภาพบำบัดทุกวัน และเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้เข้ากับสภาพร่างกายที่เปลี่ยนไป ถึงแม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนไม่มีอะ

สองเดือนแล้วที่ผมกลับมาทำงานภายใต้องค์กรลับๆ ภายในประเทศ ผมผู้ที่ค่าตัวยังแพงมหาศาลภายใต้โครงการของภาครัฐ ผมมีหน้าที่ให้มาติดตั้งและพัฒนาวิจัยบนยอดดอยที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง พวกเขายังห่างไกลคำว่าอินเทอร์เน็ตไปมาก ดังนั้นแล้วผมจึงมีโอกาสได้เป็นส่วนหนี่งในการติดตั้งโปรแกรมในครั้งนี้ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าพ่อไมโครซอฟรายใหญ่ดันเป็นไอ้ทนายหน้าหล่อ ผมก็นึกว่ามันมีแค่บริษัทจัดตั้งทนายนี่หว่าผมมารู้ทีหลังว่าอาเทอร์มันไม่ได้เก่งแค่เป็นทนาย แต่มันยังรู้เรื่องเกี่ยวกับเทคโนโลยีได้ดีทีเดียวตอนแรกที่เจอมัน ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ปกติแล้วงานแบบนี้ต้องใช้คนที่มีความสามารถเฉพาะทางอยู่แล้ว ผมจึงไม่ได้แปลกใจอะไรที่เห็นคนแปลกหน้าในโครงการเดียวกัน แต่พอเริ่มทำงานไปสักพัก ผมก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่มันไม่ปกติ“ทนายรหัส?” ผมถามตัวเองเมื่อเห็นไอ้หน้าหล่อคนนี้กำลังพิมพ์โปรแกรมบนคอมพิวเตอร์อย่างชำนาญแล้วก็ได้คำตอบในวันที่ผมเจอเขาบนโต๊ะประชุม เขายิ้มบางๆ พร้อมบอกว่า “ใช่ครับ ผมไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ทนาย แต่ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีด้วย ตอนนี้บริษัทของผมเป็นหนึ่งในผู้พัฒนาซอฟต์แวร์สำคัญของรัฐบาล”ผมอ้าปาก