ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน のすべてのチャプター: チャプター 341 - チャプター 350

"ตอนที่หลิวเหลียงอันตีฉัน ฉันก็จะวิ่งเหมือนกัน ถ้าหนีออกมาได้ ฉันก็จะมาหลบที่นี่"เซิ่งถิงหันหน้ามอง พอเห็นหลินชิงเหยียนยังใส่ชุดราตรีอยู่ก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วหันมามองตัวเอง เขาก็ยังใส่สูทอยู่เหมือนกัน ช่างมันเถอะ ช่วงเวลานี้ปล่อยใจสักหน่อยแล้วกันเขานอนกลับลงไป พลางมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวของเธอ"จริง ๆ แล้ว ฉันก็เคยไปพบจิตแพทย์และรับการรักษาอยู่ช่วงหนึ่ง"หลินชิงเหยียนได้ยินคำนี้ก็สะดุ้งทันที"วันนั้น ฉันพบว่าน้องสาวหายไป ฉันเลยออกไปตามหาเธอ แล้วฉันก็เห็นภาพนั้น"หลินชิงเหยียนรีบยกมือปิดปากตัวเอง เซิ่งถิงเห็นกับตาเองงั้นเหรอ"ต้นไม้นั่นใหญ่และหนามาก ล้มทั้งรากทั้งโคน มันล้มลงใส่เด็กผู้หญิงอายุแปดขวบ เธอยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ถูกต้นไม้นั่นกลืนหายไป เหลือแค่เลือดสาดกระเซ็นออกมาเต็มไปหมด...""ฉันวิ่งไปหาเธอสุดแรง และตะโกนเรียกให้เธอหลบ แต่...""ไม่ใช่ความผิดของคุณ!" หลินชิงเหยียนรีบพูด"ทุกคนก็พูดกับฉันแบบนั้น"หลินชิงเหยียนอ้าปากเหมือนอยากปลอบ แต่ก็รู้ว่าเวลานี้ ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ บางคำยิ่งพูดยิ่งเหมือนทำร้ายเขาเธอทำได้แค่ปีนไปบนกิ่งที่เ

พอเห็นว่าเซิ่งถิงกับคุณนายเซิ่งลงจากรถแล้ว หลินชิงเหยียนก็รีบลงจากรถเหมือนกัน"เซิ่งถิง อาจเกิดเรื่องกับเซิ่งหนิงแล้ว!" เธอวิ่งไปหาเขา และเอ่ยอย่างร้อนรนเซิ่งถิงขมวดคิ้ว "มันไปก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ?""เขาหายตัวไป!""หายตัว?""เขาไม่ไปเรียนมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แล้วก็ไม่กลับไปนอนที่บ้านด้วย พวกเราติดต่อเขาไม่ได้ โทรหาก็ไม่รับ! แล้วนี่ ดูนี่สิ"เธอยื่นกระดาษที่เจอจากห้องของเซิ่งหนิงให้เซิ่งถิงดู ทุกประโยคในนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและความสิ้นหวังเซิ่งถิงกวาดตาไปเพียงครั้งเดียว ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดตำแหน่งของเซิ่งหนิง และพบว่าตอนนี้เซิ่งหนิงอยู่บนเขารกร้างนอกเมืองเขาขึ้นเขาไปทำไม แถมเป็นเขารกร้างอีกพอนึกถึงข้อความที่ทิ้งไว้ เรื่องให้หญ้าดอกไม้ขึ้นจากเลือดเนื้อที่เน่าเปื่อย หรือว่า...ใบหน้าที่ปกติจะสุขุมและมั่นคงของเซิ่งถิง ตอนนี้มีแววกังวลชัดเจน"เราไปเดี๋ยวนี้!"เขาพูดจบก็จะขึ้นรถของหลินชิงเหยียน แต่คุณนายเซิ่งเรียกเขาไว้"อาถิง แกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เราสัญญากับลั่วลั่วแล้วว่าวันนี้จะพาเธอไปดูใบไม้แดงที่เขาเมฆา สัญญาแล้วต้องทำ ไม่งั้นลั่วลั่

"ตอนพวกเราจับได้ เขาหลบอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แถมยังใส่ชุดที่เราจัดไว้ให้นักแสดงหญิงด้วย" ผู้กำกับอธิบายตัวประกอบผู้ชายแอบอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้หญิง แล้วยังใส่ชุดผู้หญิงอีก ถ้าไม่เป็นโรคจิตแล้วจะเป็นอะไรล่ะ?"ตอนนั้นฉันนึกว่าเขาเป็นผู้หญิง เลยให้เขาช่วยผูกสายเสื้อชั้นในแบบโบราณให้ฉันด้วย พอเขาพูดเท่านั้นแหละ ถึงรู้ว่าเป็นผู้ชาย ฉันตกใจมากเลยรีบเรียกคนทันที"นักแสดงหญิงที่มีประเด็นก็เดินเข้ามาอธิบาย ผู้กำกับน่าจะให้คนไปเรียกเธอมา"พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะรังแกคุณชายเล็กเซิ่งจริง ๆ พวกเรา พวกเราตาไม่ถึงเอง ขอโทษคุณชายเล็กเซิ่งด้วยนะครับ" ผู้กำกับรีบพานักแสดงหญิงคนนั้นขอโทษเซิ่งหนิงเซิ่งหนิงจ้องมองทั้งสองคน แต่พอเห็นสีหน้าเซิ่งถิงหม่นจัด เขาก็ไม่กล้ากร่างต่อแล้ว"ผะ ผมแค่รู้สึกว่าชุดสวย เลยอยากลองใส่ ใครจะคิดว่าเธอจะเข้ามาเปลี่ยนชุดพอดี แล้วก็เลยกลายเป็นแบบนี้" เขาอธิบายเสียงเบาหลินชิงเหยียนเห็นสีหน้าเซิ่งถิงยังไม่ดีขึ้น เลยรีบช่วยปิดเกม"อ๋อ ก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดสินะ งั้นพวกเราขอตัวพาเขากลับก่อนนะคะ" เธอพูดกับผู้กำกับ แล้วส่งสายตาให้เซิ่งหนิงรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"พวกเขาเ

ทันทีที่พวกเขาเพิ่งเดินเข้าประตู ก็เห็นคุณนายเซิ่งวิ่งพรวดออกมา ผมของเธอปล่อยสยาย สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ พอวิ่งมาได้ครึ่งทางก็สะดุดล้มไปทีหนึ่ง "อาถิง วันนี้ยังทันอยู่ เรารีบไปเขาเมฆากันเถอะ!"ในอ้อมแขนของเธอยังกอดโน้ตบุ๊กเอาไว้แน่น พร้อมเร่งว่าวันนี้ยังไงก็ต้องไปดูใบไม้แดงให้ได้ ลั่วลั่วโกรธแล้วเซิ่งถิงรีบประคองคุณนายเซิ่งไว้ พอเธอเงยหน้าขึ้น เส้นผมก็เลื่อนเปิดออก เขาถึงได้เห็นว่าหน้าผากของเธอมีรอยแผล เลือดเปื้อนย้อยจนคลุมใบหน้าซีกซ้ายไปหมดแล้ว"แม่บาดเจ็บได้ยังไง เกิดอะไรขึ้น?" เขาขมวดคิ้วถาม"อย่าเสียเวลาเลย เร็ว...""ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้น?" เซิ่งถิงตวาดเสียงต่ำ"ก็เพราะแกจะไปยุ่งกับคนนอกที่ไม่จำเป็นนั่นน่ะสิ!""แม่!""ฉันชนเอง พอใจหรือยัง?"เซิ่งถิงชะงักไปในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับมีบางอย่างแตกสลายในรูม่านตาคู่นั้น เขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม แต่แล้วก็คลายออกอย่างหมดแรง ก่อนจะถอนหายใจ"หมออันกำลังมา พวกเราจัดการแผลกันก่อน...""ไม่ได้ ฟ้ากำลังจะมืดแล้ว ถ้าเราชักช้าอีก วันนี้ก็จะไม่ได้เห็นใบไม้แดงแล้ว""พรุ่งนี้ก็ยังมี""พรุ่งนี้ก็ผิดนัดน่ะสิ พวกเรา

"แกจะถลึงตาอะไรอีก หรืออยากให้พวกพี่ขยี้แกอีกรอบ?"หลินชิงเหยียนเดินออกมาจากด้านหลังเซิ่งหนิง เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ยังไม่ลงมืออีก จะรอให้พวกมันถุยออกมาอีกหรือไง?"เซิ่งหนิงกำหมัดแน่นอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้"พี่สะใภ้ ถ้าเกิดพวกเราสองคนสู้ไม่ไหว..."ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หลินชิงเหยียนก็พุ่งเข้าไปก่อนแล้ว"สู้ไม่ไหวก็สู้ไม่ไหว แต่ก็ต้องให้พวกมันรู้ว่านายไม่ใช่คนที่รังแกได้ง่าย ๆ!""ก็ได้!" เซิ่งหนิงกัดฟันแล้วพุ่งเข้าไปตาม"อีกอย่าง ถ้าแพ้ขึ้นมาจริง ๆ นายยังมีพี่ชายอยู่ทั้งคน"เดิมทีเซิ่งหนิงกำลังฮึกเหิมเต็มที่ แต่พอได้ยินประโยคนี้ก็แทบทรุดลงกลางทาง ทว่าเมื่อเห็นว่าหลินชิงเหยียนยังสวมส้นสูงกับเสื้อโค้ต แต่งหน้ามาอย่างประณีต แต่กลับไม่สนอะไรทั้งนั้น ทั้งหมัดฮุกทั้งเตะขา ท่าทางเหมือนเอาจริงเอาจังสุด ๆ เขาก็พลอยฮึกเหิมขึ้นมา จึงตะโกนลั่นแล้วพุ่งใส่ไอ้นักเลงที่รังแกเขาหนักที่สุดทันทีการต่อยตีนับเป็นจุดแข็งของหลินชิงเหยียน ดังนั้นยิ่งตีก็ยิ่งสะใจไปทั้งร่าง ส่วนเซิ่งหนิงน่าสงสารกว่าหน่อย เขาโดนเข้าไปหลายที แต่ก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายสบายเหมือนกัน ในใจเขาเดิมทีก็มีไฟโทสะกองโตอย